Stichting Hulp aan Nepal

werkbezoek 2005

Verslag werkbezoek maart/april 2005.

Klik hier voor een kleine fotoreportage

Op 14 maart vertrok ik met mijn vrouw en een bevriend echtpaar voor een (welverdiende) vakantie van 4 weken naar Nepal.

Tijdens die vakantie zouden mijn vrouw en ik ongeveer twee weken besteden aan het bezoeken van scholen, schoolprojecten, ouders van gesponsorde leerlingen en het verdelen van enkele door ons meegebrachte kleding pakketten.
We waren ongeveer anderhalf jaar niet in Nepal geweest en toch wel wat bezorgd over de politieke situatie die we er zouden aantreffen. Hoewel die situatie verre van ideaal was hebben we daar als toerist betrekkelijk weinig last van gehad. Ten opzichte van ons vorige bezoek was er ogenschijnlijk voor ons niets veranderd. Het conflict tussen regering en rebellen heeft er wel toe geleid dat het toerisme volledig is ingestort. Een trieste constatering voor een land waar zo veel mensen van die bedrijfstak afhankelijk zijn.

Toch gaat het leven voor de gemiddelde Nepalees min of neer gewoon door. Men probeert er het beste van te maken. De enorme werkloosheid heeft wel tot gevolg dat vele gezinnen een zeer armoedig bestaan leiden. Met hulp van familie kan men dan het hoofd net boven water houden.

Onze vrienden hadden een pittige trekking rond het Annapurna-massief op het programma staan. Daardoor hadden wij die eerste twee weken de tijd om ons volledig in het schoolgebeuren van de stichting te storten.

Dat waren over het algemeen leuke bezoeken. Wel waren ze door de Nepalese gastvrijheid soms wel erg lang. Het feit dat alles zo goedbedoeld was maakte echter veel goed.

Een bliksembezoek aan het Tibetaanse kamp leerde dat de daar door de stichting gesponsorde leerlingen hun studies met goed gevolg doorlopen. In totaal zijn daar 7 leerlingen waarmee de stichting bemoeienissen heeft.

Op de Central Public School worden momenteel 14 leerlingen gesponsord en die doen het allemaal goed. Niemand is blijven zitten en volgend schooljaar zitten ze dus een klasje hoger.

Ook met de gesponsorde leerlingen op de Mount Valley School in Patan (9 leerlingen) en in Mathathirtha (27 leerlingen) gaat alles goed.

Tot onze verrassing vielen we daar in het feest van het 25 jarig jubileum van de school in Patan. Zowaar een hele plechtigheid met een reünie van oud-leerlingen en veel toespraken, muziek en dans. Ook de inwendige mens werd niet vergeten.

Hoewel de school in Jemrung, een eenvoudige overheidsschool, in een afgelegen berggebied ligt dat volledig door de rebellen wordt beheerst, hebben we ons niet laten weerhouden daar toch op bezoek te gaan.

Het is telkens weer opvallend hoe zij hun zaakjes administratief in orde hebben.

Door onze stichting worden daar 75 kinderen gesponsord. De school heeft in totaal ruim 600 leerlingen. De school wordt bezocht door kinderen uit een groot aantal omliggende dorpen.

De bevolking is zeer arm en de school is daarvan een afspiegeling. Er is gebrek aan alles.

Geen elektriciteit en geen water.

Met de schoolleiding hebben we de belangrijkste problemen doorgesproken. Het grootste probleem is het ontbreken van water. Dat moet nu over een afstand van twee kilometer met kannen worden gehaald. Een persoon is daar zowat de hele dag mee bezig en dan nog is die hoeveelheid aangevoerd water volstrekt onvoldoende. Voor al die leerlingen zijn er in totaal twee toiletten uiteraard zonder water.

Door het aanleggen van een waterleiding zou niet alleen de school maar ook nog eens 150 huizen (met even zo vele gezinnen) in de directe omgeving van de school van water kunnen worden voorzien. Het water kan worden betrokken van een drie kilometer verderop gelegen bron. Het kostenplaatje dat aan het project hangt bedraagt minder dan 4000 euro. Dat valt ons eigenlijk best mee.

We spreken met de schoolleiding af dat zij een uitgewerkt plan voor dit project op zullen stellen en dit naar de stichting sturen. Dergelijke plannen zullen zij ook opmaken voor de vervanging van een op instorten staand oud schoolgebouw en voor het opzetten van een bibliotheek.

Na ontvangst van die uitgewerkte plannen zullen wij proberen scholen in Nederland daarvoor te interesseren. Via een sponsoractie moet het mogelijk zijn voor een school een van die projecten te adopteren.

 

Na deze periode van zakelijke beslommeringen hebben we gelukkig ook nog tijd voor een zevendaagse trektocht naar het Annapurna Base Camp. Een mooie gevarieerde tocht.

Vervolgens luieren we, onze vrienden hebben zich inmiddels weer bij ons gevoegd, nog een paar dagen aan de boorden van het prachtige Phewa Lake.

Dan is het al weer tijd om richting Kathmandu te gaan want we moeten op tijd zijn voor de terugreis. Doordat de rebellen een 10 daagse vervoersstaking hebben afgekondigd is de reis per bus niet mogelijk. Gelukkig kunnen we vliegtickets bemachtigen.

Die laatste paar dagen ontmoeten we weer diverse schoolhoofden, leraren en ouders van gesponsorde leerlingen. Er wordt ons weer met klem gevraagd naar vrijwilligers die een aantal maanden of langer les willen geven op hun school. De gastvrijheid is telkens weer overweldigend.

Na vier weken brengt Martinair ons weer veilig thuis.

Daar kunnen we beginnen met het verder uitwerken van de diverse afspraken en dromen over een hernieuwd bezoek aan Nepal.

 

De Voorzitter.

Peter van de Laar.