Stichting Hulp aan Nepal

werkbezoek 2001

Bezoek oktober/november 2001.

Hieronder volgt een verslag van een bezoek dat de voorzitter in 2001 aan Nepal bracht.  

Van half oktober tot half december bezocht ik samen met mijn vrouw, haar zus en onze zwager voor de tiende keer Nepal. Voor haar zus en zwager was het de eerste keer. Hierdoor hadden zij de beschikking over een paar min of meer ervaren gidsen. We kennen het land ondertussen vrij goed van de wandelvakanties die we er gedurende de laatste twaalf jaar met enige regelmaat hebben doorgebracht. Tijdens die vakanties hebben we diverse Nepalese vrienden en kennissen gekregen.

Toch blijft het voor ons nog altijd een boeiende belevenis. Dit ook omdat we ook dit keer weer een aantal zaken voor de stichting Hulp aan Nepal mochten gaan regelen.

Deze stichting heeft als doelstelling kansarme kinderen in Nepal de mogelijkheid te bieden een schoolopleiding te volgen.

Omdat zus en zwager één week korter in Nepal zouden verblijven hadden we besloten de zakelijke kant van onze trip zo veel mogelijk in die laatste week te plannen. Natuurlijk waren ze wel geïnteresseerd in de diverse projecten en we hebben hen dan ook het een en ander kunnen laten zien.

De stichting zamelt in Nederland ook goede gebruikte kleding in om die Nepal te bezorgen bij gezinnen die ze goed kunnen gebruiken. Wanneer we naar Nepal gaan proberen we zo veel mogelijk mee te nemen. De gewone bagage van ons vieren was zo beperkt mogelijk gehouden. Daardoor en mede door een aardige kortingsregeling van Transavia hadden we maar liefst 70 kilo aan kleding mee kunnen nemen.

Die hebben we zo veel mogelijk in de eerste dagen onder de families van diverse gesponsorde leerlingen verdeeld. Een groot deel van de kleding hebben we gebracht naar een dependance van een tehuis dat is gesticht door moeder Theresa. De orde runt daar een tehuis voor oudere daklozen en een voor weeskinderen. De spullen zijn er dus goed besteed.

We brengen ook nog een bliksembezoek aan de Mount Valley school in Patan. Daar willen een tweetal vrijwilligsters begin 2002 een drietal maanden les gaan geven aan een school. Hoewel de eerste afspraken waren gemaakt is het daarna verdacht stil geworden rondom dat project. Vervelend, want de dames willen natuurlijk weten hoe het er voor staat en ze zullen de nodige voorbereidingen moeten treffen. Gelukkig blijkt er niets aan de hand te zijn. Ze hebben een verkeerd E-mail adres gebruikt en ze vroegen zich ook al af waarom we niet reageerden.

Ze rekenen op hun komst en het blijkt dat "food en lodging" uitstekend geregeld zijn.
Die avond kunnen we het goede nieuws naar Nederland mailen.  

Verder besteden we de eerste week van ons verblijf in Kathmandu voor het bezoeken van de belangrijkste bezienswaardigheden, zoals de Swyambudnath Tempel, Pashupati Nath, de Durbar Squares van Kathmandu en Patan en de oude koningssteden Bakthapur en Kirtipur. Ook zwerven we een paar dagen door het achterland van de Kathmandu vallei. Onze reisgenoten zijn echt onder de indruk.

  

 

Na een week vertrekken we met de bus naar Pokhara voor het maken van een trektocht in het gebied bij het Annapurna massief. Een prachtige tocht van 10 dagen die ons langs karakteristieke Newari- en Tamangdorpen voert. Onze inspanningen worden beloond met prachtige uitzichten op de besneeuwde, meer dan 8000 meter hoge toppen van de Annapurna, Dhaulagiri en Manaslu. De natuur is in deze periode, vlak na de moesson overweldigend groen en mooi.


Terug in Pokhara genieten we nog een extra dagje na in een hotelletje met een prachtige tuin aan de oevers van het Phewa meer. 

Na terugkeer in Pokhara is het al weer tijd om afscheid te nemen van zus en zwager. Die stappen met een schat aan herinneringen en indrukken op het vliegtuig naar huis.

Wij hebben dan nog een week de tijd voor het afleggen van een aantal bezoeken aan scholen en de ouders van gesponsorde leerlingen. Overal worden we hartelijk ontvangen en menigmaal genieten we van een echte Nepalese maaltijd die de gastvrije Nepalezen ons voorschotelen.  

Zo bezoeken we ook de Tibetaanse gemeenschap in het vluchtelingenkamp aan de rand van Kathmandu. De Tibetanen slagen er wonderwel goed in, na hun vlucht uit Tibet voor de Chinezen, om toch weer een bestaan op te bouwen. Door hun samenwerking, werklust en handelsgeest begint het hen economisch gezien steeds meer voor de wind te gaan.

Hun school mag gezien worden en de door de stichting gesponsorde kinderen doen het uitstekend.

We weten ook nog een bezoek te regelen met een Nepalese jongen van 16 jaar, die het afgelopen jaar geslaagd is voor zijn SLC examen (School Leaving Certificate examination) aan een school in het bergdorp Jemrung in het district Dhadhing. Op die school worden 74 leerlingen door de stichting gesponsord.. Hij was, zeker voor een leerling uit een bergdorp geslaagd met extreem goede cijfers.

Hij wil verder studeren. Hij is zeer gemotiveerd. Hij is van plan samen met een vriend een kaper te huren en de kosten daarvan en in de rest van zijn levensonderhoud te voorzien door het geven van bijlessen aan jonge kinderen van welgestelde Nepalezen.

De stichting stelt hem vervolgens in staat om een universitaire studie aan een van de betere colleges in Kathmandu te gaan volgen. We verwachten dat zijn succes een positieve uitstraling zal hebben op de andere gesponsorde leerlingen in het bergdorp.

Ook regelen we dat een meisjestweeling over anderhalf jaar les kan krijgen op de Central Public School in de wijk Chethrapati. Ze zijn dan vijf jaar oud. Hun oudere broertje zit nu al op die school. Wanneer drie kinderen van een gezin op de school zitten hoeft er maar voor twee betaald te worden. Via het systeem drie halen en twee betalen sparen we zo nog wat uit.

Op twee scholen maken we duidelijke afspraken over de mogelijkheden voor vrijwilligerswerk. Zowel voor de school als voor de vrijwilligers is het belangrijk dat ze weten wat ze kunnen verwachten. De ervaringen met een tweetal vrijwilligster gedurende de afgelopen zomer worden als zeer positief ervaren. Zij hebben een positieve bijdrage aan het onderwijs kunnen leveren. Ook de meisjes zelf waren over hun avontuur zeer te spreken.

Op onze laatste dag treffen we het. Het is de laatste dag van het Tihar festival. 

Het festival van het licht. Op deze laatste dag eren de zusters hun broers. Deze dag valt dit jaar samen met de viering van het Newari nieuwjaar. In het gezin van onze Nepalese vrienden maken wij de best wel indrukwekkende plechtigheid mee. Op zo'n dag wordt de armoede even vergeten. Er is volop eten en drinken. Iedereen is vrolijk en vriendelijk.

Die avond nemen we afscheid en na een voorspoedige vlucht staan we op zaterdagmorgen weer in de Nederlandse luxe en kou. Wat een contrast.