Stichting Hulp aan Nepal

emails van Claudia en Lieke 2006

Verslag van Claudia en Lieke

Hieronder volgen de belevenissen van Claudia Jansen en Lieke van de Ven als vrijwilliger op de Central Public School in Kathmandu, Nepal.

 

Klik op een van de data:

(mail van 21/7/2001).

Maandag zijn we in het hostel aangekomen. Wij slapen daar in de huiskamer. Daar staat ook de televisie. In het hostel wonen ongeveer 12 kinderen van de school en 3 of 4 leerkrachten. Verder hebben ze nog 2 hulpjes, die zorgen voor het eten en dat alles "schoon" blijft. De televisie is erg bijzonder want deze staat constant aan. De jongere kinderen mogen niet aan de afstandsbediening komen. De leerkrachten zijn constant aan het zappen en met het geluid aan het spelen.

 

De wc- en wasruimte is erg vies. Als we ons willen wassen moet er boven ergens een kraan worden opengedraaid. Er is geen douche, alleen een kraan. Daar kunnen we ons wassen. De keuken is ook niet echt schoon. Schoonmaakmiddelen kennen ze niet. Er staan wat oude houten rekken. Daarop liggen alle spullen. 

 

Er wordt gekookt op een soort van groot campingstelletje, maar dan op kerosine. Er is maar een pitje. Als we eten zitten we in de keuken. Wij krijgen bestek, zij eten met hun handen. We eten twee keer per dag rijst met een soort kerriesausje en een mengsel van diverse groenten met aardappelen of vlees (dhal bhaat). 

Daar tussen zit heel veel chili. In Nepal eten ze alleen kip, buffel, geit of vis. Een koe is heilig. Als je dat eet, staat daar een gevangenisstraf van 20 jaar voor.Nu ik dit schrijf (op papier) zitten er 4 jongens ( 3 ervan zijn leerkracht) televisie te kijken. Ze kijken naar cricket. Cricket is net zo'n bekende sport als voetbal in Nederland. Het hostel staat in een wijk net buiten de Thamel (toeristisch centrum van Kathmandu). Alle huizen staan erg dicht bij elkaar. Tuinen hebben ze niet of er wordt wat op verbouwd. 

 


Huizen worden ook steeds hoger gebouwd. Sommige straten zijn verhard, anderen niet. Dat zijn nu echte modderwegen. Het regent vaak 's middags en 's nachts. Als het niet regent is het erg warm. In de buurt waar we verblijven is een religieuze verbrandingsplaats. Laatst hebben we dat voor het eerst gezien. We liepen terug naar het hostel en toen liep er een rouwstoet voor ons (vandaag zagen we trouwens nog een dode liggen onder een open tempel, gelukkig lag er een deken overheen). Het lijk werd op een soort brancard gedragen. Het hele lichaam was bedekt met bloemen. Aan beide zijden van de rivier zijn verbrandingsplaatsen. Zij gingen de brug over. Aan onze kant stonden 4 mannen met wat slaginstrumenten. Zij bleven op de trommels slaan tijdens het hele ritueel. Uit respect zijn we aan de andere kant van de rivier blijven staan. Na een tijdje zag je dat het lijk op een stapel hout lag. Dat werd aangestoken.In de stad zie je overal tempels. 
Op Durbar Square (hoofdplein) zie je hele grote tempels. Hier ligt trouwens ook het oude koninklijk paleis. De koning woont hier niet meer. Voor hem is een ander (nieuwer) paleis gebouwd. Dit ligt net aan de rand van de Thamel. Ik denk dat in de hele stad wel honderden tempels zijn. Als mensen daar voorbij lopen, vouwen ze vaak hun handen. Ze lopen ook altijd kloksgewijs om de tempel heen. Tempels zijn vaak van binnen met allerlei kleuren bedekt. Waar dat voor is, weet ik niet. Vast iets religieus.

 

Overal waar je kijkt, zie je de Himalaya. Helaas zien wij geen besneeuwde bergtoppen, omdat het vanwege de moesson erg bewolkt is. Misschien dat dit in augustus nog veranderd. Laatst hebben we voor het eerst onze eigen was gewassen. Alles op de hand, want wasmachines zijn er niet. Het is niet echt schoon geworden, maar dat zijn hun kleren ook niet.

 

In de Kathmandu-vallei liggen 3 koningssteden, nl. Kathamandu, Patan en Baktapur. Alleen Patan hebben we nog niet gezien, maar we hebben nog 6 weken de tijd.Het schoolsysteem lijkt wel wat op het Nederlandse systeem. De peuterspeelzaal is ook in de school (nursery). Dan krijg je LKG en UKG (lower en upper kindergarten). Vervolgens is er klas 1 tot en met klas 10. De kinderen zijn ongeveer 15 jaar oud als ze van deze school af gaan. In de nursery beginnen ze al met Engels geven. Er is dan ook aan ons gevraagd of we hun uitspraak willen verbeteren. Dat is ook hard nodig. Zelfs de leerkrachten zijn niet goed te verstaan. Onder lesgeven wordt verstaan: nazeggen van de leerkracht, spellen van de woorden en maar dreunen en nog eens nadreunen. Alles wordt gespeld en herhaald. Vanaf maandag gaan wij les geven. Kinderen hebben allen vrij op vrijdagmiddag en zaterdag. De kinderen van het hostel gaan dan wel naar school om te leren. 
Op zondag hebben ze nog examens, vandaar dat we pas op maandag beginnen. We hebben beiden een schema gekregen. 
Dit is mijn schema:
9.30- 9.45 dagopening, kinderen staan in lange rijen en er volgt een toespraak.
9.45-10.30 class 1 (groep 3) 
10.30-11.15 class 3
11.15-12.00 LKG (groep 1) 
12.00-12.45 LKG
12.45-13.30 Class 
(wo, do, vrij)1
13.30-14.00 pauze. 1
4.00-14.45 class 1 
(zon, ma, di)class 3 (wo, do, vrij). 
14.45-15.30 class 6 (wo, do, vrij)
Vanaf maandag zullen we echt gaan lesgeven. Nu hebben ze nog examens. We hebben ook een Kurta aangeschaft (Nepalese klederdracht, geen sari. Het is een soort jurk met broek en sjaal). We hopen dat we dan minder opvallen.
De klassen zijn erg klein en vol.
Er hangt bijna niets in het lokaal. Hooguit een poster of wat tekeningen.

Het enige wat er staat zijn banken met simpele tafeltjes waar de kinderen aan zitten, een lessenaar, een bord en een rekje waar het water voor de kinderen op staat. We hebben al een heleboel ideeën en hopen dan ook dat de lokalen wat leuker aangekleed worden.De spullen die we hebben meegenomen, zijn goed terecht gekomen. Een aantal spullen is naar een organisatie gegaan die zich inzet om kinderen aan andere kinderen uit te laten leggen wat het belang is van goede hygiëne, scholing e.d..
De kleding is bijna allemaal naar een organisatie gegaan die het zal verdelen onder de straatkinderen. de rest hebben we zelf uitgedeeld op straat.
De rest van de spullen is voor de school. Zij hebben direct een kast leeggehaald en daar alles uitgestald. Of ze het echt gaan gebruiken, weten we niet. Maar wij zullen het wel gaan gebruiken.Wij hebben ook al bij een echt Nepalees gezin gegeten.
Dit is een vriend van de voorzitter van de Stichting Hulp aan Nepal. Hij had frietjes gebakken en daarbij kregen we toast met omelet. Dat was echt lekker. Vandaag zijn we bij de directeur thuis gaan eten.
Nou dat was mijn eerste zeer uitgebreide verslag. Ik zal proberen ieder week een dergelijk verslag te schrijven. Ik denk wel dat het niet meer zo uitgebreid zal zijn. Nu is alles nog nieuw. Ik kan natuurlijk nog veel meer vertellen, maar anders wordt het echt veel te lang.

 

Groetjes Claudia

(mail van 25/7/2001)

Het gaat nog steeds goed hier en het is nog steeds leuk.Gisteren hebben we Nederlandse kost gemaakt voor de mensen in het hostel. We zijn met de cookingboy inkopen gaan doen. We hebben friet gebakken met een groenteprut van ui, boontjes erwten en wortel. Het was voor 28 personen, dus we hebben ons echt rot geschild op die aardappels. Als toetje hadden we bananen gekocht en een chocoladesaus gemaakt voor erover heen. De kinderen waren echt heel enthousiast, heel fijn. Daarna hebben wij samen met de leerkrachten gegeten. Volgens mij vonden ze het wel lekker. We hopen niet dat ze ziek zijn geworden van al dat vet want dat zijn ze niet gewend. We gaan ook nog een keer Hollandse rijstpudding maken. We hebben al een heel lekker recept.

 

Verder hebben we 'het hulpje' betrapt op het lezen van onze tijdschriften. We kwamen eerder terug en toen zat hij op de grond erin te bladeren. Geen probleem denk je maar aangezien er een rapportage over het mannelijke geslacht (ondersteund met foto's en plaatjes ) in stond en verder nog wat vrouwelijke pikant geklede dames in het blad pronkten denken we dat er voor hem wel wat interessants in stond. Maar ja we hebben er maar niets van gezegd, hij begon opeens heel onschuldig de kamer te vegen. Dat was ook wel nodig want het stikt hier van de mieren spinnen en andere spullen. We hebben trouwens ook een serieus gesprek gehad met Rita een meisje van 25 die ook in het hostel woont. Zij studeert. Ze vertelde dat ze volgend jaar wordt uitgehuwelijkt en daar had ze het zichtbaar moeilijk mee. Best wel moeilijk om daarop te reageren aangezien bij ons alles zo vrij is dat kan zij zich gewoon niet voorstellen.We nemen haar zaterdagavond mee uit eten in de Thamel, dat vond ze keileuk. We hebben afgesproken dat we dan pizza gaan eten, want dat had ze nog nooit gehad.Zij is trouwens ook het meisje dat met ons is mee geweest om die jurk te kopen.

Een paar dagen geleden zijn we met de kinderen van het Hostel mee geweest naar de Monkey temple. De naam zegt het al, het stikt er van de apen. De tempel ligt boven op een berg. Was een half uur lopen ongeveer. Lijkt niet lang maar je moest wel ongeveer 20 minuten trap lopen.Echt zo'n lange trap heb ik nog nooit gezien. We waren ook super moe toen we boven kwamen. En die kinderen maar rennen. We hebben er wat foto's gemaakt. Er waren zelfs mensen die vroegen of ze met ons op de foto mochten.Heel raar.Maar ja we snappen het ook wel (grapje).I
Ik denk dat ik deze mail in stukken ga versturen dus lees maar verder in deel 2.

 


ha hier is deel twee.Ik weet niet of ik al over de jurken heb verteld. Nou dat is dus een jurk, met een broek waar je echt 4 keer inpast. Volgens mij is het ook meteen positiekleding en een sjaal erbij. Erg kleurrijk en warm. Maar iedereen hier vindt het geweldig. Zelfs de bovenbuurvrouw kwam kijken. O it is so nice, so nice looking, o you are so beautiful en van die dingen. Ja ja, we beginnen er al aan te wennen.We dragen deze jurken op de school.'s middags waren we gaan basketballen met de kinderen van het hostel op de school. Was echt keileuk tot opeens een jongetje de bal bij iemand anders probeerde af te pakken. Riep een andere student van het hostel hem bij zich en sloeg hem keihard in zijn gezicht.We hebben wel gezegd dat we dat niet nodig vonden. Het jongetje heeft zich heel lang opgesloten op de toilet. Dat een leraar slaat vinden we al moeilijk maar een medeleerling dat ging ons wel wat ver. Hij bleek de schoolcaptain te zijn, maar hij heeft wel zijn excuses aangeboden. Misschien was het wel fout van ons om erop te reageren maar we waren heel leuk aan het spelen en dat was meteen over na zo'n actie. Hij deed niet eens mee.'s avonds in het hostel hebben we het er ook nog over gehad en ze vertelden ( de leraren ) dat ze zelf ook zo zijn opgevoed en niet anders weten en dat begrijpen we ook wel. 


We hebben ze voorbeelden gegeven over het onderwijs in Nederland. Bijvoorbeeld als een kind met een potlood speelt niet een klap geven maar het potlood afpakken. Die klap zijn ze zo weer vergeten maar zonder het potlood kunnen ze er ook niet mee spelen. Zoiets komt niet bij hen op. Of dat als een kind van 6 te laat komt, dat de verantwoordelijkheid is van de ouders en niet van het kind.

 

Vandaag zijn we niet naar de school gegaan maar naar Patan. Ze vroegen zelf of we uit wilden rusten omdat het gisteren zo laat was geworden met het koken. Een mooie gelegenheid dus. We hadden trouwens ook nog een mailtje gekregen van Raijiv. Die man van die andere stichting waar ik volgens mij ook wel een keer wat over heb geschreven. We hadden aan hem de kleding meegegeven en wat spullen voor zijn stichting. We zijn er een middag geweest. Hij bedankte ons voor de spullen en liet weten dat hij het erg leuk vond als we nog een keer kwamen want toen de vorige keer waren niet alle kinderen er. Dat waren we toch al van plan.Toen we gisteren op de school kwamen was de leerkracht van de lkg (Lower Kinder garten) absent. Of wij hen wilden lesgeven.Dat viel echt zwaar tegen. Het zijn 32 kinderen van 4 jaar in een minilokaal.

Die kennen dus nauwelijks tot geen Engels en daar sta je dan. Claudia had geen stem. We hebben eerst wat spelletjes gedaan buiten. Daarna laten kleuren en daarna een soort speelwerktijd met de materialen. Maar die kinderen lopen gewoon rond en letten niet op. Dus we hebben echt politieagent gespeeld. Sit down, don't talk, be quiet etc.
Wij slaan de kinderen niet dus veel indruk maakte ons gepraat niet maar ja.
Om half twee hebben we toch maar gevraagd of er ook even iemand kon helpen want we waren doodmoe.nou ja dat was het wel weer denk ik (mail van 26/7/2001)
We slapen in de huiskamer. We krijgen eigenlijk pas rust als de leerkrachten gaan slapen en dat is om 22.00 uur. De laatste paar dagen waren we echt heel moe. Gelukkig is dat nu een beetje minder. Nu zijn we niet meer zo moe. We hebben ook even met hen gepraat. We waren er achter gekomen dat er iemand in onze spullen gezeten had. Er was namelijk uit een van onze tassen een notenreep weggehaald en opgegeten, waarvan we een 14-jarige leerling verdenken. Nu hebben we gewoon het een en ander duidelijk besproken.Nou dat was het wel. Een weekverslag volgt zondag of maandag.

Groetjes Lieke en Claudia

(mail van 30/7/2001)

Nog steeds alles goed hier en nog steeds niet ziek. Het laat wel lang op zich wachten. Er is niet veel schrikbarends gebeurd, want alles begint normaal te worden. Het tempo ligt hier duidelijk een stuk lager. Overspannen word je hier niet als leerkracht. En al helemaal niet als directeur of onderdirecteur. Die voeren de hele dag weinig uit. In het begin ging het meteen kriebelen als we te lang in hun `office`op de bank zaten maar het lukt steeds beter. Het niks doen. Nu kunnen we er best twee uur zitten zonder iets nuttigs te doen. Dan komt Pankai weer met iets te eten aanzetten wat je dan niet kan laten staan. Pas had hij hele lekkere noodles. Niet zo heet een keer. Was hij boos op diegene die het had gemaakt omdat er totaal geen smaak aan zat. We hebben ook nog buffelvlees gegeten. En gisteren kwam hij aan met geitenvlees. Dat zag er best apart uit. Eerst wilden ze ons wijsmaken dat het kip was maar een blinde kon nog wel zien dat het geen kip was. Daar heb ik ze maar vriendelijk voor bedankt. Ja, als ik alles opeet wat ze me aanbieden dan kan ik naar huis rollen. Aan steeds hetzelfde eten beginnen we wel te wennen. We eten hier drie keer per dag warm. In de ochtend en avond de befaamde rijst met linzen. En 's middags noodles of tiffi zoals ze het hier noemen. Pankai wil telkens dat wij laten zien hoe wij dansen. Ik heb al geprobeerd het hem uit zijn hoofd te praten maar dat schijnt erg moeilijk te zijn. Hier dansen ze echt kei mooi. Die kinderen krijgen elke week dansles en dat is echt leuk om te zien. Ze kennen van die lange dansen van een half uur of zo. Echt goed. En ook in het hostel gaan de kinderen bij een favoriet liedje wel eens dansen. Dat is ook de reden dat wij maar niet laten zien hoe er in Nederland wordt gedanst. Gisteren hebben we gekaart met de cooking boy. Ik ken al bijna zijn naam, Razaramam of zoiets en een andere jongen Pratit. Dat was wel leuk, eindelijk een keer geen tv aan. We hadden ze duizenden geleerd.

Verder hebben we ook nog nl rijstpudding gemaakt. ECHT LEKKER. Precies zoals thuis met veel suiker en ei. De kinderen vonden het ook hartstikke lekker. fijn. Verder komen we bijna elke dag wel een begrafenis tegen. De eerste keer kwamen ze met het lijk voorbij gewandeld. Vaak ligt er ook een lichaam in een heel klein open tempeltje. 

Overdag liggen daar mensen te slapen en kinderen spelen er. Ja, leven en dood liggen hier echt dicht bij elkaar. Er ligt wel altijd een laken over het lichaam heen. Alleen toen we naar de monkeytemple gingen kwamen we echt langs die offerplaatsen. Laten ze er nu net 2 lichamen aan het verbranden zijn. We moesten een trap hebben die er pal naast ligt. Loop je daar door die zwarte rook heen. Best raar als je dat vuurtje ziet en weet dat het een lichaam is. Het waren Newaris. Dat is een aparte kaste en die hebben ook een aparte verbrandingsplaats. Dat kastenstelsel is hier duidelijk aanwezig. We denken dat de mensen en kinderen in het hostel niet van een arme familie afkomen. De hulpjes hier en andere mensen die het `vieze` werk mogen doen komen dat beslist wel. Daar zit je dan als je toevallig uit een arme familie komt.

 

Pas was er 's avonds ruzie bij het huis tegenover het hostel. Eén groot geschreeuw, echt niet meer normaal. Het bleek dat een vrouw per ongeluk wat water in het huis van de ander had gegooid en toen had haar man die vrouw geslagen. Het was al een uur of tien toen het echt uit de hand leek te lopen. Wij naar beneden gerend want daar slapen de leraren. Stonden ze met z`n allen op straat te kijken. Het was er best druk want er kwamen mensen uit de hele straat kijken. Een leraar vertelde dat ze van een lagere kaste waren en dat die mensen veel te veel dronken. Het was wel al bijna elf uur voor het stil was. O ja, we zijn ook nog met Rita, een meisje van 25 uit het hostel uit eten geweest. We hadden haar een week ervoor uitgenodigd. Ze is de enige vrouw afgezien van de drie meisjes, in het huis. Ze studeert in Patan. We hadden afgesproken om in de Thamel een pizza te gaan eten. 


Dat had ze nog nooit gehad. Was erg leuk en lekker. Alleen kon ik mijn lachen moeilijk inhouden toen ze probeerde met mes en vork te eten. In het hostel eet iedereen met de handen dus ze was het totaal niet gewend. Ze kon niet snijden maar alleen duwen dus werd die hele pizza ontleedt voordat ze wat in haar mond kon stoppen. Ze heeft er niets van gemerkt dat wij het erg grappig vonden. Verder Peter en Jeanne nog bedankt voor de geweldige tip over het douchen in het Dolpo Guesthouse. We hadden al bijna anderhalve week niet gedouchd, wel gewassen onder de pomp natuurlijk maar dat is toch wel wat aders als echt douchen. Nu mogen we dus gratis ons 2 keer per week in het Dolpo Guesthouse douchen. We vertelden dat we op de Central Public school lesgeven en in het hostel verbleven. We wisten namelijk dat twee kinderen van personeel van het guesthouse door de stichting worden gesponsord. Nu gaan we na het douchen daar maar een kleinigheidje eten als dank. En ook de laatste week willen we daar naar toe gaan. Het ligt precies tussen de school en de Thamel, mooi dus. En het is er schoon. Ik heb in ieder geval nog geen kakkerlak ontdekt. Wat kan douchen na anderhalve week fijn zijn.........nou dat was het wel weer.groetjes Lieke

 

(mail van 1/8/2001).

haiWe hebben ons net weer eens gedouchd in het Dolpo Guesthouse.Wat kan dat toch fijn zijn.Mijn voeten zijn na een week weer eens roze in plaats van zwart en ik stink volgens mij niet meer. Maar ja, dat zal niet lang meer duren.....Ik begin hier echt te wennen aan het eten. Ik weet niet of ik het al gezegd heb maar soms ( heel raar ) heb ik echt zin in de rijst plus linzenprut.

Gisteren hebben we voor de verandering weer eens iets raars meegemaakt.We begonnen onze les in Nursery ( drie jaartjes oud ). En het regende de hele ochtend al hartstikke hard.Maar het probleem is dat die kinderen om het kwartier naar buiten naar het toilet rennen. Maar nat worden willen ze niet.Maar daar hadden ze wel iets op bedacht. Didi, een hulp, kwam met de paraplu in de deuropening staan zodat de kinderen vanaf de drempel hun blaas mooi over de drempel konden legen. Dat resulteerde in een stevige urinelucht in het lokaal. En het waren niet alleen de jongetjes ook enkele meisjes trokken hun rokje omhoog en lieten alles lopen.Claudia en ik keken elkaar aan en moesten wel lachen want volgens mij is dit de standaard gang van zaken.We wilden eerst een foto van dit gebeuren maken maar we wisten niet of dat wel verstandig was om te doen. Toch maar niet gedaan.Ja ja, we maken hier wat mee.We hebben gisteren twee stokken kaarten gekocht en hebben de cooking boy en Pratit duizenden geleerd. Dat doen we nu best vaak.Ze hebben me ook wat trucks laten zien maar die zijn natuurlijk overal ter wereld hetzelfde en dat had ik al snel door. 


Pratit heeft me ook wat Nepalese spelletjes geleerd maar die zijn me nog niet helemaal duidelijk.Wel heeft hij wat meer duidelijkheid verschaft over de zogeheten schoolcaptain. Die jongen waar we wel wat boos op waren, nadat hij tijdens een spelletje basketbal van ons een kind keihard sloeg omdat het de bal van iemand anders probeerde af te pakken.Dat ging ons wel wat te ver. Nu vertelde Pratit dat zijn ouders hem thuis niet meer goed konden handhaven omdat hij steeds zijn zussen sloeg etc. Daarom is hij nu hier. Hij wil heel graag in het leger en hangt dus de halve tijd zich op te trekken aan het deurkozijn. We kunnen hem ook nauwelijks verstaan omdat hij zo snel praat. Het lijkt wel of hij ADHD heeft of iets dergelijks. Ja, zijn manieren zijn ver te zoeken. Pas waren we met de kinderen televisie aan het kijken. Eindelijk eens niet een geweldadige vechtfilm maar een mooie natuurfilm op National Geografic channel. Vonden de kinderen helemaal geweldig. Komt hij de kamer binnen en trekt hij de afstandsbediening uit Claudia's handen en zet cricket op. Van die dingetjes. Maar ja nu weten we tenminste dat het niet iets typisch Nepalees is, maar rare trekken van hem zelf. Er zijn hier overigens erg veel mensen ziek. Ook veel kinderen.En in het hostel ook elke dag wel een leraar. Alleen wij maar niet. En ze lachen ons maar uit met onze vitamine pillen, maar wij weten wel beter. De hele dag rijst biedt ook niet veel weerstand. Het schijnt dat er in dit seizoen veel mensen ziek zijn.Kinnun, de afwasjongen ( om hem maar even zo te noemen ) had zijn hele voeten onder een of ander zwemmerseczeem staan. Niet alleen tussen zijn tenen maar over zijn hele voet. Zag er echt vreselijk uit. En hij had ook veel pijn. Pankai vroeg aan ons of wij niet iets daarvoor hadden.Dus hebben we onze verbanddoos opengetrokken en zijn voetjes eens onder handen genomen, met hygiënische handschoenen aan.We hebben ze gedesinfecteerd en er een biogaasje overheen gedaan met een verbandje. Daarna er sokken overheen en een schoen en hem tienduizend keer gezegd dat zijn voeten NIET nat mochten worden.Hij staat normaal de hele dag op zijn teenslippertjes onder de pomp, maar die avond had hij er netjes zakjes omheen gebonden.Ook hebben we hem wat aspirine gegeven want die jongen had echt pijn.We zeiden al tegen Pankai dat hij eigenlijk naar de dokter moet, omdat die er zalf voor heeft. Dat vond hij natuurlijk niet nodig want wij waren ook dokters volgens hem.De volgende dag zag het er al een stuk beter uit. Maar we mochten niet te vroeg juichen want die avond liep hij alweer op zijn slippertjes door het water te baggeren. Terwijl we hem wel 100 keer gezegd hebben zeker een week uit het water te blijven. Hij had al het verband eraf gehaald.We hadden ook wel kunnen verwachten dat dit zou gebeuren. Vervelend, maar wij hebben nu geen spullen meer. Dit zijn volgens mij wel typisch Nepalese dingen. Misschien hadden we hem geen aspirine moeten geven zodat de pijn was gebleven. Misschien had hij het dan wel laten zitten. Maar dat is ook wel zielig.Verder gaat alles hier nog steeds zijn gangetje.En mijn reisverslag boekje is al aardig vol aan het raken, inclusief vele tekeningen en verhaaltjes van de kinderen. Het ziet er steeds leuker uit. Maar dat zien jullie thuis wel.Nou doei gr lieke

(Mail van 5/8/2001)  

Hoi hoi hoi

Gisteren hebben we echt een leuke dag gehad. We zijn met class seven naar Nagarkot geweest. Dat is een uitzichtpunt op 4000 m hoogte.
Normaal kun je vandaar de Mount Everest zien, maar niet in deze tijd van het jaar. Wel jammer dat de witte bergtoppen niet te zien zijn. Misschien is het zicht in Pokhara beter. (hebben ze ons verteld).We ZOUDEN heel vroeg vertrekken. De kinderen gingen al om half 6 naar de school, zij moesten nog wat eten klaarmaken. Wij kwamen om half zeven aan. De bus zou om zeven uur vertrekken. Dat werd natuurlijk IETS later. Namelijk zo`n kwart over tien. Maar ja dat mocht de pret niet drukken. Tijdens het wachten vroegen de kinderen of we ijs wilden. Blijkbaar heb ik niet duidelijk genoeg nee gezegd want even later kwamen ze met een stoffig bakje half gesmolten vanille-ijs aanzetten. Echt iedereen waarschuwt ons om niet het ijs uit de karretjes waarmee ze hier rondlopen te eten. Zien er erg onhygiënisch uit. Volgens mij was mijn ijs al vaker ontdooid en weer ingevroren, maar ja ik kon het natuurlijk niet laten staan. Smaakte redelijk.


En ik heb tot nu toe nauwelijks ergens last van.In de bus gingen er al snel de eerste bakken met eten over de vloer. Niet gek met al die gaten in de weg en het rijgedrag van de chauffeur. De grond (plank ) lag vol met thee en rijstepap en om de paar minuten stond er wel weer iemand uit het raam naar buiten te kotsen.
Bij Claudia vloog er een beetje op haar t-shirt. Smakelijk. Het is een lange kronkelige weg naar boven die we volgden. En het was hartstikke druk langs de weg. Overal liepen oude en jonge mensen vaak met kleine kinderen op de arm de hele weg naar boven. Mensen probeerden op onze bus te klimmen maar die werden er door het hulpje van de chauffeur weer afgetrokken. De bussen die we tegenkwamen zaten helemaal vol, zelfs het dak. Mensen zaten in de raamopeningen en hingen aan het dak. Anderen renden er achteraan om nog een plekje te bemachtigen. Het leek wel een bedevaartstocht of zo. Maar het bleek om een festival te gaan. Wij dachten dat het morgen was maar ook vandaag was er al van alles te doen. Wat het precies was is ons nu nog niet helemaal duidelijk. Er liepen groepen mannen rond helemaal versierd met veren en grote trommen waar ze met een raar slagvoorwerp bepaalde ritmes op sloegen en erbij dansten. En wij zijn natuurlijk zo stom om er geen foto's van te maken. We waren de enige blanken daar. Echt raar om zelf eens een minderheid te zijn.

Na twee uur rijden door werkelijk de mooiste natuur die ik ooit heb gezien, kwamen we daar aan. Het was er ontzettend druk vanwege het festival. Boven op de uitkijkpost viel het gelukkig mee. We vielen wel ontzettend op. De kinderen zijn niet arm en dat is goed te zien. We hadden dan ook erg veel bekijks. Toen we spelletjes aan het doen waren, stonden er groepen mensen om ons heen om te kijken wat we aan het doen waren.

Daarna kregen we het eten. Erg veel. Een soort rijst flakes. Die waren keihard met uien en nog een soort groente. Het was niet echt lekker. Daarbij ook heel veel vlees uit een plastic zak. Of beter gezegd heel veel bot, spier, pees, beenmerg etc met stukjes kippenvlees ertussen. Zou ik thuis nooit eten maar vlees is hier erg duur en kun je dus niet laten staan. We hebben dus lekker liggen kluiven en het smaakte best goed. Erg gekruid natuurlijk. De botten werden naar de honden gegooid. Ook hadden ze komkommer en tomaat. Snel gewassen in bruin water. Hebben we ook gegeten. Wat dat betreft hebben we de regels vandaag wel overtreden maar het was erg lekker en we hebben nergens last van. We hebben ons zelfs een tweede keer laten opscheppen. Daarna kregen we rijstepap aangelengd met fruit, krenten, kokos en water. Dat was ook heel lekker. Uiteindelijk zijn we daar zo'n zes uur geweest en het was echt leuk. De leraren waren ook heel geïnteresseerd in ons leven in Nederland. We zijn daar toch wel voorzichtig mee want het is iets wat zij nooit mee zullen maken en alleen maar van kunnen dromen. Lieke heeft ook nog een gammele toren beklommen waarop het uitzicht nog mooier was. Er was een lange steile ladder omhoog waar ze tegelijk omhoog en omlaag gingen. Daar was die trap niet echt voor gemaakt. Toen ze boven stond zag ze dat er al een paar planken weg waren. Kleine kinderen konden er zo doorheen vallen. Eraf was nog best lastig want het was van dat hete staal en heel steil. 

De terugreis heb ik echt zitten genieten. De kinderen waren allemaal Nepalese liedjes aan het zingen en ik was naar het landschap aan het kijken. Ik kreeg er echt een brok van in mijn keel. De rijstvelden op de voorgrond met hier en daar een hutje en op de achtergrond de bergen van de Himalaya. alles is hier zo mooi en zo vredig dat je jezelf afvraagt hoe het kan dat het land het op vijf na armste land van de wereld is.

Paraplu's zijn vandaag niet voor de regen gebruikt maar voor de scherpe zon. Op 4000 meter hoog hebben we voor het eerst onze zonnebrand uit de tas gehaald. Gelukkig heb ik totaal geen last van zonne-allergie. Waar ik toch erg bang voor was.Ik ben overigens nog door een of ander wazig beest gestoken. Heb er niets van gemerkt maar ik heb echt een kei grote rode bulkt op mijn been. Niet normaal meer. Doet ook best pijn als je eraan komt.Komen we trouwens net terug in het hostel kunnen we weer gaan eten. We zaten nog helemaal vol, maar ja. Afvallen wordt hier erg lastig.....We zijn ons net weer gaan douchen. Erg fijn. En hebben nog wat gedronken in de tuin van het hotel. Die staat overigens helemaal vol met wietplanten. Van wel drie meter hoog. Lijkt wel een boom. Echt raar dat ik nu nog steeds niet ziek ben na al die bacteriën.Op dit moment zitten we eigenlijk al zo'n beetje op de helft van de reis. We kregen de afgelopen week te horen dat we nog maar 2 weken les kunnen geven. Daarna zijn er weer examens en als die voorbij zijn gaan we bijna naar huis. Als je op de helft van zo'n reis bent, ga je toch wel over een aantal dingen nadenken die je hebt meegemaakt. De Nepalezen zijn een volkje waar je jezelf iedere keer weer over kunt verbazen. Het is een volkje met hun eigen regels, wetten en dingen. Vaak zijn ze moeilijk te volgen. Zo juist zijn Lieke en ik uit gaan eten, vanwege de verjaardag van Lieke. We hebben ons voorgenomen dat we een keer per week uit mogen gaan eten in de Thamel. Ook al moet ik zeggen de de "dal bhat tarkari" inmiddels goed te eten is. Je went er aan, ook al blijft het wel heet. Maar goed. We waren dus net naar de Thamel geweest en liepen richting het hostel. Op eens zagen we weer een grote groep mensen. Ik dacht in eerste instantie aan een lijk, want die leggen ze ook zo op straat, maar het was te klein. Bleek dat er iets in een putje was gevallen. Daar komt de hele buurt dan naar kijken. Laatst was er op een hotelkamer geld en een camera weggehaald. Ook daar komt de hele buurt op af, ook al is er totaal niets te zien. Of de slang, die zo klein was dat je hem nauwelijks kunt zien. Het blijft een wonderbaarlijk land met wonderbaarlijke mensen. Deze week hebben we niets bijzonders ondernomen. We hebben ons geheel gestort op het lesgeven. We hadden nu een weekplanning gemaakt zodat we niet zomaar lukraak iets deden.Toch begint het er op te lijken dat er een aantal leerkrachten zijn die het nut van onze lessen niet in zien. Het lesgeven bestaat daar uit het opdreunen en spellen van woorden. Wat wij doen is spelletjes, kleuren e.d. Toch zitten wij dan ook op een aantal belangrijke ontwikkelingsdoelen. Dat blijkt wel uit het feit dat class 2 nog moeite heeft met het vasthouden van een schaar. Laatst gingen we naar class 1. We hadden van alles gepland, maar men vond social studies toch net iets belangrijker. Lieke had nog niet uit een boek lesgegeven, dus zij begon erg hoopvol aan de les. Nadat ze de stof bestudeerd had, gaf ze aan dat ze dat toch echt niet aan de kinderen kon vertellen. De tekst ging namelijk over hoe slecht grote families zijn en hoe goed en fijn kleine families zijn. Op zich is daar natuurlijk niets mis mee in een ontwikkelingsland, maar dit was regelrechte propaganda. Even een aantal punten (zodat jullie daar ook iets van leren):- in kleine gezinnen zijn nooit ruzies, altijd heel gezellig.- in grote gezinnen moeten ouders altijd heel erg hard werken.- in kleine gezinnen krijgen kinderen goed te eten, onderwijs ed.- mensen in een groot gezin zijn altijd doodongelukkig. Dus daar in Nederland: wie in een gezin woont met meer dan twee kinderen is echt dood en dood ongelukkig (dat je het effen weet).Deze week hebben we de kinderen ook mee naar buiten genomen. Daar hebben we een soort gymles gedaan, diverse spellen. Dit beviel eigenlijk zo goed dat we door de leerkracht van class 3 gevraagd werden om ook met zijn klas naar buiten te gaan. Zoals iedereen wel weet is het nu regentijd hier. Dat betekent dat het iedere dag wel regent. De ene dag wat meer dan de andere. Nu begin je dat ook aan de mensen te merken. Veel mensen zijn verkouden en grieperig. In het begin lachten ze ons uit met onze vitaminepillen, maar wie het laatst lacht, lacht het best. Deze week heb ik ook nog even mijn verpleegsterskunsten mogen vertonen. Kirnan, de afwashulp, had namelijk zo veel in het water gestaan dat zijn hele voeten onder het zwemmerseczeem zaten. Er werd aan ons gevraag of we daar iets tegen hadden. Nou toen hebben we onze verbandkoffer opengetrokken. Eerst de voeten ontsmet, ( ik had wel handschoenen aan, want schoon is iets vreemds hier) en vervolgens Biogaze (bedankt Mia) er op gedaan en daarna mooi een verbandje. Hem vervolgens een paracetamol gegeven, want het deed erg veel pijn. Wij trots, maar ja, binnen 24 uur was onze trots over. Meneer had al weer met zijn voeten in het water gestaan. Hadden wij hem nog zo gezegd (wel 10 keer) dat hij dat niet mocht. Toen was zijn verbandje nat geworden (gek hè) en had hij het er maar van af gehaald.Iets waar ik hier ook maar niet aan kan wennen hier in Nepal is het gorgelen van de mensen. Allereerst gaan ze zo diep mogelijk gorgelen om er vervolgens van alles uit te spugen. Als dit nou zo af en toe gebeurde, maar nu, tijdens het schrijven van dit stukje, hoor ik al weer twee mensen gorgelen. Iedereen doet dat hier, vrouwen, mannen en kinderen, dat maakt niets uit. Ze weten hier echt de meest gore geluiden te produceren.Groetjes Claudia en Lieke.

(mail van 10/8/2001)

Hallo mensen. We hebben deze week niet zoveel aparts gedaan. Veel gekaart en weinig lesgegeven. De kinderen hebben over 2 weken examens en daar zijn ze nu van s`morgens half zes tot s`avonds bijna half acht aan het leren.Ze staan hier rond 5 uur op. Wassen en naar de tempel. Pratit moet zelfs om half zes vertrekken naar zijn school ( 45 min lopen!!!) Als de kinderen terugkomen krijgen ze melk te drinken en gaan ze studeren (lees uit het hoofd knallen van zinnen en feiten )Tot ongeveer half negen, dan omkleden, uniformen aan eten en naar school waar ze tot zeven uur blijven. Als ze terugkomen omkleden, leren, eten en slapen. Is behoorlijk pittig. Claudia en ik zijn gisteren naar Highlander- trekking geweest. Een winkeltje waar je trektochten en dergelijke kan boeken. We moesten er een brief afgeven. Ze waren echt hartstikke aardig daar. Als we problemen hadden of als we thuis misten konden we altijd naar hem toekomen. We hebben ook een tweedaagse rafting bij hen geboekt. We gaan pas eind augustus. De meeste rivieren zijn door de moesson erg gevaarlijk want het water staat erg hoog en gaat met een rot vaart naar beneden. We hebben er echt zin in. Verder wennen we aan alles. Vlooiende kinderen, mensen die schijten op straat en het steeds achtervolgende hello geroep van de kinderen. Gisteren ben ik met Pratit naar een tempel geweest. Dat was wel leuk alleen mocht ik er niet in. Daarom hebben we maar wat rondgelopen en heeft hij van die verbrande maïskolven gekocht bij een vrouwtje op straat. Ze waren niet echt dat je zegt lekker, maar ja, een gegeven paard kun je hier nu eenmaal niet in de bek kijken. Pankai woont niet in het hostel maar slaapt er wel vaak. Als hij er is wil het zeggen dat er geen kinderen in de kamer mogen komen en dat de leerkrachten spontaan naar beneden vluchten. Voor ons dus erg ongezellig als hij er is. Mede omdat hij alleen maar tv kijkt en af en toe op staat om uit het raam te spugen.Ik vroeg aan Pratit waarom ze allen gingen. Dat was dus omdat hij alleen maar Nepalese zenders zou bekijken. Er is vast wel meer dan dat aan de hand maar daar heb ik maar niet naar gevraagd. Verder gaat alles hier z`n gangetje. De tijd vliegt. We gaan trouwens ook nog een keer fietsen. Ja, ja ik moet mijn spieren ook weer eens trainen. Vanmiddag ofwel dadelijk gaan we naar Patan. Raijiv had ons een mailtje gestuurd met de vraag of we nog een keer wilden komen. Daar zeggen we natuurlijk geen nee tegen. We hebben hem nu alleen al drie keer proberen te bellen maar steeds is hij er niet. Als het goed is weet hij inmiddels wel dat we eraan komen. Het is de manager van de childclub. Erg interessant voor ons en de kinderen vinden het helemaal geweldig en vragen ons de haren van het hoofd over Nederland. We proberen een niet al te ideaal beeld te scheppen maar vaak doe je het onbewust wel. De meeste dingen zijn nu eenmaal beter (geregeld ) als hier. Nouudoei 

groeten lieke  

(mail van 12/8/2001)

Hallo allemaal,

Afgelopen zondag zijn we eindelijk naar de donutfabriek geweest. We hadden al een aantal keren van die ongelooflijk lekkere donuts en andere cakejes e.d. gekregen. We vroegen ons dus al af waar je die kon kopen. Op een gegeven moment vertelde Rita ons dat er in de buurt van de school een donutfabriek was en als we een donut wilden hebben, moesten we die daar maar halen, want daar waren ze vers. En afgelopen zondag was het zo ver. Samen met Didi zijn we er geweest. Bij een fabriek verwacht je dus een geweldig groot gebouw, maar ja, we zitten hier in Nepal en daar is het allemaal net iets anders. De fabriek bleek het formaat schuurtje te hebben en zag er aan de buitenkant ook zo uit. Binnenin was het eigenlijk net zo erg. Er was een tafel en daar werd het deeg op gemixt (of hoe je dat ook noemt). In de volgende ruimte was de oven. Zo'n echte ouderwetse oven. Gemaakt van stenen met een vuurtje, zoiets als bij Hans en Grietje.We kwamen er dus achter dat er ook creamdonuts zijn. Donuts gevuld met een crème. Dat was dus niet zo'n goede ontdekking, want nu zijn we daar dus aan verslaafd. 

De afgelopen week hebben we eigenlijk niet les gegeven. De leerkrachten vinden het niet erg prettig dat we nu komen, want de examens komen er aan en daar moeten de kinderen dus voor leren. We hebben dus eigenlijk weinig gedaan. In het begin van de week zijn we vooral bezig geweest met het maken van een boekje voor de stichting. Peter had ons gevraagd of we aan de kinderen die gesponsord werden, wilden vragen of ze iets konden tekenen of schrijven. Nu hebben we dus een boekje met foto's, teksten en tekeningen. Het is echt heel erg leuk geworden.Ook hebben we deze week onze fotorolletjes laten ontwikkelen. We hadden er inmiddels 4 vol en we waren toch wel heel benieuwd. Ook hadden we geen zin om die de zaterdag dat we terug waren te gaan ontwikkelen. Dus hebben we de gok gewaagd en zijn hier naar een fotograaf gegaan. Dat bleek een goede keus te zijn geweest. De foto's zijn ontzettend mooi geworden. In Nederland zouden ze niet beter zijn geworden.Deze week hebben we ook de plannen voor de rest van de tijd dat we nog hier zijn (geen 3 weken meer) gemaakt. Zo zullen we de volgende week naar Pokhara gaan en daarna gaan we nog twee dagen raften (wildwatervaren). Als we daar van terug zijn is het bijna tijd om naar huis te gaan. Dus dan gaan we ons blut kopen aan de souvenirs. Donderdag hebben we de stempel gehaald voor de terugreis naar Nederland. We hadden verwacht om daar dus echt even tijd voor nodig te hebben, maar uiteindelijk zijn we misschien 3 minuten binnen geweest. Toen we terug naar de Thamel wilden, besloten we om een zwart brommobiel toestand te nemen. Dit is geen auto, geen fiets, geen brommer, maar het zit er net tussenin. Een soort van gemotoriseerde Riksja.


We hadden die al zoveel gezien, dat we benieuwd waren hoe het zou zijn om in zo'n ding te zitten. Nou dat bleek een hele erge hobbel experience te zijn. De wegen zijn nou niet echt optimaal en in dat ding komt dat dus 3 keer zo hard aan. Het was wel heel leuk om mee te maken. Iets waar mensen zich toch wel zorgen om maakten (en wij ook) zijn de Maoïsten. Ik moet zeggen dat we daar eigenlijk nog niets van gemerkt hadden tot afgelopen vrijdag. Toen we aan het mailen waren, hoorden we op eens een heleboel lawaai. Het bleek dat er een grote demonstratie aan de gang was tegen de Maoïsten. Na de demonstratie van die dag zijn we weer naar de childclub gegaan van Rajiv. We hadden beloofd dat we daar nog een keer naar toe zouden gaan en dat hebben we dus vrijdag gedaan. Deze keer waren er een heleboel kinderen. Het was een beetje rommelig, maar dat kwam omdat er na afloop een aantal leden gehuldigd zouden worden. Het programma van deze keer stond geheel in het teken van drama. Alle kinderen moesten iets zingen, acteren, een gedicht voordragen of bijvoorbeeld een mop vertellen, wat ze maar wilden. Ook wij moesten natuurlijk iets doen. Omdat we niets beters wisten (en zij het toch niet kunnen verstaan) hebben wij "klein, klein kleutertje" gezongen. Ze vonden dat zo grappig dat we dat dus drie keer moesten zingen. Na afloop was dus die huldiging. Dit was voor de al wat oudere kinderen. Zij moesten ook een drama-presentatie geven. Er was een meisje dat ging dansen. Dat kon ze ook echt goed. Het bleek dat zij al een keer in een Nepalese film heeft gespeeld (en daar wordt wat in af gezongen en gedanst hebben we de afgelopen weken gemerkt). Een ander groepje had een toneelstuk over het belang van onderwijs. Zaterdag zijn we naar Balaju park (of zoiets geweest). Dit is een waterpark.


Het bleek er ontzettend druk te zijn, want het was de geboorte van Krishna (een van de beeltenissen van de god Vishnu). Alle vrouwen waren in het rood gekleed en gaven offers. Er was ook een slapende Vishnu. Dat was heel mooi om te zien. Ik zag een man een banaan op de mond van de god leggen. Dat was eigenlijk heel mooi om te zien, hoe die man zijn offers bracht.Deze week dus geen echte spectaculaire dingen, maar toch een weekverslag.

 

Groetjes Claudia

 

16 augustus

Hoi,  

Eergisteren zijn we naar Raijiv geweest. De childclub in Patan. Was echt hartstikke interessant. Eerst hebben we even met de directeur gepraat en daarna zijn we samen met de kinderen aan het programma begonnen. In de club regelen de oudere kinderen alles voor de jongere. Het hele programma. Vandaag was een speciale dag want er kwam belangrijk bezoek. Een man van Save The Children Norway, dat is hun grote sponsor die dit allemaal mogelijk maakt.We begonnen in een kring waarbij ze het alfabet afgingen. Als de letter van jouw naam kwam moest je iets van je talenten laten zien. Erg moeilijk voor mij dus. Je kon een stukje drama spelen dansen zingen een mop vertellen etc. Claudia en ik hebben Klein klein kleutertje gezongen. Wonder boven wonder vonden ze het ook nog leuk. Toen de man van Save The Children kwam begon het echte programma. Veel dans en ook drama. De gedachte achter deze club is wel goed alleen wordt het een beetje zwart wit gesteld. Als kinderen lid zijn van deze club komen ze niet in de gevangenis of op straat te leven. Van dat soort dingen. Er hangt een hele goede sfeer in de groep. Heel anders dan op de school. Hier wordt ook niet zo gemakkelijk geslagen en alles gebeurt veel minder gedwongen. Ze willen graag contact houden. De kinderen zouden graag met iemand willen schrijven/mailen. We zullen het in onze stageklas zeker ter sprake brengen. Op de terugweg kwamen we langs een stoet demonstrerende studenten. Van alles aan het roepen en met rode vlaggen aan het zwaaien. Overal stond de politie al klaar met de bekende Nepalese stok. Later hoorden we dat ze tegen de acties van de Maoïsten aan het protesteren waren. Gisteren was het voor de verandering weer eens een feestdag. De geboorte van Krishna deze keer. Het festival bleek de hele nacht in Patan zijn geweest. Twee mensen uit het hostel hadden de hele dag gevast en waren de volgende ochtend om half zes vertrokken naar Patan. Erg knap op hun enige vrije dag. Wij zijn s`middags naar het Balaju waterpark gegaan samen met Rita en Razaram ( cookingboy ) Dat was erg leuk. Het was een half uur lopen en hartstikke druk. In het park was ook een tempel waar alle vrouwwen in rode kledij offers kwamen brengen. Rijst bananen en bloemen waren erg populair.Nog even een vraagje aan iedereen die dit leest. Voor 25 gulden per maand kunnen jullie er al voor zorgen dat een kind scholing krijgt. School builds life. 25 gulden is in Nederland bij lange na niet zoveel als in Nepal.

 

Dus voel je je geroepen iets voor je medemens te doen ga dan nu eens een kijkje nemen op de volgende website home.wanadoo.nl/hulpaannepal/

 

 

 

De website van de organisatie Hulp aan Nepal

Nou dat was het wel weer.groeten Lieke (mail van 16/8/2001)

 

(mail 19/8/2001)
Hai, 

Het lijkt hier wel met de dag warmer te worden.  

Dus hebben we vandaag maar eens een internetcafé uitgezocht met airco, erg prettig. De laatste dagen hebben we volop inkopen gedaan voor het thuisfront. Ik heb mijn 20 kilo wel nodig voor mijn souvenirs. De rest, kleding etc doe ik gewoon allemaal aan in het vliegtuig of zo. Ik hoop dat ik het allemaal mee krijg. De kinderen zijn nu druk aan het studeren voor de examens. Leren is hier 2000 keer hardop herhalen, dat doen dan 13 kinderen in een kamertje, erg effectief dus. Zelfs Rita (25 jaar) leert op deze manier. Gisteren voor het eerst eens een lokale cocktail gedronken. Pankai was met ons meegegaan naar de Thamel. Eerst samen met hem en een vriend souvenirs gekocht daarna wist hij wel een leuke tent om wat te gaan drinken.Kei ver lopen, opeens zagen we een bordje "beergarden". Dat zal het wel zijn dachten we, en ja hoor. De cocktail bevatte veel rum met citroensap en honing, best lekker alleen was het glas twee keer zo groot als in Nederland. Viel best wel goed. Rond 9 uur kwamen we terug in het hostel en de gevolgen van de alcohol waren al meteen merkbaar. Iedereen ging net eten en wij kwamen wat later binnen. Wil ik een kruk pakken. Zegt Pratit dat Sudip wel doorschuift zodat ik op zijn plek kon gaan zitten ( daar stond namelijk mijn eten ). Maar wij hoefden niets omdat we in de beergarden nog wat gegeten hadden, dus pak ik die kruk terwijl Sudip er net op wil gaan zitten. Vervolgens valt hij keihard op de grond. Ik kon dus mijn lachen echt niet meer houden. Gelukkig vonden ze het allemaal erg grappig.Verder viel ik zelf ook nog bijna van mijn stoel omdat Pratik het erg grappig leek ook bij mij de stoel weg te trekken. Ja, ja humor. Verder hebben we waarschijnlijk luizen. Rita had er opeens heel veel. Aangezien wij altijd op haar kamer de examens uittypen en dat ik op haar bed altijd lees lijkt me het zeer waarschijnlijk dat ook wij met deze ondieren zijn besmet. Pap en mam koop maar alvast een luizen kam.


Maandag gaan we voor 4 dagen naar Pokhara en daarna 2 dagen raften en dan nog picknicken met iedereen uit het hostel en dan zit het er al bijna op.

 

de groeten thuis doeilieke

 (mail 19/8/2001)

Ha,Het is hier echt aso-warm. Niet normaal meer af en toe. Het kost dan ook veel energie om weer eens iets te gaan ondernemen.Vandaag hebben we voor de verandering weer eens veel gedaan.Vanmorgen naar de school geweest om met Pankaj de bustrip naar Pokhara te regelen want daar gaan we morgen heen. Komt hij opeens met het verhaal dat hij niet mee kan omdat hij op school moet zijn omdat er examens zijn. Dat wisten we 3 maanden geleden ook al dat die er waren maar elke keer zei hij dat het goed was. En nu dit. Typisch Nepalees denken we.Toen wilde hij een andere dag gaan zodat we de dag voor vertrek ‘s avonds terug zouden komen. Daar hadden we weinig zin in.Nu gaat hij waarschijnlijk niet mee. In Nederland zou je er wel boos om kunnen worden maar dat zou hier totaal geen zin hebben en eerder averechts werken. We laten het maar zo.Kan zijn dat ik veel typefouten maak want de helft van de letters zijn weggevaagd en da plakkertjes die letters moeten voorstellen zijn niet echt te lezen door de viezigheid.Na het bezoekje aan de school hebben we een tempo ( soort brommer in de vorm van een autootje) naar Pashupatinath gegaan. Dat is goedkoper dan een taxi maar wat een rit. Dat ding had geen vering en met al die gaten in de weg is dat behoorlijk storend. Pashupatinath ligt aan de rivier de Bagmati, een heilige rivier. Komt uit in de Ganges (India).Toen wij er liepen waren ze net iemand aan het cremeren.
Er liep een jongen met ons mee die ons overal uitleg bij gaf. Normaal doen we het nooit maar voor een keer mocht het wel.Hij zei maak maar een foto, maar dat vinden we niet echt respectvol. Het schijnt dat veel toeristen er echt naar toe lopen en er dan foto's van maken, echt stom denken we. 
Op die, plek zijn de vermoorde mensen van het koningshuis ook gecremeerd. 
Veel verschillende plekken voor de gewone man, de rijke man, de man uit een hoge kaste, etc.Toen we alles gezien hadden komt er een klein jongetje naar ons toe met een traveller cheque van 100 dollar. Had ie gepikt. Kan ie toch niets mee want hij was al getekend. De mooiste plaatjes gaan wel aan ons fototoestel voorbij. De sadhus, half naakte mannen met lange haren en baard en beschilderde lichamen en het gewone leven hier. Mandendragers ( die mensen hier zijn echt sterk ) en de echte ouden Nepalezen. Er zit er toevallig een in het hostel, het is een oom van de leerkrachten hier. Het lijkt wel een opaatje maar volgens mij is hij nog niet zo oud. Hij heeft echt een getekend gezicht en ook zijn handen staan vol met groeven. Wat dat betreft is het daar een komen en gaan van verschillende mensen die allemaal zo gastvrij worden ontvangen. We zijn ook nog in een soort bejaardenhuis geweest wat opgericht is door moeder Theresa. Het was echt mooi om al die oudjes bij elkaar te zien. 50 mensen hadden er een bed, een lange rij die vol stond met bedden. Zij waren ook  de enige die medicijnen en behandeling kregen de rest moest het hebben van andere sponsors. Vanuit Pashupatinath zijn we naar Bodnath gelopen, Ongeveer een half uur in de hitte. Onderweg kwamen we tussen de tempels een filmploeg tegen die een videoclip aan het opnemen waren. Een standaardclip met veel dans. Hartstikke druk eromheen, vooral mannen. Bodnath ( grote stoepa ) is een van de grootste boeddhistische tempels van de wereld.


Kei mooi.Je mag er alleen kloksgewijs rondlopen. Het stikt hier van de Tibetaanse monniken. In van die mooie rood met gele gewaden en kale hoofden. Bij de ingang van de stoepa zitten er ook heel veel. Mediteren en bidden. Ze zeggen dan mantras op. We hebben ook een cd gekocht van deze 'muziek'. Wort je echt rustig van en het past hier echt bij de sfeer.Je kunt de stoepa ook beklimmen. Elke laag heeft zijn eigen betekenis, aarde water vuur en nog een paar anderen. Nog even wat plaatjes geschoten en daarna zijn we een internet café op gaan zoeken want het is nu 1 uur en om 2 uur gaan hier de gompaas weer open. Die willen we ook graag zien. Gisteren waren we uitgenodigd bij de oom van Gagan Thapa een gesponsord kind. Hij was ook mee met Pankaj en ons naar dat restaurant. Om zeven uur zijn we ernaar toe gegaan en ze begonnen al meteen met het koken. De anderhalf uur wachten was het zeker waard.Heb echt super lekker gegeten. Eerst kregen we allemaal verschillende schalen met van alles erop. Komkommer, pickles, zelfgemaakte kroepoek en nog wat frietjes en nog wat dingen waarvan ik de naam niet weet. Daarna kregen we chapati, een plat brood daarbij kregen we heerlijk gekruid kippenvlees, met bot beenmerg vet etc. Maar echt lekker. Best raar want de rest van de familie kreeg de bekende rijstmaaltijd in de keuken na ons en wij zaten ons te goed te doen aan het speciale eten voor ons wat we in de kamer opaten. Het fototoestel werd weer eens veelvuldig gebruikt. Wat dat betreft lijken het af en toe wel japanners. Rond half 10 waren we weer terug in het hostel.Hij ( Purna) was met een van de kinderen mee gelopen. Erg fijn want we werden opgewacht door een stier. Die zijn echt eng hier. Gelukkig bleef ie staan maar toen we bijna terug waren komt er opeens een koe op me afgerend. Ik met mijn paraplu zwaaien want het regende kei hard. Maar gelukkig kwam er al een jongen met een stok aan en die sloeg hem weg. Volgens mij liep ik te dicht bij z`n kalf. Haar kalf dan.Ligt heel die weg vol met modder, is er een droog plekje om te lopen gaat die koe daar staan, ja dan vraag je om problemen.

Verder de groeten en tot over een week of 2

Hallo allemaal,

Dit was onze laatste lesweek. Helaas konden we deze week alleen nog maar lesgeven in de games-uren en die zijn er niet zo veel. De meeste klassen hebben dat op vrijdag en dan hadden de kinderen vrij om te leren voor de examens. We hebben alleen maar lesgegeven aan nursery. De rest van de week hebben we geheel besteed aan het kopen van souvenirs. Dat lijkt misschien nog een beetje vroeg, maar de komende week zitten we in Pokhara en daarna gaan we nog raften.
Dus hebben we alles deze week gekocht. Natuurlijk ook weer veel te veel er aan uit gegeven, want ze hebben hier zo veel leuke spullen. Moest ik bijvoorbeeld een souvenir kopen voor mijn broertje Ramon, maar ja wat koop je nou voor een jongen van 19 (sorry, een man). Rijstdoosjes of boekjes zijn net iets te vrouwelijk en een beeld van een of andere god, ja wat heeft zo'n jongen daar nou weer aan. Uiteindelijk na heel lang zoeken en denken, dat heeft heel wat zweet gekost want het is hier erg warm, heb ik gisteren iets gevonden. Ik verklap natuurlijk nog niet wat, maar Ramon er komt wat aan en doe maar net of je er blij mee bent want dat heeft me wel de grootste moeite gekost.We zijn er deze week ook achter gekomen dat er luizen zijn in het hostel. We hadden het al wel verwacht maar je hoopt altijd dat het niet zo is. Maar afgelopen week komt Rita naar ons toe met de mededeling dat ze luizen heeft en dat het de allereerste keer in haar leven is. Ja Rita, we geloven veel maar dat toch echt niet. Luizen is iets wat je hier net als ondergoed altijd bij je draagt. Wij voelen nog niets jeuken, maar ik zou maar een luizenkam gaan kopen mam (lees als: mam, je moet een luizenkam kopen). Want ik wil dat je mij direct controleert als ik thuis kom, nog voordat ik het bed in stap. Ik hoop dat dit geen belemmering is voor iedereen om bij ons thuis op bezoek te komen. Afgelopen zaterdag zijn de examens dus begonnen en om examens te kunnen maken, heb je ook examens nodig. De afgelopen twee weken ben ik dus druk bezig geweest met het typen van de examens. En ze bleven dus ook maar komen. Af en toe nam Lieke het over omdat ik dan even echt geen examens meer kon zien. Eigenlijk moest Rita die gaan uit typen maar zij had zelf ook examens en moest daar dus voor leren. Het is wel leuk om te horen te krijgen "you are so fast miss", maar ja, mam en pap hebben dan ook wel een hoop geld in mijn typecursus gestoken een aantal jaren geleden. Zodat ik dus ook wel snel moet zijn. Vrijdagavond dacht ik eindelijk klaar te zijn met de examens en ik had het dan ook wel helemaal gehad. De computer staat op een bijzettafeltje en ik moest op de grond gaan zitten om te typen. Makkelijk is anders en ik kreeg ook vaak gewoon last van mijn rug en nek waardoor ik wel moest stoppen. Maar vrijdag was ik klaar (dacht ik). Komen Lieke en ik zaterdag terug van (alweer) souvenirs kopen, komt Pratik doodleuk met nog eens 5 examens aan zetten. Of ik er twee vandaag nog even wilden doen, want morgen was dat examen. Ik begon nu dus wel mijn geduld te verliezen. Heb ik zo vriendelijk mogelijk gevraagd van wie die examens waren, bleken ze van Robin (een van de leerkrachten die ook in het hostel verblijft) te zijn. Vrijdagavond moest ik van hem ook nog iets uittypen omdat ze dat zaterdag nodig hadden. Nou, heb ik die twee examens nog braaf uit zitten typen, maar ze toch wel duidelijk gemaakt dat ik die andere niet meer doe en dat Robin die zelf maar even uittypt. Ik heb er ook geen tijd meer voor want morgen gaan we naar Pokhara. Gisteravond zijn we bij een van de gesponsorde kinderen gaan eten. Afgelopen donderdag hadden we namelijk Pankaj en een vriend meegenomen om souvenirs te kopen. Dat zou beter zijn, want dan zouden ze wel meehelpen met afpingelen. Nou niet dus. Pankaj gooide iedere keer maar geld op tafel als de man een bedrag noemde. Maar goed, die vriend bleek dus een oom te zijn van een van de gesponsorde kinderen, nl. Gagan. Toen we later even iets gingen drinken, nodigde hij ons uit om bij hem te komen eten op zaterdagavond en gisteren was het dus zo ver. We kregen zoals gewoonlijk de beste stoelen, cola en de televisie moest op een Engelstalige zender. We mochten zelfs kiezen wat we wilden eten. We kozen voor brood (een soort van World Wide Wrap van honig). Als voorgerecht kregen we dus allemaal superlekkere dingen, zoals een soort chips, kroepoek, komkommer, pickles (een heet goedje gemaakt van komkommer deze keer, zit heel veel chili in), nootjes etc. Dat was echt niet normaal. Daarna kwam dus het eten. Hadden ze zelfs kip gekocht. Vlees is hier een luxe goed en krijgen ze dus niet vaak. We konden van te voren al kiezen tussen kip en geit, maar geit is al helemaal luxe en bovendien wagen we ons daar niet aan. Het was echt lekker.Een ander ding dat ze daar wel leuk vonden was mijn fototoestel. Er zijn echt massa's foto's geknipt en de helft van de mensen hoorden niets eens bij het gezin, maar kwamen speciaal voor de foto even langs. Toen we terug naar huis liepen, werd Lieke nog bijna aangevallen door een koe. Ze had iets te dicht bij het kalfje gelopen. Gelukkig liep er een man met een stok in de buurt die even kwam helpen.Dit verslag type ik trouwens niet in Kathmandu, maar in Bodnath. zijn we als eerste naar Pashupatinath geweest. Dat is de crematieplaats van Nepal. door dit plaatsje loopt de heilige Bagmati-rivier. Deze rivier komt uit op de Ganges en is dus heilig. (ganges is ook heilig). Op het moment dat weer daar dus waren, werd er ook net iemand verbrand. Dit gebeurt gewoon buiten op een soort platform aan de rivier. Als het lijk dan helemaal verbrand is, kunnen ze de resten zo in de rivier gooien. Gelukkig zie de lijken niet, want ze leggen er een heleboel stro over heen. Uit respect hebben we daar geen foto van geknipt. Een gids vertelde ons dat het een belangrijk persoon was, omdat hij aan die kant van de brug gecremeerd werd. Als je daar gecremeerd wordt heb je geld aan de overheid betaald. Wordt je aan de andere kant van de rivier gecremeerd heb je geen geld betaald en betaalt de overheid je crematie. Aan de rijke kant ligt ook een speciaal platform waar de koninklijke familie gecremeerd wordt. In het geval van het drama van een aantal maanden geleden betekent dat dus dat er eigenlijk plek te weinig was. De koning hebben ze toen op het eigenlijke koninklijke platform gecremeerd, de koningin op een kleiner platform er langs en de jongste zoon op een nog kleiner platform naast de koningin. De prinses hebben ze een aantal uren na de koning op het grote platform verbrand. En de kroonprins hebben ze twee dagen later gecremeerd. Het is heel indrukwekkend om te zien. Toen we terugliepen zagen we ook een nieuw lijk liggen. Dat platform waren ze aan het klaarmaken. Het lijk was gewikkeld in een witte doek.Toen we de gids betaald hadden, kwam er een jongentje op ons af. Hij liet ons een briefje zien om te vragen of dat van ons was. In werkelijkheid had hij dat dus van een toerist gestolen en hij wilde weten of dat geld was. Onze gids zag het en kwam even terug. Helaas voor het jongentje had hij een travellercheque gestolen (wel een van 100 dollar). Die is dus helemaal niets waard..Op dit moment zijn we dus in Bodnath waar een van de grootste stupa's van de wereld staat. Een stupa is een heilig boeddhistische tempel. Hij is dus echt heel indrukwekkend en echt supergroot. Hij steekt overal bovenuit.
Morgen gaan we dus naar Pokhara. In eerste instantie zou Pankaj dus meegaan. Vanmorgen gingen we dus naar de school om hem te vertellen dat we vanmiddag het ticket zouden gaan kopen. Komt hij op eens met het verhaal dat hij geen tijd heeft, want de school heeft examens en hij moet toch wel op school aanwezig zijn. Alsof hij dat dus niet gewoon al een maand geleden wist, maar ja dat schijnt dus weer normaal te zijn hier. We moesten het raften maar even naar morgen verzetten (of dat dus zo maar gaat). Maar ja we vinden het niet zo erg dat hij niet mee gaat, hebben we niemand bij ons waar we rekening mee moeten houden.

Groetjes Claudia.

 

(Mail van 26/8/01)  

hai,

We dachten vanmorgen te gaan raften. Nou dat was lekker geregeld. Ze zouden ons om 6 uur ophalen in de Thamel. Om kwart voor 7 nog niemand, toen hebben ze iemand gebeld die kwam ons ophalen met z`n fietsje, gingen we naar het buspark. Blijkt dat er helemaal geen plaatsen voor ons zijn geregeld. Volgens mij waren ze ons vergeten of zo. Claudia zag het helemaal niet meer zitten en werd behoorlijk boos.Toen haalden ze er een andere raftingcompany bij. Ja alles is geregeld zeiden zij, stap nu maar in. Die bussen vertrekken om 7 uur en ze waren op ons aan het wachten. We vertrouwden het zaakje al niet dus vroegen we hem of hij wist van onze komst. Nee dat niet maar ze konden wel van alles regelen.Dus niet.

We hadden de rivier op weg van en naar Pokhara al gezien en toen moesten we wel even slikken. Er is de laatste tijd erg veel regen gevallen dus stromen ze keihard en dan liggen er van die rotsen in. We zijn maar teruggegaan naar Highlander die inmiddels open was. En we vroegen om uitleg. Er zat een jonge jongen die meteen zei dat het hun fout was en dat we ons geld terug kregen. We hebben later nog met hem thee gedronken, best gezellig. Hij liet ons ook nog foto's zien en zo. Jammer dat het nu net bij ons misgaat want ze staan wel erg goed aangeschreven.  

Maar ja een foutje kan altijd gebeuren. Nu gaan we dus dadelijk terug als Hari Dharel ( manager) er is. Achteraf gezien maar goed dat we niet zijn mee geweest want bij Highlander hadden we heel veel papieren in moeten vullen, voor als er iets gebeurt. Die hadden ze toch niet en we willen wel veilig gaan. Nu kunnen we een van deze dagen ook gaan picknicken want de kinderen hebben vandaag en morgen vakantie. Ze hebben net 8 dagen achtereen examens gehad. Verder had ik ook nog een heel aantal stickervellen bij. Ik had ze al een keer uitgedeeld en de rest wilde ik nog even bewaren. Die hadden ze dus onder mijn fotoboek gevonden en toen miste ik er een aantal. We weten welke kinderen er in de kamer waren maar ze houden glashard vol niets te hebben gepakt. Vanmorgen vonden we wel een velletje vlakbij de pomp. Misschien heeft er een wroeging gekregen. Het zijn maar stickertjes maar we hebben wel even duidelijk gemaakt dat je zoiets niet kan doen ( hier blijkbaar wel). Gisteren voor het eerst vis gegeten, was erg lekker. Claudia hoefde het niet dus heb ik haar gedeelte ook maar opgegeten.Verder kwam Pratit nog met een of andere soort room van een buffalo aan. Dat was ke- lekker zei hij en gooide heel veel op mijn rijst.Ik heb bijna alles nog geprobeerd en meestal ook nog opgegeten, maar na een hap van dat spul wist ik dat ik niet meer moest pakken want dan zou ik zeker kokhalsneigingen hebben gekregen. Dus heb ik ze maar vriendelijk bedankt en heb ik de linzenprut weer over mijn eten gegooid. Wat kan dat dan lekker zijn.Verder hebben we weinig noemenswaardige dingen gedaan.Veel armbanden gekocht en Rita meegenomen naar de shop met de heerlijke chocolade cake. Dat ging er bij haar wel in. De tijd gaat echt snel en het is heel raar om te bedenken dat je volgende week rond deze tijd weer gewoon thuis bent.

Doei doeigr lieke

Hallo allemaal,
Sommigen van jullie zullen nu wel denken: hè, een mail van Claudia?! Ja, een mail van mij, ja. Het was dus eigenlijk helemaal niet de bedoeling om te gaan mailen, maar te gaan raften. We zouden vanmorgen om 6.00 uur bij het trekkingbureau moeten zijn. We hadden de wekker op 4.45 uur (!!!!!!!!!) gezet. Belachelijk vroeg, maar ja, we zijn Nederlanders en die komen niet graag te laat. Om 5.45 uur waren we dus bij Highlander aanwezig. Er was nog geen kip te zien. Om 6.10 uur kwam er iemand van het Guesthouse dat ook van Highlander is, om te vragen wat we gingen doen. Toen we zeiden dat we gingen raften keek hij al een beetje vreemd, maar we moesten ons vooral geen zorgen maken. Nou, om 6.30 (nadat we inmiddels al in het Guesthouse aan het wachten waren en er al twee keer gebeld was door die man) kwam er iemand op een fietsje. Daar moesten we dan maar mee meegaan. Hij bracht ons naar het buspark waar de bussen naar Pokhara klaar staan. Ik vroeg hem of er problemen waren en het enige wat hij zei was dat er geen vervoer was geregeld van het bureau naar het buspark. Maar daar eenmaal aangekomen, bleek dus dat er helemaal niets geregeld was.

 

Er moesten nog plaatsen gezocht worden. ik was inmiddels echt pissig, terwijl ik toch niet zo snel boos op iemand kan worden als er iets niet goed geregeld is. Ik vroeg hem of er eigenlijk wel iets geregeld was wat betreft het raften. Hij gaf geen duidelijk antwoord. Na dat een aantal keren gevraagd te hebben en hij goed in de gaten had dat we behoorlijk boos waren, ging hij wel even iemand halen. Komt er iemand van een ander trekkingsbureau. Daar konden we wel met mee. Ze hadden overigens nog wel andere mensen. Voor de zekerheid wilden we dus toch even met die mensen praten. Bleek dat ze een dag gingen raften en wij dus 2 dagen. Toen werd ik dus echt boos. Het bleek dat ze dus gewoon niets geregeld hadden. Toen ik als laatste die man vroeg of hij van onze komst wist, antwoordde hij dat hij dat niet wist. Toen was voor ons de maat vol en hebben we onze spullen gepakt om terug te lopen naar Highlander. Daar bleek al iemand aanwezig te zijn. Ik was inmiddels weer wat afgekoeld. We hebben toen dus uitgelegd wat er ons vanmorgen overkomen was. Hij zei ook dat dit niet zo hoorde en we natuurlijk ons geld terug zouden krijgen. De jongen die het voor ons zou hebben geregeld was er nog niet en we moesten maar om 10.00 uur terugkomen. Dat gaan we zo doen. We zijn nu niet meer boos, maar leuk is anders. We hebben nog wel een tijdje met die jongen zitten kletsen en dat was eigenlijk best leuk.

Afgelopen maandag zijn we vertrokken naar Pokhara. De busrit er naar toe was erg vermoeiend, maar het was de eerste keer dat we echt iets van het land zagen, dus het was wel de moeite waard. Ik was wel een aantal keren getuige van offeringen. Zo heb ik inmiddels een geit waar net de kop afgehakt was gezien en een buffalo (of zoiets) in drie stukken gehakt. Gelukkig heb ik een sterke maag....In Pokhara aangekomen werden we dus overvallen door taxichauffeurs en hoteleigenaren. Dat was ook het geval toen we aankwamen in Kathmandu, maar toen hadden we op het vliegveld al wat geregeld. Nu schreeuwden ze dus allemaal in onze oren om ons mee te krijgen. We werden er echt gek van. Uiteindelijk hebben we maar gewoon iemand aangewezen. De man in de taxi wilde ons naar zijn hotel brengen, maar daar hadden we dus echt geen zin in. We hebben hem vriendelijk bedankt en zijn toen een ander hotel gaan zoeken. Dat hebben we uiteindelijk ook gevonden. 's Avonds zijn we in een veel te chique restaurant gaan eten. Was echt te duur, maar wel heel lekker. We hadden inmiddels wel in de gaten dat er in Pokhara echt niets valt te beleven in deze tijd van het jaar. Bovendien begon het 's avonds keihard te regenen en onweren en de regen is niet meer opgehouden sindsdien. De volgende dag zijn we het meer opgegaan en hebben verder eigenlijk niet veel gedaan, want er was daar dus gewoon niets. Door de regen was het hartstikke bewolkt. We hebben toen dan ook besloten om een dag eerde naar huis te gaan. Dit bleek achteraf een goede beslissing want er was zoveel water gevallen dat er een aantal huizen zijn weggevaagd en wij konden er ook nog maar net door. Geluk gehad dus.  

Op de morgen dat we weer terug zouden gaan naar Kathmandu, had ik ook voor de eerste keer last van diarree. Blijkbaar had ik de vorige dag iets verkeerds gegeten (yoghurt) en dat kon mijn maag niet zo goed hebben. Moesten we voordat we naar de bus gingen eerst in Pokhara gaan zoeken naar een apotheek want we hadden alles in Kathmandu laten liggen. Gelukkig vonden we er een. Ik zag toen erg op tegen de reis, maar het bleek mee te vallen. De medicijnen hielpen erg goed.Terug in het hostel was het wel weer heel leuk. 's Avonds kwam Pankaj geheel verbaasd binnen, hij had ons nog niet terug verwacht. Inmiddels hebben Lieke en ik een beetje genoeg van hem. Hij maakt heel vaak van de opmerkingen die toch niet echt normaal zijn. Hij provoceert een beetje.

Op donderdag wilden we onze foto's gaan ophalen die we woensdag hadden weggebracht. Bleek bijna het hele rolletje mislukt te zijn. Alle foto's van Bodnath, Pashupatinath en Pokhara zijn mislukt. De fotograaf vertelde ons dat het waarschijnlijk aan het fototoestel lag. We hadden inmiddels 8 foto's op dat rolletje geknipt en hebben besloten om dat te ontwikkelen. Helaas was het echt waar. Mijn fototoestel is dus kapot. Nu moeten we het doen met een wegwerpcamera, niet ideaal, maar er is niets aan te doen. We hebben nog geluk dat het nu pas is gebeurd en niet al in het begin. Gistermorgen zijn we samen met Rita naar een winkeltje gegaan om met haar wat armbanden te gaan kopen. dat was erg leuk. Als je hier armbanden om hebt, betekent dat dat je geen weduwe bent. In dit winkeltje hadden ze heel veel keus en daarom wilden we daar naar toe. Toen we terug kwamen, kwamen we er echter achter dat de kinderen weer tussen onze spullen hadden gezeten. Toen Lieke ging kijken waren er dus stickervellen verdwenen. Wij dus naar de kinderen toe om te vragen of ze wisten waar die waren. Dat wisten ze natuurlijk niet. We zijn toen voor de zekerheid nog een keer gaan kijken, maar er waren toch zeker 10 blaadjes weg. Wij dus weer naar die kinderen en ze blijven maar glashard ontkennen. We weten gewoon zeker dat zij ze hebben, maar ze ontkennen. In Nederland zou je dat onmiddellijk gezien hebben. We hebben ze toen maar duidelijk gemaakt dat we niet meer willen dat ze aan onze spullen zitten zonder het eerst te vragen.Even over de donuts: daar zijn we dus op uit gekeken. Inmiddels hebben we Helena's chocolate cake ontdekt. Echt geweldig. Een chocoladecake (echt chocolade) met een zachte schuimlaag. Sommige van jullie weten misschien wel dat ik dus echt geen schuim lust, maar deze is niet hard dus het valt mee. maar de cake is zo lekker en als ik dan niet alleen de schuim zo op eet is het heel goed te eten. Het is maar goed dat we dat op het laatst van onze reis ontdekt hebben.De afgelopen weken hebben we al heel veel gekaart, maar er is ook niets anders te beleven in het hostel. We kaarten altijd met Razaram en Patrit en doen dan steeds hetzelfde spel, namelijk duizenden. We vragen ons soms wel af of ze geen nee durven te zeggen, omdat we het zo vaak doen, maar ze zeggen toch altijd ja. Afgelopen vrijdag hadden we ze dus weer gevraagd en toen gebeurde er weer iets typisch Nepalees. Na een half uur waren ze er nog niet. Toen ben ik toch maar eens gaan kijken. Zat Pratit dus gewoon met anderen te kaarten en nam nog niet eens de moeite om me even aan te kijken en te zeggen dat hij niet zo'n zin had.Nou dat was mijn laatste weekverslag. Vrijdag gaan we al weer naar huis. De tijd is erg snel gegaan, maar ik vind het toch wel weer heel fijn om naar huis te gaan.Tot de volgende week.
Groetjes Claudia

(Mail 29/8/01) 

Hallo allemaal,

Dit is echt het allerlaatste mailtje dat ik zal versturen vanuit Nepal. Dit is mijn verslag van de allerlaatste dagen.  

Zoals jullie gelezen hebben is het raften niet door gegaan. Toch hebben we nog hele leuke dingen gedaan de afgelopen dagen. In eerste instantie zouden we gaan picknicken, maar dankzij Pankaj zijn luiigheid gaat dat dus ook weer niet door. Maar goed. De kinderen van het hostel hadden twee dagen vrij en dus hebben we veel met de kinderen gedaan. Zo hebben we de door ons meegebrachte spelletjes gespeeld en hen nog wat spellen aangeleerd. Verder hebben we met Razaram een water- en pennengevecht gehouden. Was heel leuk, alleen weet hij niet van ophouden met het gevolg dat ik zeiknat was en ik bijna een pen in mijn oog had. Van het pennengevecht breng ik dan ook een souvenir mee naar huis, want ik heb een hele mooie vlek bij een van mijn ogen. Gisteren zijn we naar een andere school die gesponsord wordt geweest. Daar hebben we een tijdje met het hoofd zitten praten. We kwamen er achter dat zij een heel duidelijk plan had wat betreft vrijwilligers. Dit was toch wel wat anders dan waar wij hebben gezeten. Je kon aan haar gewoon merken dat ze veel ervaring had met vrijwilligers en Pankaj heeft dat dus niet. We hebben een ontzettend leuke tijd gehad maar een duidelijke lijn zat er niet in. Hij liet ons gewoon doen wat we wilden. Even voor Peter (van de stichting): Er ligt een brief voor je van de Mount Valley school. Die kun je zaterdag ophalen bij Lieke. Er zit onder andere een rooster in en de bevestiging voor het komen van de vrijwilligers op die school (yes!!!). Ze komen echt goed terecht. Hierna zijn we naar het Tibetaans vluchtelingenkamp geweest. Op zich viel het een beetje tegen. De vrouw die ons rondleidde had er niet zo veel zin in. We waren dan ook zo weer weg.'s Middags kregen we van Rita een cadeautje. We hebben de afgelopen weken heel veel met haar opgetrokken en als waardering daarvoor (en als aandenken) kregen we een hele mooie rijstpapieren lamp met alle goden van Nepal er op. Vandaag zijn we nog een keer naar Durbar Square geweest. Toen we er aan kwamen werden we tegen gehouden door zo'n bewaker. Blijkt dat er sinds een aantal weken geld gevraagd wordt om op het plein te komen. Daar hadden we dus echt geen zin in. We zijn toen weg gelopen en via kleine steegjes zijn we toch nog op het plein gekomen zonder te betalen. Toen we later iets aan het drinken waren, kwamen we er achter dat de winkeliers het er ook niet mee eens zijn, want dat gaat ten kostte van hen. Je ziet dan ook overal van die protestbordjes.Toen Lieke een foto aan het knippen was van een tempel werd ik aangesproken door zo'n verkoper. Hij vroeg of ik uit Nederland kwam en ik knikte nee (dat ik dus geen interesse had). Vroeg hij of ik uit een ander land kwam. Ik dus weer nee zeggen. Vraagt hij of ik soms dakloos ben. Ik voor de grap ja zeggen. Zegt ie zo: wil je dan een slot kopen. Ik: als ik dakloos ben, heb ik geen slot nodig. Nou ja, het was best grappig, maar als jullie er niet om kunnen lachen dan begrijp ik het ook wel.Nu gaan we dus zo meteen als een soort afscheid van de Thamel samen (voor het eerst) echt heel uitgebreid eten. Morgen wil Pankaj ons nog ergens naar toe nemen.We hebben trouwens van hem een soort certificaat gekregen als bewijs dat we daar vrijwilligerswerk hebben gedaan. Het is echt heel mooi geworden. We hadden gevraagd aan hem of we iets van een bewijs konden hebben van ons verblijf hier. We kunnen namelijk een uitwonende beurs aanvragen voor dit verblijf, maar dan moeten we wel een bewijs hebben. Nu hebben we dus een heel mooi certificaat gekregen. Dit houd ik wel zelf. De IBG kan een kopie krijgen en niet meer.

 

Nou dat was het dan. Ik zie jullie allemaal binnenkort weer.Groetjes Claudia

 

hoi,Ja, ja, EINDELIJK het laatste mailtje. Gaan we vrijdag is er zaterdag een kei groot feest op Durbar Square. De koning komt dan om de Kumari te ontmoeten etc etc. We zijn net op Durbar Square geweest ( het plein met de vele tempels ). En ze zijn er alles op aan het poetsen en schoon aan het maken voor zaterdag. Echt balen dat we dat niet meemaken. Het is ook wel raar. Ik heb nog nooit de koningin van Nederland gezien en dan wel de koning van Nepal. Dat kan ook eigenlijk niet. Hij komt op een olifant.Kumari hield zich trouwens ook deze keer voor ons verborgen.Wilden we het plein op lopen moesten we opeens betalen. Echt stom want de andere keren dat we er geweest waren hoefden we niets te geven. We hebben ons geld precies uitgeteld en kunnen niet ieder 200 roepie geven.Dus zijn we maar aangelopen en hebben we een binnenweg gezocht door allerlei steegjes. Uiteindelijk toch het plein gratis opgekomen. Op het plein staat het helemaal vol met protestborden. Er zijn meega veel shopjes en mensen die van alles willen verkopen. Er is al zo weinig toerisme en nu ze deze entreekosten invoeren daalt het aantal bezoekers en dus de inkomsten voor de mensen die moeten leven van de toeristen.Ik heb twee poppen gekocht en we vertelden de mensen dat we niet hadden betaald. Very good, very good, vonden ze hartstikke leuk.Nu is 200 roepie niet veel maar op dit moment konden we het niet missen. Het is ook beter om het geld aan de mensen op het plein te investeren, vind ik dan. Volgende week schijnt men te beslissen of ze dit gaan doorzetten of niet. Ben wel benieuwd.Gelukkig hebben we het fototoestel van de vrouw van Pankaj kunnen lenen. Nog een weggooi apparaat was erg duur. Nu hoeven we alleen het rolletje te kopen.We hebben van Rita ieder een lamp gekregen. Een papieren zeshoekige met allerlei verschillende goden erop, kei leuk.Ook heb ik het recept van de noodles die we hier 's middags af en toe eten. Ik vind die echt kei lekker. In het begin konden we die nauwelijks eten, zo heet. Alles stond dan in brand, maar nu scheppen we het zo naar binnen. Ben benieuwd wat ik van het eten in Nederland vind. Misschien alles wel heel flauw.Ook de rijst met de linzen zal ik thuis wel maken. Je krijgt er dan wel geen bestek bij, ik heb ook 7 weken met mijn handen gegeten. Gisteren zijn we naar Patan geweest om een brief van Peter aan de Mount Valley school af te geven. Was echt een hele leuke school. De mensen waren heel hartelijk en vriendelijk. Eerst dachten ze dat wij de vrijwilligers waren die volgend jaar komen. Ze hebben de zaakjes daar goed geregeld.Een ideale plaats voor vrijwilligers. Daarna zijn we naar het Tibetaanse vluchtelingenkamp gegaan. Wat nu is uitgegroeid tot een dorp van 1500 inwoners. Het heeft niets van een vluchtelingen kamp in Nederland. Volgens mij hadden deze Tibetanen het ook wel goed geregeld. We hebben een korte rondleiding gekregen van Dolkher. Peter en Jeanne jullie krijgen de groeten, ze vond het heel leuk dat jullie aan haar hadden gedacht. Ze vroeg ook veel naar meneer van der Burg. Iedereen daar schijnt hem te kennen. Dadelijk gaan we onze foto's ophalen en gaan we voor de laatste keer eens lekker uit eten ( met de creditcard ) Dat hebben we wel verdiend.Vanavond foto's inplakken. Morgenvroeg brengen we het laatste fotorolletje weg wat grotendeels gevuld is met onzin foto's. Kan ook leuk zijn.

 

Doei tot snel gr lieke