Stichting Hulp aan Nepal

emails van Loes en Femke 2002

klik hier voor verslagen:


augustus september oktober november december

 Mail van 29 augustus 2002.

We zijn er!!!!
Na een hele lange reis zitten we nu op ons hotelkamertje midden in Kathmandu. Een mooie kamer, twee bedden een wc en een douche. En een prachtig uitzicht.
Dat hebben we ook wel verdiend na zo'n reis. Het begon al op Schiphol. Eerst het afscheid wat natuurlijk niet zo leuk was, maar ja dat hoort erbij. Toen door de douane en Femkes tas werd er tussen uitgehaald en werd gecontroleerd. Er zat een schaar in en een kurkentrekker en dat mag niet. Na even zeuren dat ik met de kurkentrekken nog geen kip kon doden mocht ik die wel meenemen. Maar de schaar is in Nederland gebleven.
Toen even lekker iets drinken voordat we het vliegtuig in gingen. Valt voor onze neus een oude man flauw. Daar sta je dan!!!
Maar wij laten ons niet van de wijs brengen en zaten binnen een half uur in het vliegtuig. Voor Loes de eerste keer vliegen en voor Femke de tweede keer. Best spannend zo dat opstijgen, maar tijd om er van bij te komen hadden we niet want voordat we het wisten gingen we al weer landen. In Brussel.

Na een stop van ong 1 uur gingen we verder naar Amman. Deze vlucht ging wel goed. Een film gekeken Texas Rangers (niet huren) en wat gesproken met een randdebiel die bij ons in het vliegtuig zat.
In Amman moesten we overstappen naar de vlucht naar Delhi. Tijdens het wachten even gesproken met wat mensen en daarna mochten we weer door de douane. Wat daar opviel was dat de vrouwen apart werden gecontroleerd. We moesten in een soort pashokje staan terwijl de mannen door een metaaldetector liepen. Maar je raadt het al de tas van Femke moest worden gecontroleerd. En nu mocht de kurkentrekker echt niet meer mee, dus geen wijn voor ons de komende 5 maanden. Vlak voor vertrek ontdekten we dat we weer een tussenstop gingen maken en deze keer in Daman. Tja en waar ligt dat? Nou, dat ligt in Saoedi-Arabië. In het vliegtuig zaten Loes en ik niet naast elkaar. Loes zat twee rijen achter mij. Gelukkig konden we na een uur ruilen met een man. Na de stop van ongeveer een uur kregen we de film Spiderman te zien, maar we hebben allebei geslapen. Na een lange reis kwamen we dan om 6.49 uur aan in Delhi. Daar moesten we nu gaan proberen om een vroegere vlucht te krijgen dan die van 19.55 uur. Wij de meute achterna naar de douane, maar daar mochten we niet door. We moesten maar even wachten. Wij dus daar gaan zitten wachten alsof we nog niet genoeg gezeten hadden of gewacht. Loes nog een keer terug om het nog maals te vragen maar we moesten even wachten. Na een half uur kwam er een man en die zou alles voor ons gaan regelen. Onze bagage en onze reis. Na een tijdje wachten kwam hij terug. We hadden nog niet zeker een vlucht, want we hadden dan een stempel nodig voor op ons ticket. Maar die stempel kun je pas na 9.00 uur halen. Dus wij maar weer wachten. Maar uiteindelijk kwam dan toch het goede nieuws dat we met indian airlines al om 11.30 mochten vliegen.

Rond 13.30 waren we er dan, in Kathmandu. Nadat we ons in de taxi hebben weten te proppen, en met een heleboel kaartjes in onze handen van allemaal de beste hotels van Kathmandu (nee, wij willen toch echt naar hotel Kantipur) maakten we de tocht naar ons hotel. Het is echt moeilijk te beschrijven hoe dat was, het komt er op neer dat we allebei geen woord hebben gezegd, te overdonderd van alle indrukken. Ik had me Nepal op een bepaalde manier voorgesteld, maar het was nog 20 keer erger. De taxi rit hebben we gelukkig overleefd, maar we hebben daar echt flink gezweet (en dat was dus niet van de warmte, alhoewel het hier echt heet is) Mensen lopen, fietsen, brommeren en rijden hier echt zonder regels, je denkt de hele tijd dat je wordt aangereden door zo'n vieze stinkende bus, maar we zijn toch echt zonder ongelukken aangekomen in ons hotel. Terwijl wij onze tassen ontilbaar vinden, pakte die man van het hotel Femke's en mijn rugzak op en ook nog eens mijn ontilbare handbagage. Ik denk dat die man zomaar effen 60 kg optilde. Nadat we alles neer hadden gezet, zijn we de stad in gelopen. Wij wilden naar de Thamel (de toeristen buurt waar ook onze school staat) maar uiteraard kwamen we helemaal aan de andere kant terecht. Op de terugweg kwamen we in een echte moessonregen terecht. Dat was dus een wolkbreuk van een kwartier. Echt zo heb ik het nog nooit zien regenen. Tijdens het schuilen is er een prachtige tekening van ons gemaakt, we hebben die man maar wat geld gegeven. Toen we terugkwamen zijn we gaan slapen om acht uur, en vanmorgen om 10.30 werden we wakker. Even de jetlag eruit geslapen (en nog zijn we moe)

We hebben nu net ontbeten op het dak van het hotel. We hebben twee geroosterde boterhammen op en Nepalese thee. Die thee is zoet en ziet er heel vies uit, maar ik denk dat we er wel aan kunnen wennen. Er zat ook nog een Russische jongen waar we mee gesproken hebben. Blijkt het vandaag en de aankomende dagen feest te zijn omdat de god Visna zijn geboortedag viert. Dus we gaan zo maar eens kijken of de school wel open is en dan even babbelen met de directeur.
Mail van 30 augustus 2002.
Namaste,
Hier al weer een berichtje uit Nepal. Tja nu hebben we nog tijd om te mailen omdat we nog niets doen. We zijn gisteren wel naar onze school geweest maar die was dicht want gisteren was het een feestdag dus kunnen we zondag pas terug komen. Verder is het hier redelijk weer. Overdag tot 15.00 is het zonnig en na drie uur regent het heel erg hard. Gisteren ook voor het eerst Nepalees gegeten. Rijst met kip. Nou, die kip is iets anders dan in Nederland. Bij mijn eerste hap had ik al botten en pezen in mijn mond en heb verder geen kip meer op. De rijst was normaal en ik ben ook nog niet ziek. 's Ochtends eten we twee geroosterde boterhammen met boter en een kop Nepalese thee. Verder doen we hier niet veel. Wat rond lopen, maar het is zo druk op straat met mensen en auto's en brommers dat we toch liever rustig bij het hotel zijn.
Gisteren hebben we ook dvd gekeken: de pelican brief. Dus zo slecht hebben we het nog niet.
Vanaf morgen gaat het dan echt beginnen. Ben benieuwd.

 

Mail van 4 september 2002.

Hallo Allemaal,

Dan hier weer een berichtje uit Nepal. We zitten nu in een internetcafé waar het Internet eigenlijk bijna niet werkt. Dus ik hoop dat dit mailtje aankomt.
We zijn er nu een week en het bevalt heel erg goed.
We zijn zondag naar de school gegaan. Daar hebben we toen rond mogen kijken. De klassen zijn denk ik 5 bij 5 en er zitten dan 20 kinderen aan bankjes netzo als vroeger. De leerkracht schreeuwt dan wat door de klas en de kinderen schreeuwen het na. Als ze het niet goed doen of niet opletten dan krijgen ze een klap met een stok. Dat was erg schrikken maar je went eraan, moeilijk voor te stellen. Nadat we de klassen hadden gezien gingen we weer zitten en wachten, dat is echt een Nepalees iets. Ik denk dat ze ongeveer wel 10 uur niets doen op een dag. Maar wij zijn dat niet gewend dus voor ons is het heel erg lang wachten. We zijn toen onze spullen gaan halen in het hotel en we mochten gaan slapen in het Hostel boven de school. Op onze kamer slapen nog 3 anderen.

Twee schoolkinderen en Miss Rita. Ons bed werd in elkaar gezet en wij maar weer wachten. Toen het bed klaar was, bleek dat het gelukkig wel een tweepersoonsbed was, maar zonder matras. We slapen nu op een dunne deken, maar we hebben meteen onze deken er ook op gelegd en slapen in onze slaapzakken. Dus ons matras is ongeveer 3 cm dik. Dus je raad al hoe wij de volgende morgen wakker werden, met een gebroken rug. Maar ik moet zeggen je went eraan, Net zoals aan alles. Als eten krijgen we hier 's ochtends een ei of wentelteefjes of een donut, erg lekker. En ‘s middags en 's avond rijst met een curry water en aardappels( heel erg zout). Ook aan dit eten wen je. Waar ik nooit aan zou kunnen wennen is de wc. Het is een gat in de grond, het stinkt er zo erg. Ik kan er niet in staan, heel erg. Ik ga er alleen ‘s ochtends plassen en de rest hou ik op. We hebben namelijk afgesproken met het hotel dat we twee keer per week daar mogen douchen, want die is er bij het hostel ook niet.

Verder zijn de kinderen heel erg aardig en we spelen veel spelletjes. Dus mam wil je aub een lijst maken met spelletjes om te spelen rijmpjes raadsels (mooi werk voor jou) en dan mailen.
We zijn ook al naar een kleermaker geweest en die gaat voor ons een jurk maken. Alle maten waren opgemeten met een lint, maar voor mij moest er een stof worden besteld omdat ik te lang was. Ik heb een ijsblauwe jurk en bloes een roodpaarse.
Als we hier in Kathmandu rond lopen samen met Miss Rita dan kijken we onze ogen uit. Het is hier zo druk. Echt overal mensen auto's enz. Je kan het niet voorstellen.  

Ook al ‘s morgensvroeg om 6.30 zijn we al wakker van het lawaai. Maar ook daar wen je aan.
Vandaag hebben we dansles gehad van een leraar. Omdat vrijdag hier een danscompetitie is voor scholen en zij waren aan het oefenen. Toen ze klaar waren mochten wij. Het was erg leuk maar wel heel moeilijk. Daarna was er karate, en dat gaan we volgende keer leren.
Zoals je leest gaat het hier allemaal wel goed.
Ik mis jullie wel hoor, zo zaterdag avond een lekker wijntje, dat hebben we hier niet. We drinken alleen water. Dus volgens mij ben ik al een kilo kwijt, nou ik weet het niet omdat ik ook niet naar de wc ga, maarja.


Verslag van zaterdag 14 september. 

Vandaag zijn we naar de Monkey Temple gegaan.
Samen met twee kinderen van het hostel. Suraj en Samir hebben ons er mee naar toe genomen. Eerst liepen we door allerlei tempels heen. Heel veel kleine gebedsplaatsen voor de mensen. Veel Boedisten maar ook gewone mensen.

En totaal geen toeristen, dus ik voelde me een beetje aan gekeken. Daarna verder omhoog gelopen. Door straten waar je zag hoe armmoedig de mensen leven hier. Veel afval op straat, mensen die op straat leven, dunne honden, huizen wat je eigenlijk geen huizen mag noemen, maar iedereen ziet er redelijk gelukkig uit. Ze weten niet beter. We naderden de tempel, want het werd weer drukker op straat en er waren steeds meer winkeltjes. Toen we eindelijk aan kwamen, zagen we heel veel trappen en heel veel mensen. Wij vol goede moed die trappen omhoog. Maar na een poosje moesten we toch uitrusten en daar kwamen de mensen. Wil je dit kopen wil je dat kopen om gek van te worden. Je moet wel duizend keer nee zeggen en dan gaan ze nog niet weg. Dus maar weer snel doorgelopen. Wat was dat vermoeiend zeg, en ik dacht dat ik nog zo goed aan mijn conditie had gewerkt. Maar na 400 treden waren we er eindelijk. En wat een uitzicht heb je dan. Je kunt de hele vallei zien, echt heel erg mooi. Ook in het midden die prachtige tempel en er omheen waren er ook zoveel mooi tempels. En natuurlijk heel veel apen, anders heette het voor niets de monky tempel. Er lopen daar veel mensen rond en sommige wonen daar ook. Ik voelde daar een grote rust. Een heel raar gevoel want het was er erg druk.

 

Wat mooi was zijn de gebedsmolens. Mensen lopen langs een tempel en draaien aan alle molens. Die zenden het gebed uit. Er zijn wel duizend kleine, maar er was zelfs een grote van ik denk wel 5 meter hoog. Daar hebben we ook aan gedraaid. Natuurlijk veel foto's gemaakt en daarna weer helemaal naar beneden. Ik denk dat ik morgen wel heel erge spierpijn zal hebben. We hebben toen we weer beneden waren de jongens getrakteerd op een cola. Dat vonden ze erg leuk, maar ze hebben toen we daar zaten niets durven zeggen. Nepalese cultuur denk ik. Maar al met al was het erg mooi.

15 september 2002
Hallo Allemaal, 
Hier dan weer een berichtje uit Nepal. We zijn er nu twee en een halve week en ik moet zeggen dat ik me steeds meer thuis begin te voelen. We zijn in een soort ritme gekomen en dat is wel fijn.
Iedere dag worden we tussen 6.00 en 6.30 wakker.

De mensen staan hier namelijk heel vroeg op en doen dan niet bepaald zachtjes. Als we dan langzaam wakker worden lezen we rustig iets totdat het zo 7.30 is. We kleden ons dan aan, poetsen onze tanden (met een bekertje water boven de prullenbak), wassen ons (met Nederlandse reinigingsdoekjes) en gaan dan naar beneden. Dat is dan rond 8.15. Dan kunnen we ontbijten. We krijgen dan of vier witte sneeën brood die in olie zijn gebakken(soort wentelteeftjes alleen dan met olie i.p.v. melk) of we krijgen een oliebol in de vorm van een donut of we krijgen een gekookt ei. Dit is allemaal goed te eten. Ook krijgen we bij dit ontbijt een kopje Nepalese thee. Dat is thee met melk en heel veel suiker. Daarna moeten we toch echt plassen en begeven we ons naar het Hok. Als je al richting het hok loopt raakt je al bedwelmd door de stank dus vanaf dan is het alleen nog maar door je mond ademen. Ondertussen rollen we onze broekspijpen op, pakken we wat wc papier (wat we hebben gejat bij het hotel) en doen we de deur open van het hok. Daar is dan een gat in de grond en je wilt niet weten wat daar allemaal in rond drijft. Dus met je ogen dicht, broek naar beneden, door de hurken en laten gaan. Daarna zo snel als je kan wegwezen daar. En dan heb je dat er ook weer op zitten.

Daarna gaan we weer naar onze kamer en dan gaan we wat schrijven in ons dagboek, wat schrijven op de laptop, wat flauwekullen en onze lessen voorbereiden. Want om 11.00 begint onze eerste les. Nursery, kinderen van 3 jaar, die amper een woord Engels kennen en daar moeten wij dan spelletjes mee doen. Je begrijpt al dat dit 45 minuten een grote chaos is. Alles loopt, rent, huilt door elkaar, praat tegen je in het Nepalees, gewoon Ahhhhhhhh!!!! Na deze zeer vermoeiende 45 minuten kan ik naar de volgende klas. LKG, kinderen van 4 jaar, die net iets beter Engels kennen. Gelukkig hebben zij een juffrouw die me helpt en zijn dit leuke lessen. De kinderen snappen er volgens mij niet veel van, maar het ziet er niet zo chaotisch uit en ze lachen en daar doen we het voor. Daarna hebben Loes en ik weer samen een klas namelijk UKG, kinderen van 5/6 jaar.Deze kinderen kunnen ons gelukkig wel een beetje verstaan en met hen doen we vaak rijmpjes en buiten spelletjes. Ook zij vinden het allemaal erg leuk. Dan is het al 13.15 en hebben we een half uur pauze om te eten. We krijgen dan koude rijst, daahl (water met een smaakje voor over de rijst) en wat gebakken aardappeltjes of groente. Dit werken we dan naar binnen, met een kopje warm water ( omdat we hier alleen gekookt water kunnen drinken) en daarna weer snel naar de volgende klas. Ik heb dan klas 3 kinderen van 9 jaar. Met deze kinderen kan ik heel veel en dit vind ik dan ook de leukste klas. Ze zijn erg enthousiast en erg aardig. Hier op school is het normaal dat we met Miss worden aangesproken en iedere keer als je een klas binnenkomt gaan de kinderen staan, zeggen ze "Goodmorning Miss, Welkom in our klas". En dan moet je zeggen: "Sit down" en dan zeggen de kinderen weer "Thank you Miss". Echt VRESELIJK vind ik dat, maar het is hier heel normaal. Net zo dat het hier normaal is dat de kinderen geslagen worden met linialen of stokjes of gewoon met de blote hand. En vaak krijgen ze een klap om niets. Ik draai dan altijd maar snel mijn hoofd om, want dat kan ik echt niet aanzien. Er is zelfs een meester die de kinderen via hun oren omhoog trekt, ze dan een klap in hun gezicht geeft en dan als het nog niet erg genoeg is ze nog een aantal oorvijgen of klappen geeft. En waarom krijgen ze hier een klap. Omdat ze het foute antwoord geven of omdat ze het niet weten. Echt heel erg zielig, maar dat is nou eenmaal de cultuur en daaraan moeten wij ons aanpassen.

Na onze lessen die om 14.30 zijn afgelopen, gaan we vaak weer naar onze kamer, wat spelen met de kinderen van het hostel, of we kijken naar de dans en karate lessen, gaan naar de Thamel of we doen gewoon niets. Maar ik moet zeggen ik verveel me niet. 's Avonds is het altijd wel gezellig op onze kamer. We praten dan met de mensen hier, en om 21.00 krijgen we weer eten. Rijst met daahl en weer wat groenten. We hebben alleen nu geregeld met de kok dat we voortaan om 19.30 kunnen eten omdat wij 21.00 veel te laat vinden en dan geen honger meer hebben. Rond 21.30 gaan we slapen op ons geweldige luxe bed. Een plank met een deken er op en onze slaapzak. En dan begint de volgende dag alweer.

Ik ben al bijna over mijn eerste ziekte heen. Ik heb hele erge diaree gehad, erg fijn. Maar gelukkig is dat al bijna over. Verder hebben Loes en ik Nepalse jurken gekocht. Kurta's. Dat is een broek, een soort pyjama broek en jurkje tot op je knieën erover en een sjaal. Ik heb een ijsblauwe met wat zilver borduursel erop. Heel erg mooi en het zit ook heel erg lekker. We hebben ook een sari aangepast, dat is een hele lange lap stof die ze aantrekken en vouwen totdat het als een jurk zit. Heel erg mooi, maar heel moeilijk om aan te doen.

Gisteren hebben we de gelukkigste dag van ons leven gehad. We zijn eerst op zoek gegaan naar een reisbureau voor onze trekking. Nou, in de Thamel zijn er wel meer als honderd van die bureautjes. Dus zoek daar maar een goede uit! We hebben denk ik wel een half uur rond gelopen en nog nergens naar binnen geweest. Toen zijn we maar gewoon ergens naar binnen gegaan. Daar informatie gekregen en het klonk wel leuk, maar niet overtuigend. Toen zijn we maar even wat gaan drinken, even weg uit de drukte. Toen hebben we de kaartjes bekeken die we hier echt om de minuut krijgen. Er zat 1 kaartje bij, dat er heel mooi en verzorgd uitzag. We dachten daar gaan we nog naar toe. Dat bedrijf zat op de derde verdieping van een gebouw. We werden daar ontvangen door een hele lelijke maar aardige man. We stelden ons voor en vertelden wat we in Nepal deden. Hij was erg onder de indruk, en hij was vroeger ook leerkracht geweest. Goed begin. Daarna begon hij informatie te geven. Heel enthousiast en het klonk heel erg leuk. Toen vroegen we wat er allemaal was bij ingegrepen en hij begon te schrijven. Ondertussen lazen wij in twee boeken waar reizigers hun verhaal hadden opgeschreven hoe goed de maatschappij was en hoe leuk het was. Ook in het Nederlands door Nederlandse trekkers. Daarna volgde het lijstje wat er bij inbegrepen was en dat is gewoon alles. Vervoer, eten, hotels, gids, verzekering, enz. En dat alles voor een goede prijs (220 dollar voor 12 dagen) Dus we zijn helemaal overtuigd en hebben er erg veel zin in. We gaan als het goed is 2 oktober en komen dan 14 oktober terug. Dan is de Dasain al begonnen en dan een week feesten en dan komen de ouders van Loes.

Toen we daar klaar waren gingen we lekker uit eten. Naar een Italiaan die in de Lonley Planet als beste Italiaan van Nepal stond beschreven. We zijn op het dakterras gaan zitten. Een mooi uitzicht, mooie bloemen, en heerlijk eten en een Wijntje!!! Ik heb knoflookbrood gegeten en cannanolie met spinazie en een karamel-toetje, echt goddelijk. We voelden ons zo gelukkig, daar boven op dat dak. Raar dat eten je zo blij kan maken. Maar vanaf nu moeten we een tijdje rijst eten, maar op deze dag kunnen we een tijdje teren.

 Verder horen we hier geen nieuws, hebben we totaal geen luxe, slapen we met een muis en een paar salamanders op de kamer, heeft Mama al een keer gebeld wat natuurlijk op huilen uitdraaide, mis ik iedereen wel, hebben we 1 oktober tot 9 november vrij zodat we kunnen gaan trekken en vakantie kunnen vieren met de ouders van Loes, en in die tijd is er hier een groot feest dus kunnen we rustig meefeesten en heb ik het erg naar mijn zin!

 

Maandag 16 september

Vandaag hebben we heel de dag vrij. Er is vandaag een nationale staking in Nepal. Alles is gesloten, er rijden geen auto's of brommers en het is erg gevaarlijk om op straat te komen voor ons. De Nepalezen demonstreren tegen de maoïsten. Dus moeten we heel de dag binnen blijven, en dan duurt een dag lang.

Gisteren, zondag hebben we wel gewoon lesgegeven. Tot 13.15 en toen werd Loes ziek. Ik heb toen lekker al Loes haar gebakken aardappeltjes kunnen eten, en daarna hebben ze keuzemiddag. Er zijn dan danslessen, muzieklessen, tekenlessen, karatelessen, enz. Ik heb eerst gekeken bij de muziek lessen en zelfs op een madel gespeeld. Dat is een soort trommel die je aan twee kanten bespeelt. Erg moeilijk en ik kreeg er bijna geen geluid uit. Maar na veel oefenen leek het ergens op. Ook heb ik gespeeld op een soort piano die werkt als een harmonica. Na deze muzikale lessen ben ik gaan kijken bij de danslessen. Ik moest vooraan gaan zitten op een stoel, zodat ik alles het beste kon zien. Ik heb toen een uur lang verschillende dansen gezien. Erg leuk en heel mooi. Gelukkig hoefde ik nu niet te dansen. Daarna naar boven gegaan om naar Loes te kijken, ik dacht die ligt heel zielig op haar bedje, maar nee hoor! Ze was Nederlandse les aan het geven aan Ismita, een meisje dat bij ons op de kamer woont. Erg leuk om te horen en ze kan het best goed. We hebben het opgenomen op de video.

En toen om 17.45 belde Ralf. Heerlijk om een vertrouwde Hollandse stem te horen. Even lekker bijgeklets, toch heel raar dat je aan de andere kant van de wereld met iemand via de telefoon kan bellen. Gelukkig ging alles goed daar en missen we elkaar heel erg, een goed teken. Daarna belde mama ook nog even met verrassend nieuws. Er komt misschien een meisje naar Nepal en die komt bij ons op school en bij ons wonen. Een meisje uit België, erg gezellig vinden we. Maar nadere informatie volgde noch. En natuurlijk gaat ook in Boekel alles goed. Ook leuk om je ouders en je zusje even te spreken. Kan ik er weer voor een tijdje tegenaan. Na de telefoontjes hebben we met de directeur en de dokter (die kwam voor Ismita) thee met koekjes gedronken. Best gezellig! Ze stellen zulke leuke vragen. Hoe oud ben je als je trouwt in Holland. Waar ga je dan wonen, enz. Ze weten dat onze cultuur anders is dan die van hen, maar snappen doen ze het niet.
Na de thee hebben we de video die we tot nu toe hadden gemaakt gekeken op de tv. Samen met iedereen van het huis. Heel leuk om te zien, en beter dan op zo'n klein schermpje. Na de video eten en naar bed.
's Nachts nog wakker geworden door die stomme muggen hier.

Ik word echt helemaal lek gestoken. En die muggenbulten hier zijn erg groot en jeuken heel erg. En ze gaan niet weg. Je kunt nog steeds de plekken zien van twee weken geleden! Maar we raken er langzaam aan gewend. Zoals aan alles hier, zelfs de wc! Nou, we gaan nu een filmpje kijken, dan verdoen we weer wat tijd.

Woensdag 18 september

Vandaag weer een van de vele dagen. Vanochtend al om 6.00 wakker. Wel met heel veel pijn, van die stomme plank. Dus maar wat yoga oefeningen gedaan en gelukkig ben ik daarna wat soepeler.
Gisteren is onze kok weggegaan! Waarom? We weten het niet precies. Dat is denk ik een Nepalese gewoonte om heel vaag te zijn. Hij liep ineens voorbij en zei bye Miss. Wij zeiden waar ga je heen en hij zei ik ga naar huis en kom niet meer terug en weg was hij. Ook zagen we opeens de garde vertrekken en stond er een nieuwe garde. Garde is iemand die eigenlijk heel de dag niets doet en soms op het knopje van de bel mag drukken en de poort mag openen. De rest van de tijd doen ze niet veel. De oude garde was ontslagen en nu is er dus een nieuwe. Er komt ook een nieuwe kok, alleen die is er nog niet en nu kookt een van de bedienden. Een heel aardig meisje ze is 22 jaar heeft een dochtertje van 3 en poetst hier al heel lang. Nu heeft ze de taak om tijdelijk te koken. Ze wist alleen niet dat de oude kok voor ons het eten apart klaar maakte zonder alle chili en andere pittige dingen. Dus gisteren heel pittig gegeten. Ze spreekt ook geen woord Engels, dus alles gaat met handen en voetenwerk. Ook gaan we morgen met haar Hollands koken dus dat wordt nog wat. Verder hebben we gisteren wat muziek geluisterd, limbo gedanst, en nog meer van die onzin om onze tijd te verdoen. We zijn ook gaan douchen en naar het internetcafé gegaan voor een mail van Peter. Als het goed is komt er in oktober/november een meisje uit België bij ons op school. Zij zou eerst met een vriendin in januari komen, maar die vriendin heeft een baan gekregen en nu wil zij eerder komen. Wij vinden het wel gezellig. Nog iemand waar je lekker Hollands mee kan praten, die dezelfde ervaringen als ons meemaakt, enz. Het is nog niet helemaal rond, maar we zien wel.
Gisteren hebben we ook weer boodschappen voor ons zelf gedaan. Een hele uitgave, maar we verdienden wel iets lekkers vonden we. We hebben een zak chashunoten (als je het zo schrijft), Tolberone, chips, koekjes, fanta en mouse gehaald. Dus gisteren lekker weer iets anders tussendoor gegeten. Wat kun je dan gelukkig zijn van dat beetje eten. Vandaag gaan we boodschappen doen voor de grote dag morgen. Ook is Annemieke morgen jarig en dat moeten we hier ook een beetje vieren, hoe weten we nog niet, maar we vergeten het niet.
Zo, net terug van boodschappen doen. Wat is dat een belevenis! Samen met 2 kinderen op weg. Eerst naar de supermarkt.


Maar voordat we daar aan kwamen moesten we ons door een massamenigte helpen. Er was namelijk een grote begrafenis bezig. Echt overal liepen mensen met kaarsjes en wierrook. De kaarsjes werden op de grond gezet, ongeveer twee meter uit elkaar. Zo ontstond er een hele lichtstoet, en ruikstoet. Echt heel het verkeer stond vast. Lekker al die uitlaatgassen en al die toeterende auto's. Maar we hebben het gehaald. In de supermarkt hebben we bloem, suiker, kaneel, boter, cola, cacaopoeder gekocht voor Rs 740 (8,5 euro). Toen naar de groentemarkt. Helaas heeft het vandaag weer veel geregend dus waren de straten een grote modderpoel. Na een lange wandeling kwamen we bij de groentemarkt. Gewoon een straat die maar drie meter breed was, een grote modderplas en aan de zijkant allemaal hokjes met mensen en groenten. We hebben daar 10 kg aardappels, 4 kg wortels, 5 bollen knoflook, 20 uien, lente uitjes, 4 kolen en 1 bloemkool voor Rs 409 (5 euro). Toen op zoek naar het brood. Maar nergens hadden ze 15 broden, dus maar in verschillende winkels gekocht. Een brood kost hier Rs 11, dus 15 broden voor Rs 165 (2 euro). En toen nog 120 eieren. Die hebben we vlak bij de school gehaald zodat we er niet ver mee hoefden te lopen. De eieren kosten Rs 420 (5 euro). En nu staat het allemaal op onze kamer, te wachten voor morgen. Morgenvroeg moeten we nog de melk halen. Dat kan alleen in de ochtend. We zijn echt helemaal uitgeput en echt toe aan een massage! In de supermarkt hebben we wel mayonaise gezien, dus.......

 Dus morgen koken voor 25 mensen en dat kost ons 20 euro. Doe dat maar eens in Holland!!!!

Morgen om 5.30 op en beginnen met koken. We hebben er zin in!!!!

Donderdag 19 september

Annemieke, gefeliciteerd! 15 alweer, wat een gigantische leeftijd.
Heel erg vroeg zijn we opgestaan, en om 6 uur stonden we klaar in de keuken, we hebben het allemaal gefilmd en je lacht je dood om onze verschrikkelijk slaperige gezichten. Het eerste ontbijt, want die hebben ze hier twee, moest om 7 uur klaar staan. Omdat dat zo vroeg was hadden we het eenvoudig gehouden, melk met een boterham met een gekookt eitje. Dat was niet zo moeilijk, en was dus allemaal goed gegaan. De volgende gang was wentelteefjes, en dat moest om 9 uur klaar staan. Wij zelf hadden er al super veel zin in, en dus hebben we veel geproefd voordat het uiteindelijk 9 uur was. De didi die ons hielp (Didi is het Nepalese woord voor zuster, alle bediendes worden hier Didi genoemd, dus dat is lekker makkelijk te onthouden) spreekt geen woord Engels, dus dat was echt met handen en voeten en veel wijzen en met heel veel lachen behelpen. Die mensen zijn hier zo ontzettend gedienstig, ze willen alles voor ons doen. Maar zie haar maar eens uit te leggen dat wij het leuk vinden om wentelteefjes te bakken, en dat wij het bovendien een stuk beter kunnen dan zij. Het is zo raar, de Didi die ons gisteren hielp, en die sowieso veel voor ons doet is even oud als wij. Ze heeft een dochtertje van 3 jaar en is bij haar man weggevlucht omdat hij haar sloeg. Nu werkt ze als bediende hier op school, en Pankasar (zo schrijf je het vast niet, maar zo klinkt het wel) de directeur van deze school is zo goed om haar dochtertje hier gratis naar school te laten gaan. Maar goed, daar hadden we het niet over. De wentelteefjes was een groot succes en ons zelf verzonnen recept bleek goed met de werkelijkheid te kloppen. De kinderen vonden vooral het suiker/ kaneel mengsel dat ze op de wentelteefjes moesten doen geweldig, en kwamen 's avonds nog om een handje van dit mengsel vragen.

Na het ontbijt hebben we een poging gedaan bouillon te maken. Veel groenten in wat water gegooid, wat kruiden erbij en toen 4 uur op het vuur gezet. En toen konden we er toch echt niet langer onderuit, de 10 kilo aardappelen moesten worden geschild, met twee botte hakmessen. We hebben ons vaak afgevraagd in die tijd dat we aan het schillen waren waarom we toch in godsnaam hutspot moesten maken. Maar uiteindelijk, na een paar uur en met verschrikkelijk verkrampte handen is het ons dan toch nog gelukt. Als lunch hebben we scrumbled eggs gemaakt, en weer met een boterham. Die kinderen waren al dolgelukkig met al dat brood, we hadden verder niets hoeven te maken en dan was de dag al geslaagd geweest. In een wokje scrubled eggs gemaakt, en het ging nog steeds erg goed. Maar het zwaarste gedeelte moest nog komen, want hoe konden we de klootzak (onze bijnaam voor de hoofdleraar die kinderen voor zijn plezier slaat, en die hele dagen, van 7 uur 's ochtends tot 8 uur 's avonds, de kinderen laat leren, ook als ze eigenlijk vrij zijn) nou wijsmaken dat we om 7 uur gingen eten, net als Nederlanders, en niet om 5 uur en om 9 uur. Tot onze verbazing vond hij het allemaal prima en had hij heel veel zin in de rest van ons Nederlandse eten.

's Middags hebben we wat niets gedaan, beetje geslapen en gelezen totdat we weer verder aan de slag moesten om de rest van het eten te maken. Voorgerecht, hoofdgerecht en nagerecht kennen ze hier niet, ze kennen hier alleen rijst met dal. Dus dat moesten we ze ook nog even duidelijk maken. Een hele tijd hebben we er ook weer over gedaan om de worteltjes schoon te maken, geen zwaar werk maar wel heel erg vervelend. Gelukkig hielp onze trouwe didi ons weer met het schoonmaken van de wortels. 4 kg piepkleine worteltjes, van een cm of 4 lang. Het is namelijk geen wortelseizoen, en dan kun je ze hier nergens vinden. We hadden dus nog erg veel geluk dat we die frutjes hebben kunnen vinden. Omdat de pannen maar niet aan de kook wilden raken waren we niet precies om 7 uur klaar, maar verder was het een daverend succes. De soep was al heel snel naar binnen gewerkt, en van de hutspot werden borden vol opgeschept. Wel deden ze er een heleboel chilipoeder bij, want het was niet pittig genoeg. Maar het allergrootste succes was toch nog wel de pannenkoekjes met chocolade saus. Het beslag was wederom ons zelfverzonnen recept, we wisten de verhoudingen niet meer. Maar het smaakte echt heel erg goed, en we waren weer trots op onszelf. Een erg geslaagde dag was het, en heel erg moe rolden we uiteindelijk ons bed in.

Zaterdag 21 september

Lekker e-maildag!!!!

Gisteren waren we vrij. Een feest speciaal voor Kumari.

Het meisje dat een reïncarnatie is van een belangrijke god. Dus hadden we weer een dag waarin we niet veel gingen doen. Eerst lekker uitgeslapen tot 7.00, toen lekker rustig aan gedaan en om 8.30 gaan ontbijten. Na het ontbijt lekker op onze kamer deze mail geschreven, de video gekeken van onze Hollandse dag en wat gelezen. Toen vonden we het wel eens tijd om iets aan onze witte kleur te gaan doen, nadat we om 11.30 gegeten hadden. Dus lekker in de zon gezeten een boek gelezen.

Toen om 14.30 kwam Miss Rita terug van haar werk en zijn we met haar naar Kathmandu kermis geweest. Eerst weer een heel eind lopen en toen een kaartje gekocht en wij naar binnen. Waren we bij de verkeerde naar binnen gegaan en waren we nu op een bazaar. Allerlei kraampjes met een hoop spullen. Het kost hier echt helemaal niets, maar het is dan ook niet veel wat ze verkochten. Vooral kinderkleren en wat huishoudelijke producten. Ze waren op de bazaar gasfornuizen aan het promoten. Het nieuwste van het nieuwste, wat wij in Nederland 10 jaar geleden al hadden!!!
Toen kwamen we langs een aantal schilderijen en aan het einde zaten wat mensen helemaal in het wit gekleed. Wij liepen door maar we werden teruggeroepen. Een man in het wit nam ons mee terug naar het eerste schilderij. Het was voorlichting over drugs en hoe je er met een speciale meditatie van af kon komen. Na 15 schilderijen kregen we een uitnodiging om een keer gratis te komen mediteren. Nou, dat gaan we natuurlijk een keer doen (niet dus). Maar die man vriendelijk bedankt en snel verder gegaan. Toen zijn we uit de bazaar gegaan en richting de echte kermis gelopen. Maar daar zijn we niet in gegaan omdat we daar met Dasain naar toe gaan. Wel even naar de kermis gekeken en er staan allemaal attracties die wij in een speeltuin hebben staan. Maar met Dasain zullen we er naar toe gaan en dan zien we wel.
Toen zijn we naar het kantoor gegaan van Rita en hebben daar wat gedronken. En wat gepraat met vrienden van Rita. Daarna richting huis. Onderweg hoorden we dat er een bom was ontploft vlak bij Thamel! Schrikken, maar meer informatie kregen we niet te horen. We kwamen toen een man tegen en die vroeg ons of hij de goede kant op ging voor Kumari. Wisten wij veel, maar Rita wist de weg. We zijn toen met z'n vieren daar naar toe gegaan. Lekker wat gepraat met die man (zakenman uit Amerika) en toen kwamen we bij de tempel aan. Een hoop mensen en een hoop politie en leger. We kwamen daar om 17.00 aan en om 18.00 zou ze zich laten zien. Dus wij zijn verder gelopen en hebben gedag gezegd tegen die man. Onderweg naar huis hebben we nog wat fruit gekocht, 3 appels en 12 bananen voor Rs55. Toen waren we eindelijk thuis en helemaal moe van het lopen. Lekker op ons bedje gezeten en wat gekletst. Om 19.00 vielen we bijna in slaap, maar die mensen hier zullen ect niet zachtjes doen als je probeert te slapen. Echt heel erg vervelend!

Vandaag gaan we lekker douchen, mailen en onze reis boeken. Dus...... gaan we ons maar eens snel aankleden. 

Heel veel groetjes uit Nepal

Zondag 22 september

Vandaag begint er weer een nieuwe week. Weer lesgeven een hele week. Deze week kunnen we uitkijken naar een douche op dinsdag en donderdag vieren dat het nog maar 100 dagen is dat Ralf en Dave komen. We gaan dan lekker uiteten. En zaterdag weer chatten en mailen.
Gisteren ook weer gechat met lovers en ouders. Altijd heel erg leuk en we kijken er altijd naar uit. Ik kreeg alleen te horen dat het echt niet meer goed gaat met oma. Vanochtend werd ik zelfs wakker met het gevoel dat ze er niet meer was. Nu is het dus wachten op een telefoontje en dat maakt me zenuwachtig en droevig. Maar ik kan er niets aan doen. Gisteren zijn we na het mailen naar een bakkerijtje gegaan en daar hebben we een appelstrudel en een stuk chocoladetaart gegeten en cola en een fanta gedronken. Ook hebben we daar gepraat met een vrouw uit Israël. Dat was erg gezellig en we genieten dan altijd van deze lekkere dingen. Na deze verwennerij zijn we naar het travel agency gegaan om onze trekking definitief te maken. We gaan nu 2 oktober tot en met 14 oktober. We hebben ook informatie gevraagd over Chitwan en raften.

Daar hadden zij ook een programma voor. 2 dagen raften met een overnachting in een tent met kampvuur en 3 dagen Chitwan, waar je slaapt in een hotel en 3 dagen een vol programma hebt. Zo ga je olifant rijden en een breeding center bezoeken, een junglewalk en een birdwatch, een kanotocht en een bezoek aan een dorp.

 

Klinkt allemaal heel erg leuk en Loes en ik hebben daar heel veel zin in. Het is alleen maar 5 dagen en de ouders van Loes zijn hier 15 dagen. Een andere optie was een 8 daagse trekking naar Langtang.

 

Een gebergte in het noorden. Lijkt ons ook heel erg mooi, maar dat is wel weer veel lopen. Het is zelfs zo dat je daar geen filmcamera mee naar toe mag nemen omdat je daar echt tussen de bevolking terecht komt, midden in een cultuur, waar filmen niet is toegestaan. We zullen zien wat de ouders van Loes willen doen en anders kunnen we dit ook nog altijd doen met Ralf en Dave! Na veel praten, een lekker kopje thee, hebben we betaald en zijn we weggegaan. Volgende week woensdag worden we om 6.15 opgehaald. Dus dat wordt vroeg opstaan. Maar we hebben er echt heel veel zin in. 's Avonds belde mama en Dave nog. Pankasar had bedacht dat hij de film wilde zien die we tot nu toe hebben gemaakt, en iedereen was toegestroomd om die film te kijken. We hebben alles in het Nederlands gezegd, en dat inzoomen op de wc vond hij vast ook niet erg interessant. Maar tijdens die film belde mama en Dave. De lijn was al heel slecht omdat het heel slecht weer was, maar met al die mensen op de achtergrond werd het niet veel beter. Zo raar dat je gewoon met iemand kan praten die aan de andere kant van de wereld zit. Hier, in dit onderontwikkelde land waar ze zelfs in de hoofdstad geen leidingwater hebben, kun je gewoon met iemand aan de andere kant van de wereld praten. Heel erg fijn. 

Maandag 23 september

Gisteren vroeg wakker en slecht geslapen. Stomme bedden hier en die honden die 's nachts hun best doen om je wakker te houden. Rustig aan gedaan en na het ontbijtje weer een beetje op onze kamer gezeten en wat gelezen. Om 11.00 maar weer beginnen met nursery. We worden er echt wanhopig van. Die kinderen verstaan echt niets van wat wij zeggen. Dus vandaag gaan we maar naar Pankasar om te zeggen dat het echt niet gaat. De andere klassen gaan wel heel goed en zijn leuk om te doen.

Na het lesgeven weer lekker eten. Een bordje dal bhaat voor de verandering. Daarna waren we vrij omdat ze zondagsmiddags keuze lessen hebben. We hebben gekeken bij de muzieklessen. Maar we kregen het zo koud (het regende al heel de dag) dat we snel naar ons bedje zijn gegaan. Daar lekkere dikke sokken aan en lekker opwarmen. We hebben toen een schrapkalender gemaakt. Eentje voor de trekking en eentje met alle dagen tot 4 januari (dan komen Dave en Ralf). Op deze grote kalender hebben we ook alle belangrijke dingen opgeschreven zoals onze trekking, de verjaardag van Ralf, de dag dat Geri, Ties en Pim komen, de dag dat het nog 100 en 50 dagen duurt, sinterklaas, kerst en onze laatste dag hier op school. Daarna hebben we kruisjes gezet door de dagen die we al gehad hebben. We hebben er zelfs een potloodje naast gehangen aan een stukje flosdraad. Tja, we moeten toch iets doen om onze tijd te verdoen. We hebben daarna nog een hoop geflauwekuld, staat allemaal op de video. Ons eerste bandje van 90 minuten is nu vol!!! Toen zijn we maar naar de keuken gegaan. Daar kregen we na een half uurtje ons eten en toen zijn we maar naar bed gegaan en gaan lezen. Om 20.30 lagen we er al in!!!

Vandaag gaan we denk ik maar een filmpje kijken om onze tijd te verdoen. 

Dinsdag 24 september 

Vandaag douche dag! En we gaan vandaag even emailen. We hebben net ontbeten en een gesprekje gehad met de directeur om te zeggen dat nursery echt niet gaat. Gisteren was het zelfs zo erg dat Loes er twee naar de klas wilde brengen, maar die waren zo aan het schoppen dat ze tegen Loes haar teennagel aanschopten en dat die helemaal inscheurde. Snel onze EHBO-spullen gepakt en hebben we rustig gezeten en Loes in het verband gezet. De juf nam de les over. Maar zo gaat het niet langer en dat hebben we ook tegen de directeur gezegd. Dus vanaf vandaag beginnen we pas om 11.45. Geen nursery. We hadden voorgesteld om een andere klas te nemen, maar daar ging hij niet op in. Het is nog maar een week en dan hebben we vakantie en daarna zullen we het er weer eens over hebben. Nu zijn we gelukkig van nursery af. De andere lessen waren gisteren wel heel leuk. We hebben ze de hokipoki leren dansen. Echt lachen. Ook was er tijdens een van mijn lessen een meisje jarig. We hebben toen in allerlei verschillende talen Happy Birthday gezongen, net zoals bij de kleuters. Ze vonden het heel erg leuk. Na de lessen hebben we een boze brief geschreven naar D-reizen over onze reis en een stukje voor in de krant. Verder hebben we een nieuw spel gedaan op de computer. Heroes of Might and Magic. We snappen er niets van, maar het is tijdverdrijving. Het regent hier nog erg veel, dus we kunnen ook weinig naar buiten.

Als we op onze kamer zitten komen ook de didi's om schoon te maken. De laatste tijd was onze snoepvoorraad erg geslonken en ook de dingen die we in de winkel kochten gingen sneller op dan normaal. We hadden dus al een vermoeden dat er iemand aan onze spullen zat. Gisteren kwamen ze weer schoonmaken en zaten waar we bij zaten in onze tassen. Kijken naar de spullen die wij bij hadden. Dus als we op de trekking gaan doen we overal slotjes op zodat ze nergens aan kunnen komen. De trekking, wat hebben we daar toch een zin in. Maar dat duurt nog 9 dagen!

Woensdag 25 september

Gisteren via de chat gehoord dat oma is overleden. Ik wist dat het eraan zat te komen, maar stiekem hoop je dat het nog een tijdje duurt. Ze was rustig ingeslapen. Toen mama dit schreef schoten natuurlijk de tranen in mijn ogen. Mijn buren keken me heel raar aan en Loes zat een eindje verder op. Het is toch wel heel vervelend dat je op dit moment hier zit en niet bij je familie. Gelukkig is er dan wel de chat en ik heb lekker met mama kunnen praten en vandaag bellen we. Na dit slechte nieuws zijn Loes en ik naar het bakkerijtje gegaan en hebben we ons lekker verwend en hebben we erover gepraat. Het is heel raar maar ik heb er vrede mee en voel me er goed bij. Normaal ben ik een zeer emotioneel persoon, maar nu had ik een goed gevoel. Eindelijk heeft ze rust en onze familie ook. Ik zal het hier op mijn eigen manier moeten verwerken, maar ik denk dat dat wel lukt. Gisteren een stukje in mijn dagboek erover geschreven en een mooie foto van oma erbij gedaan. Bij het bakkerijtje hebben we ook nog iets erg leuks meegemaakt. Loes had een lekker groot stuk chocoladetaart. Opeens kijkt ze me heel raar aan en haalt ze zo een nietje uit haar mond. Dit zat gewoon in de taart. Nepalees recept. Nadat we bij de bakkerij zijn weggegaan hebben we ook nog lekkere dingen gekocht en lekker op onze kamer gepraat en een film gekeken. (Dus mama, maak je geen zorgen over mij, ik red het wel)

Vannacht hebben we weer heel erg slecht geslapen. Er zit een beest (houtworm of zoiets) en dat knaagt 's nachts aan ons bed. Erg fijn, je wordt er gewoon wakker van.
Vandaag begint de dag al met regen, maar ik hoop dat het snel droog wordt want we moeten echt onze was gaan doen.

Donderdag 26 september

Nog 100 dagen!!! Wat een feest. Vanavond lekker uit eten bij Road House Café. Daar hebben ze de beste pizza's in Nepal. We hebben er erg veel zin in.

Gisteren hebben we 's ochtends onze was gedaan en die hebben we binnen moeten ophangen omdat het nog steeds regent. We hopen toch wel dat de regen snel stopt want met onze trekking willen we bruin worden! Het lesgeven ging erg goed en was leuk. We hebben weer een nieuw spel. We geven ze 7 letters en daar moeten ze zoveel mogelijk woorden van maken. Nou, zeer fanatiek zijn ze daar mee bezig. En natuurlijk dansen we de hokipoki. Morgen doen we dansen op muziek. We hoorden gisteren dat de examens waren verschoven naar aankomende zondag omdat er dinsdag en woensdag een staking is. Dus onze vakantie begint zaterdag al. Het probleem is dat we onze trekking ook moeten verzetten, want het is weer een staking waar niets mag rijden. Als er dan wel iets rijdt op de weg dan wordt dat tegengehouden en in het ergste geval wordt de auto in brand gestoken. Daar hebben we niet zoveel behoefte aan. Dus gaan we vandaag even kijken of we het een dag kunnen verzetten. Dus 3 oktober tot 15 oktober.

Gisteren belde mama ook op. We hadden geregeld dat we in het kantoortje konden bellen zodat we wat privecy hadden. Lekker met mama gepraat over oma en de begrafenis. Normaal zou ik de kist dragen samen met de andere kleinkinderen, nu doet Ralf dat voor mij. Toen ik dat hoorde moest ik erg huilen. Het kwam allemaal even dichtbij. Maar gelukkig is Ralf er en worden er foto's gemaakt zodat ik later kan zien hoe het geweest was. Na een fijn gesprek met mama belde Ralf ook nog op. Helaas was de verbinding heel erg slecht, maar toch heel fijn om zijn stem te horen. Alles ging redelijk en hij miste me nog. Gelukkig maar. Zaterdag zal een zware dag zijn voor hem en mijn familie, maar ik zal hier aan ze denken. Toch heel raar dat je hier zit en dat je het op een andere manier verwerkt dan anders. Gelukkig kunnen Loes en ik er goed over praten en ook samen lachen om dingen die oma zei. Bijvoorbeeld 'Het is bladstil of wat zijn ze daar toch aan het bouwen of wat een mooi uitzichten dat zesendertig keer achter elkaar. Gelukkig zijn dat allemaal mooie herinneringen.

Gisteren kregen we bij het eten een omelet. Dus heel onze dag was weer goed. Wat kan je dan toch genieten van zoiets kleins. Gisteren ook heel hard mijn hoofd gestoten. Dat doen we wel vaker hier want die deuren zijn niet op onze hoogte gemaakt. Maar gisteren ging het wel zo hard, dat er nu een grote bult op zit.
Net tijdens het ontbijt kwam het kind van Pakasar naar beneden en ging gewoon zitten poepen. Lekker!!!! Smakelijk eten!!! Maar heel normaal, vond ze zelf. Nu zitten we weer lekker op onze kamer en hebben we erg veel zin in vanavond.

Vrijdag 27 september

We zitten weer op onze kamer, en zijn nog aan het nagenieten van gister. We hebben nu vakantie, want gister kregen we te horen dat de kinderen vandaag vrij zijn om te studeren. Dus vanaf nu 1,5 maand vrij, tot 9 november als papa en mama en Pim naar huis gaan. We hebben echt al super veel zin in de aankomende maand waarin we alleen maar leuke dingen gaan doen.
Gister zijn we voor we gingen eten eerst uitgebreid gaan tutten. Onze echte Westerse kleren aan, make-up op, we zagen er echt feestelijk uit. Daarna nog even een fotosessie gemaakt van ons in onze mooie kleren, met de zelfontspanner. Nog best goed gelukt, al zeg ik het zelf. Toen gingen we op pad, de Thamel in. Eerst gingen we even naar het reisbureau om te vragen hoe het nou zat met die staking, en op het reisbureau wisten er niets vanaf. Hij heeft toen nog even gebeld, om te vragen maar er was niets van bekend. Rita zei later ook dat het niet zeker was, dus nu zien we wel wat er allemaal gaat gebeuren. Vervolgens maar eens rustig aan naar het restaurant gelopen. Het zag er allemaal erg westers uit, met houten tafels en stoelen, een gezellig kaarsje en een gigantische bank waar je op kon hangen. Vorige week hadden we al besloten dat we naar dit restaurant gingen omdat het er leuk uitziet, omdat ze er de allerbeste pizza's hebben en omdat ze er friet hebben.

Al bij de allereerste aanblik van de menukaart liep het water ons in de mond, al was het maar om het feit dat we vandaag eens geen rijst met dal gingen eten. Als voorgerecht had ik een salade van tomaat en mozzerella met pesto en garlic bread. Femke had antipasto met ook garlic bread. In een potje zaten allemaal kruiden, wat er echt exact hetzelfde uitzag als het kruidenmengseltje wat ik thuis heb staan. Wat olie erbij en dan is dat heerlijk om op je broodje te doen. Dat vertelde ik aan Fem, en enthousiast gooide ze een hoop van dat poeder neer om bij haar broodje te eten. Na de eerste hap zag ik haar gezicht helemaal betrekken, vervolgens kon ze nog net tegen de ober "cola" piepen. Het bleek gedroogde rode peper te zijn... ha ha, hebben we weer even flink gelachen.

Als hoofdgerecht nam ik een quiche met friet, en Femke pizza met friet. Fantastische combinaties, maar dat kon ons echt niets schelen, wat hebben wij genoten van al dat eten. Als toetje nog een lekkere tiramisu, en alle kilo's die er afgelopen weken af zijn gevlogen hebben we er nu weer aan gegeten. Tot slot als ultiem toetje hebben we nog een lekkere cocktail genomen. Ik besef dat het erg raar voor jullie moet zijn dat je nu een heel uitgebreid stuk leest over wat wij eten, en dat pizza en friet niet zo bijzonder is. Maar voor ons wel. Stel je voor dat je ieder ochtend een geroosterd boterhammetje krijgt, tussen de middag koude rijst met koude dal en met een aubergine smurrie daarbij. Als avond eten warme rijst met warme dal en een één of andere smurrie. Al het andere eten is dan fantastisch, en het genot wordt echt heel erg veel versterkt. Erg voldaan in ons bedje gerold, met enorme buikpijn van het vele eten.

Ik, Femke heb gisteren ook maar weer eens gebruik gemaakt van onze apotheek. Ben zaterdag voor het laatst naar de wc geweest en het begint nu toch wel een beetje opgezwollen te raken. Dus maar een zakje laxeermiddel naar binnen gewerkt en hopen dat het een beetje loskomt. Vandaag weer lekker douchen!

Zaterdag 28 september

Gister was weer een typisch Nepalese dag, behalve douchen hebben we niet veel gedaan. We hebben monopoly gespeeld, Femke heeft nog cricket gespeeld maar verder hebben we niet veel gedaan. Wat schrijven, computeren en lezen, dat is wat we op zo'n dag doen. Daar heb ik dus niet veel interessants over te vertellen. Vandaag wordt hopelijk wat interessanter, want na het internetten gaan we naar onze vaste stek, het bakkerijtje waar ze chocolade cake hebben, en omelet. Onze kamergenootjes, Smita en Sunita nemen we hier mee naartoe, en gaan we ze een keer lekker verwennen. Daarna gaan we naar de winkel van de opa van Sunita, die verkoopt namelijk mutsen, sjaals en andere warme dingen. Die moeten we aan gaan schaffen voor onze trekking, want het schijnt erg koud te zijn in Anapurna- basecamp. Ook hebben we nog een goede zonnebril nodig. Nou, dat was het voor voorlopig, want woensdag gaan we de trekking maken. Al die tijd kunnen we natuurlijk niets laten horen, dus als we terug zijn dan komt er een uitgebreid verslag, met hopelijk wat foto's.

Misschien zijn we er (online bedoel ik) op 16 oktober om 7.30, Ralf zijn verjaardag, anders wordt het weer zaterdag 19 oktober, 9.15 jullie tijd.

Veel liefs, en tot meels

30 september

Gisteren rustig aan gedaan. Eerst weer wat gelezen, brieven geschreven en wat gecomputerd. Daarna zijn we gaan chatten. Ik heb gehoord hoe de begrafenis was. Heel mooi en droevig. Jammer dat ik er niet bij kon zijn, maar zo is het nu eenmaal. Het internet viel twee keer uit. Dat is erg klote als je aan het chatten bent, maar gelukkig na 10 minuten waren we weer online. We hadden verder een mailtje van Veerle gekregen. Ze komt zo snel als ze kan. Dus we zullen haar mailtje wel 16 oktober lezen.
Na het chatten zijn we naar Road House gegaan en hebben we een overheerlijke sandwich op met een cola en fanta. We vierden dat we precies een maand in Nepal waren. Daarna hebben we nog wat pinda's besteld. Die waren op Nepalese manier bereid, dus heel veel chili en dus erg pittig. We hadden verder in onze boekwinkel nog twee boeken gekocht. Een leesboek en een boek voor Ralf. Daarna zijn we naar huis gegaan en daar weer op onze kamer gezeten en wat gepraat. Om 17.45 zou Ralf bellen. We zitten altijd al een kwartier klaar. Toen ging de telefoon, maar het was een Nepalese vrouw. Die bleef wel 10 minuten praten. Daarna hing ze op en ik maar wachten totdat Ralf belde. Gelukkig belde hij toen, maar werd de verbinding verbroken en na 10 minuten belde hij weer terug. Gelukkig! Heerlijk gepraat ondanks de slechte kraakverbinding. Tijdens het bellen liep er een muis rond. Zelfs een keer over mijn voeten. Maar dat kon mijn goede bui niet verpesten. Zo fijn om met je vriend te praten!!!!! Daarna hebben we gegeten en zijn we gaan slapen. Vannacht wel weer duizend keer gestoken. Maar we zijn er bijna immuun voor. Vandaag douchen en alle inkopen doen voor de trekking.
Zo net terug van het douchen en de boodschappen. Heerlijk weer is het nu, lekker warm. Als het weer ook zo tijdens de trekking is worden we goed bruin. We hebben alle brieven gepost, batterijen gehaald voor het fototoestel, koekjes en twee appelmuffins! Ja, bij een klein bakkerijtje, zag er niet veelbelovend uit, maar ze hadden er wel lekkere dingen liggen. Dus wij twee appelmuffins gekocht en op onze kamer opgegeten. Heerlijk zeg! Een hoop calorieën, maar dat zijn de goede!

Dinsdag 1 oktober

De volgende maand is al weer begonnen. We zijn nu al drie verschillende maanden in Nepal. Maar nog lange niet drie hele maanden. Vandaag hebben Dave en mama gebeld. Erg leuk om hun nog even te horen voordat we 12 dagen weg gaan. We hebben verder vandaag rustig aan gedaan. Onze tassen ingepakt. Dat was toch wel het grootste werk vandaag. Al onze andere spullen hebben we in andere tassen gedaan en die weggezet. De rugzakken die we meenemen zijn redelijk zwaar, maar tilbaar.
Verder ben ik (Femke) vandaag met Sunita momo's en samasa's wezen halen. Eerst hebben we de momo's (buffelvlees in een soort bladerdeeg) besteld en toen zijn we de samosa's gaan halen. Dat is aardappel en groenten gemixt tot een prakje en dat prakje zit in een krokant korstje van bladerdeeg. Er zit verder een zoete saus bij. Erg lekker. we hebben er 4 gekocht voor rs20. Daarna heeft Sunita nog een cadeautje gekocht voor haar vriendin. Dat geeft ze dan met Dasain aan haar. Dat is een Nepalese gewoonte om dan de mensen om wie je geeft iets leuks te geven. Daarna hebben we de momo's opgehaald. Dat zijn er ongeveer 12 voor rs15. Dus niet duur het eten hier. Zelf heb ik drie momo's op en de rest hebben we aan de kinderen gegeven. En we hebben een samosa op en de andere twee afgegeven.
Verder hebben we vandaag gelezen en niets gedaan. De dag duurt dan erg lang en dan ga je nadenken over thuis en dat is niet leuk. Want dan wil je naar huis toe, lekker je eigen huisje, je eigen bedje, lekker eten, je vriendje, je ouders, je vrienden, lekker naar de kroeg, enz. Dat mis ik op deze momenten het meeste. Maar gelukkig gaan we morgen een nieuw avontuur tegemoet, waar ik erg veel zin in heb. Lekker weg van hier, andere mensen ontmoeten, lekker anders eten, een lekker bedje (hoop ik), en mooie dingen van Nepal zien. Ik hoop dat deze twaalf dagen fantastisch worden. We zullen zien. Morgen vroeg op en om 6.15 worden we opgehaald. We zullen klaarstaan en zien wat ons te wachten staat.

Woensdag 2 oktober

Om 5.20 ging de wekker. Rustig wakker worden, aankleden en de laatste spullen in de tas stoppen. Toen naar beneden en om 6.20 kwam om onze gids eraan. Een jonge jongen die zich voorstelde als Robin. Samen met hem zijn we de straat opgelopen en hebben we ons na 50 meter in een taxi gepropt. De rit was erg hobbelig en bobbelig, maar na 10 minuten kwamen we aan bij de bus. Je kan de bus voorstellen als een kleine bus/ hele grote taxibus. Onze tassen werden er boven op gebonden en zelf mochten we in de bus gaan zitten. Om de bus heen liepen veel verkopers met koeken, marsen/snickers, donuts, kranten, enz. Wij hadden nog niets gegeten, maar wij dachten dat we wel te eten kregen. Dat zat namelijk bij de prijs van de trekking. Dus hadden niets gekocht en ook niets bij ons. Om 7.10 vertrok de bus luid toeterend de weg op. Op de weg was het erg druk en met veel remmen en toeterend verlieten wij Kathmandu.
De weg naar Pokarah was erg mooi. Eindelijk waren we weg uit de drukte en zagen we nu eindelijk hoe mooi Nepal is. Veel rijstvelden, bossen, rivieren, enz. Niet te beschrijven. Onderweg hebben we ook een aantal aardverschuivingen gezien, daar moesten we dan overheen. Heel indrukwekkend om dat te zien. Gewoon een heel stuk bos en weg verdwenen onder het puin.
Tijdens de rit moesten we ook een aantal keren stoppen voor politie en leger posten. Niets ernstig, gewoon controle van de papieren van de bus, maar het zet je toch even aan het denken dat je toch in een land zit waar de situatie niet helemaal veilig is. Om 9.30 stopten we voor het ontbijt en om 12.30 voor de lunch. Heerlijk gegeten, brood en ei, geen dal bhaat!!!
Om 14.30 kwamen we aan op het busstation van Pokarah. En binnen 1 minuut stonden er wel twintig mannen om de bus met kaartjes voor verschillende hotels. Gelukkig was dat voor ons allemaal al geregeld en zijn we een taxi ingestapt en die bracht ons naar ons hotel, Silver Oaks. Vlakbij het grote meer. Op onze kamer hebben we gedouchd en zijn toen met Robin naar het meer gegaan. Echt een schitterend mooi groot meer, met allemaal bergen eromheen. We konden zelfs de Fishtale zien. Dat is een bekende berg in het Annapurna gebied. Besneeuwde top die er uitziet als een vissenstaart. Midden in het meer is een eilandje en op dat eiland staat een tempel. We zijn toen in een kano daar naar toe gevaren. We hebben daar wat rondgekeken, heel erg mooi (staat allemaal op de video). Er waren drie Nepalese meisjes die met ons op de foto wilden omdat we buitenlanders waren. Erg grappig. Toen weer met de kano terug en aan wal zat er een Tibetaanse vrouwtje al op ons te wachten. We hadden haar beloofd dat als we terug waren van het eilandje dat we naar haar shop zouden kijken. Dus ze zat al op ons te wachten. Dus wij mee naar haar shop, haar rugzakje!!!! Daar kwamen allerlei kettingen en armbanden uit. We hebben daar allebei een Tibetaanse ketting gekocht die geluk moet brengen?!
Daarna zijn we terug gegaan naar het hotel, wat gelezen en toen gegeten. Pizza met frietjes, erg lekker!!! Ook met Robin gepraat, hij is 23 jaar en al 3 jaar gids. Daarvoor was hij drager. Om 20.15 zijn we gaan slapen want de volgende dag moesten we om 7.00 op.

Donderdag 3 oktober

Om 5.00 waren we al klaarwakker vanwege de hitte. Het was zo warm op de kamer en we besloten maar om rustig op te staan. Maskertje op gedaan, aangekleed en om 7.00 ontbijten. Lekker weer een omelet met toast en sap. Na het ontbijt hebben we onze rugzakken gepakt en zijn we met een taxi naar Naya Pool gereden. Onderweg reden we echt door de meest geweldige natuur. Mooie uitzichten, rijstvelden en bergen. Onderweg was op veel plaatsen de weg kapot wegens aardverschuivingen. Om 9.30 waren we op de start van de trekking. Ons rugzakje op en lopen maar. Er was alleen geen weg waar we op liepen, maar een pad met stenen en rotsen. We hebben vaak gerust want het was conditioneel zwaar. Na ongeveer een uur wilde Loes stoppen, ze zag het echt niet zitten. Na wat gepraat hadden we besloten om toch door te lopen en Robin zou haar zware rugzak dragen. Vaak hebben we gepauzeerd en genoten van het uitzicht. Om 15.00 kwamen we helemaal gebroken aan in Tikhedhunga. Daar was ons hotel. Een houten krot met twee bedden. De douche en de wc waren beneden. We hebben uitgerust en zijn toen onder een koude douche gegaan. Echt heerlijk om al dat zweet van je af te douchen. Want wat hadden we gezweet. Ik denk wel 30 liter!!! We hebben buiten gesproken met toeristen die hier ook waren. Noren, Duisters en Belgen. Om 18.00 zijn we gaan eten en toen gaan slapen.

Vrijdag 4 oktober

Vandaag zou het een zware dag worden. We zaten op 1500 meter en moesten naar 2800 meter. We zouden er ongeveer 6 uur over lopen. Maar we waren er op voorbereid en begonnen met frisse moed. Robin zou Loes haar rugzak dragen en daar hebben we de zwaardere dingen ingestopt zodat mijn rugzak ook wat lichter werd. Om 5.30 opgestaan, aankleden en ontbijten. We hebben toen Tibetaans brood op. Heel erg lekker. Om 7.00 zijn we vertrokken. Het eerste stuk zou het allerzwaarst zijn. We moesten 3767 treden beklimmen. In het begin heel erg zwaar. Je moet je voorstellen dat je met een rugzak op een trap moet beklimmen waar de treden in hoogte ver van elkaar liggen. En onregelmatig. Dus we moesten veel rusten om op adem te komen. Maar na twee uur klimmen waren we eindelijk boven. We hebben wat thee gedronken en toen weer verder. Ook veel klimmen (meer dan 400 treden) maar ook stukken vlak.Om 12.30 kwamen we helemaal gebroken aan bij de lunch. We konden echt geen stap meer zetten. Schoenen uit en liggen. Toen wat gegeten en om 13.40 konden we er weer tegen aan. Het zou nog twee uur lopen/ klimmen zijn. Onderweg echt prachtige natuur en we hebben zelfs de Annapurna South gezien. Onderweg de tas om beurten gedragen en na een klein uurtje waren we er bijna. Ongelofelijk, maar we hadden snel gelopen, om 15.00 waren we in het hotel. Goede bedden en een warme douche. Ook hebben we onze kleren gewassen want die waren doorweekt en wit van het zweet. In de kamer stond een grote houtkachel en daar boven hebben we onze kleren gehangen. Ook de drie Noorse vrouwen slapen weer in hetzelfde hotel. Verder hebben we op de mandel gespeeld en een Nepalees spel dat lijkt op snookeren maar dan met schijven. We hebben ook Robin en een andere jongen pesten geleerd. Toen gegeten (pizza, rijst en gebakken aardappelen) en naar bed.
Trouwens onderweg zagen we veel ezels en geiten. De ezels brengen hier het voedsel naar de dorpjes en de geiten werden allemaal naar beneden gestuurd voor Dasain. Dan worden ze allemaal geofferd. Ook tijdens het lopen zie je veel van de lokale bevolking. De mensen wonen echt in krotjes van huizen en maken hun eten klaar op wat hout, ze zijn echt heel erg arm.

Zaterdag 5 oktober

Vanochtend om 4.15 ging de wekker. Opstaan want we gaan naar Poon Hill voor de mooiste zonsopgang van de wereld. Het was erg koud, maar snel aangekleed en om 5.00 zijn we aangelopen. Klimmen, klimmen en nog eens klimmen. We zaten op 2800 meter en we zijn in de vroege ochtend naar 3210 meter geklommen op een nuchtere maag. Knap van ons, he?!
Erg zwaar maar toen we er eenmaal waren wisten we waarom we dit hadden gedaan. Zo'n mooi uitzicht. Allemaal besneeuwde bergen om je heen, de wolken onder je en de zon die dan opkomt en de bergen goud kleurt. Je kan het niet omschrijven hoe mooi. We hebben het allemaal op de video en foto. Na een half uur zijn we terug naar beneden gegaan en hebben we ontbeten. Om 9.00 zijn we weer vertrokken. Eerst omhoog en toen heel veel dalen. Erg slecht voor de knieën. Ook het pad was niet geweldig, veel rotsen en erg glibberig, maar wel weer heel mooi om te lopen. Onderweg hebben we zelfs een aap gezien. We wilden net een foto maken, maar toen kwamen er van de andere kant mensen aan en weg aap!
Om 12.30 lunchen en wat praten met toeristen. Dat is wel erg leuk telkens. De mensen staan erg open en je maakt makkelijk contact. Zo hebben we ook een Duitse jongen ontmoet en die loopt vanaf morgen met ons mee.
Om 15.30 kwamen we aan bij het hotel. Daar hebben we lekker geklets met de Noorse vrouwen, die Duitse jongen en een man uit Canada. Onder de tafel was een bak met hete kolen, dus lekker warm. Tja, je moet iets als je geen verwarming hebt?!

Zondag 6 oktober

Vannacht is Loes ziek geworden, diaree!! Ze was erg zwak en moest om het half uur naar de wc. Ook was ze te zwak voor een zware dag van 5 uur lopen. Dus moesten we overleggen wat gaan we nu doen? Na een overleg hebben we besloten om naar Gandruk te gaan en zouden we niet meer naar ABC gaan. Erg balen, daar hadden we ons zo op verheugd!
Dus we zijn die dag naar Gandruk gelopen, 3 uurtjes. De weg er naar toe was weer prachtig .Om 12.00 waren we er al. Loes is haar bed ingedoken en er niet meer uitgekomen. We zaten daar in een prachtig hotel, met eigen douche en wc. Ik ben toen die middag in het dorpje rond gaan lopen en zou ook naar een film gaan die over het Annapurna gebied ging. Maar bij de film aangekomen, bleek dat er heel de dag geen stroom zou zijn, dus geen film. We zijn toen maar naar de helicopter-landingsplaats gegaan en daar had je een prachtig uitzicht over het dal.
Verder lekker buiten in het zonnetje gezeten en gelezen. 's avond lekker gegeten en slapen.

Maandag 7 oktober

Zondag was ik (Loes) zo ziek dat ik niets kon eten, en als ik iets naar binnen kreeg dan kon ik erop rekenen dat het binnen een half uur weer in de WC lag. Tijdens de 3 uur durende trek van gister voelde ik me echt zo verschrikkelijk, vandaag kan ik echt niet lopen. Dus vandaag in het mooie Gandruk aansterken. Gelukkig is het mooi weer en kan Fem lekker in het zonnetje zitten en van het prachtige uitzicht genieten. Ik heb 's ochtends veel geslapen, en 's middags voelde ik me alweer een stuk beter. Ook lekker in het zonnetje gezeten en zelfs mijn eten binnen gehouden. Vandaag kregen we te horen dat de koning de macht heeft gegrepen. Op 13 november zouden hier de verkiezingen zijn, en de Maoïsten hebben een staking uitgeroepen voor die periode, 3 dagen lang. Een groot probleem, want tijdens de staking is het gevaarlijk om buiten te komen, dus stemmen is gevaarlijk. De maoïsten kunnen je dan zomaar overhoop schieten, maar als je niet gaat stemmen dan komt het leger op je af, want dan ben je niet trouw aan je land. Moeilijk dus. De president heeft daarom de verkiezingen uitgesteld, en wel met een jaar. En dit is niet de eerste keer, vorig jaar deed hij dit ook al. De koning heeft nu de president met zijn hele kabinet ontslagen, en nu is hij aan de macht. Omdat dit op zoveel weerstand stuitte heeft hij aangekondigd dat hij een nieuwe minister president zal kiezen, binnenkort, die niet corrupt is. Maar tot die tijd is er dus een monarchie, de koning is de alleenheerser. Vervolgens wijst hij natuurlijk een vriendje aan die minister president wordt, geen partijen meer, geen democratie meer. Het volk is hier absoluut niet blij mee, hebben ze eindelijk 12 jaar een democratie, wordt hun dit weer afgenomen. We zijn er niet echt gerust op, als we in Pokhara zijn dan zullen we er wat meer over horen.

Dinsdag 8 oktober

Mijn eten is enigszins binnen gebleven, en ik voel me ook niet langer alsof ik aan het bevallen ben, dus weer de hoogste tijd om verder te gaan lopen. Vandaag gaan we alsnog naar Chhomrung, de plaats waar ik eergisteren niet naartoe kon lopen. Vijf uur lopen, op en neer. Om te beginnen klimmen, en dat gaat echt steeds beter. We hebben een soort van ritme gevonden, waardoor we weliswaar niet heel erg snel gaan, maar we kunnen wel de hele tijd doorlopen, we hoeven geen rust meer te nemen. Na het klimmen ging het naar beneden. Geen trappen, maar naar beneden via een pad met allemaal rotsen. Dit is ook niet fijn, want die rotsen rollen weg en dan glijd je bijna weg. Bovendien is het ook beginnen te regenen, dat maakt het allemaal nog wat gladder. Mijn diarree was nog niet helemaal over, en op een gegeven moment op die berg moest ik heel nodig. Dus Fem en Robin liepen verder terwijl ik daar ergens in de bosjes ging zitten, ik stond weer op om verder te gaan toen ik ineens iets op mijn pols voelde prikken. Precies onder mijn horlogebandje zat een gigantische bloedzuiger zicht tegoed te doen aan mijn bloed, en ik schrok me natuurlijk kapot. Ik helemaal in paniek, en ik weet niet hoe ik dat ding eraf heb gekregen, maar het is me op de een of andere manier toch gelukt. Toen we weer wat verder liepen, ik had inmiddels Robin en Femke weer ingehaald, dacht ik ook dat ik iets onder mijn oksel voelde prikken. Mijn rugzak, jas en trui uitgesmeten, en ja hoor, daar zat er nog een. Ik weer helemaal in paniek, terwijl Femke maar bleef roepen dat die beesten niets doen. Nu kreeg ik hem er niet af, en Femke besloot het met een stokje te proberen. Maar dat beest zuigt zich zo ontzettend vast, die ging er dus echt met geen mogelijkheid af. Robin geroepen, en die trok 'm d'r zo even af. Wat later namen we even pauze in een hutje, en daar heb ik me half uitgekleed om alles te controleren op nog wat bloedzuigers. Ik vond nog een paar kleintjes, die ik zelf eraf getrokken heb. Vervolgens moesten we een heel zwaar stuk klimmen, heel steil en niet echt een duidelijk makkelijk pad. Maar van dat pad heb ik weinig meegekregen, de hele tijd dacht ik weer een bloedzuiger te voelen. Na de zware klim kwamen we in een hutje aan vlak naast een enorme aardverschuiving. Dat hutje heeft echt geluk gehad, net op 3 meter afstand was echt alles weg. Eenmaal daar kwam Robin met het goede nieuws dat we alleen nog maar een uurtje over 'flat' moesten lopen, en dat we er dan al waren. Dus daar, in Chhomrung, gingen we ook lunchen. We worden echt steeds beter!
In Chhomrung hadden we een mooi hotelletje en een warme douche. Natuurlijk ook weer een geweldig uitzicht op de bergen en we zijn er nu zo dichtbij. Vanaf morgen lopen we weer van de bergen af, dus nu goed genieten van de besneeuwde bergen. Eerst lekker gelunchd, toen gedouchd en daarna gezond. Lekker verbrand maar dat doet er niet toe. 's avonds ook weer lekker gegeten en vroeg naar bed.

Woensdag 9 oktober

Vannacht had ik (Femke weer aan de typ) heel slecht geslapen en rare dromen gehad en werd wakker met vreselijke heimwee. Dus geen goed begin van de dag. Om 9.00 zijn we aangelopen naar de Hot Spring. 1 uur dalen! Echt dat dalen is zo vreselijk, nog erger dan klimmen, maar na 1 uur waren we er. We hebben onze tassen in een hotelkamer neergezet en zijn toen naar de Hot Spring gelopen. Weer een half uur dalen!! Uiteindelijk waren we er. Twee baden van beton waar warm water instroomde dat via een leiding uit de rivier kwam. De rivier stoomde er gewoon naast. Erg wild met vele rotsblokken erin. Loes is er helemaal ingaan liggen en ik met mijn benen. Echt lekker warm water, net als een bad. Ik voelde me nog steeds niet lekker in mijn vel, maar dit uitzicht en deze ervaring maakte toch heel wat goed. Ook heb ik allerlei stenen gezocht, hele mooie. Na een uur badderen kwam Loes eruit en heeft ze zich om moeten kleden achter een golfplaat die daar stond. Toen zijn we weer naar boven geklommen en binnen een half uur waren we ook boven. Dus dalen en klimmen doen we in hetzelfde tempo. Boven in het dorpje hebben we gelunched en om 14.00 vertrokken we naar Landruk. Dat was een erg zware tocht. Veel dalen in het begin en daarna heel veel klimmen. Om 17.00 kwamen we aan in Langdruk, maar het hotel was VOL!! Maar er was een oplossing, we kregen een klein hok en een klein bed waar we met z'n tweeën in moesten slapen. Ook was de kamer naast de keuken, dus je snapt wel dat onze nachtrust geweldig was. Ook gebruikten de andere gasten de douche en de wc van ons hok. Dus vaak werd er aan onze deur getrokken, maar we hebben ze allemaal weggestuurd.

Donderdag 10 oktober

Na een geweldige nachtrust weer vroeg opgestaan, ontbeten met 15 Fransen, die dat hele hotel bezetten en toen weer aan de wandel. 5 uur lopen. Eerst vlak toen dalen en toen een grote klim. Onze laatste klim!!! Ik moet zeggen het was een zware klim, maar het gevoel achteraf was dan ook wel weer zo voldaan. Daarna dalen naar Dhampus. Daar hadden we weer een mooi een hotel en een warme douche. Lekker weer in de zon gezeten en bruin geworden. 's Avonds weer lekker gegeten en lekker geslapen.

Vrijdag 11 oktober

Onze laatste dag van de trekking. Vroeg opgestaan ontbeten en aangelopen. Na anderhalf uur dalen waren we in Phedi waar de taxi klaarstond. In de taxi gestapt en op naar Pokarah. Na een spannende taxirit kwamen we aan bij het hotel. Lekker bedje, douche en een wc. Even opgefrist en toen naar beneden om de kranten te lezen. Robin was ook al druk bezig met informatie vergaren over de situatie. Want het is dus echt verschrikkelijk om in een land te zitten waar het zware crisis is in de politiek, en dan helemaal niets weten. We zijn er voornamelijk achter gekomen dat er een nieuwe president is, zijn naam is Chand. Hij is degene die president van Nepal was voordat er een democratie was. Dat was 12 jaar geleden, en hij is 30 jaar president geweest. Je kunt dus wel bedenken hoe oud die vent is. Hij is ook echt het vriendje van de koning, en steunt de macht van de koning. Verder is hij minister van alles, behalve van justitie en gezondheid. Erg apart dus allemaal. Echt veel geruster zijn we er niet op geworden in ieder geval, en we hebben besloten dat als we terug zijn in Kathmandu dat we eens om meer inlichtingen gaan vragen op de ambassade.
's Middags stond er een waterval op het programma. Een prachtige waterval hoor, maar tijdens de trekking hebben we zoveel indrukwekkende dingen gezien, en dus ook indrukwekkende watervallen dat deze niet echt meer heel erg bijzonder was. Na een tijdje waren we daar ook wel weer uitgekeken, en toen zijn we naar Lakeside gegaan, de toeristische wijk in Pokhara. Wat is Pokhara toch mooi en schoon vergeleken bij Kathmandu. Even wat gedronken, en toen weer terug gelopen naar het hotel. Weer lekker gegeten, en een nacht in fantastische bedden.

Zaterdag 12 oktober

's Ochtends werd ik (Loes) wakker omdat Fem aan me vroeg of ik wakker was. Nu wel ja...Helemaal in paniek, want ze werd echt helemaal bang van de situatie hier. De onzekerheid, de tegenstrijdige verhalen en er is gewoon geen enkele manier om aan fatsoenlijke informatie te komen. Kranten hebben censuur, mensen zeggen allemaal iets anders, het is echt om gek van te worden. Ons nog maar een keer voorgenomen om naar de ambassade te gaan waar we hopelijk toch wel een goed advies zullen krijgen. Om 6.30 moesten we klaar staan, dus hadden we mooi nog even de tijd om gebruik te maken van de douche. Lekker rustig aan gedaan, en toen de terug weg naar Kathmandu. Om 2 uur kwamen we weer aan, en het was wel een dubbel gevoel om weer terug te zijn. Van de ene kant een soort van thuiskomen, en van de andere kant is het best eng om in de stad te zijn waar alle problemen zich afspelen. Maar gelukkig hebben we weer nergens iets van gemerkt. In de bus trouwens wel iets gemerkt. Als je hier van het ene naar het andere district gaat dan moet je door een legerpost. Op de heenweg sprong er zo'n kereltje uit de bus met alle papieren, op die post zetten ze er een paar stempels op en dan kon je weer verder rijden. Nu werd er aan al die posten streng gecontroleerd. Bij een van de posten moesten alle Nepalezen met hun tassen eruit, en die werden allemaal gecontroleerd. Wij blanken mochten blijven zitten, maar er kwam een soldaat met een gigantisch geweer binnen om te controleren. Dan komt het allemaal toch wel even dichtbij.
Toen we terug waren in Kathmandu zijn we naar het travelbureau gegaan en hebben daar in een boek onze ervaringen opgeschreven. En daarna zo snel mogelijk naar het internet om te kijken wat ze zeggen over de situatie. Daar bleek dat het nog niet up to date was, dus daar hadden we niet veel aan. Maar het algemene reisadvies was in Kathmandu blijven en nooit alleen ergens naar toe gaan en grote groepen vermijden. Bij het travelbureau hoorden we al dat ze op het vliegveld in Amerika adviseerden om niet naar Nepal te gaan en andere ambassades gaven ook dit advies. Dus hebben we besloten om morgen naar de ambassade te gaan. Verder waren Ralf en mama, Gerdie en Dave ook snel online dus hebben we lekker kunnen chatten en zijn we weer op de hoogte van de situatie in Nederland. We hoorden zelfs dat prins Claus is overleden!!!
Na het internetten zijn we wat gaan eten in ons bakkerijtje en daarna naar de school. Daar waren Rita, Protic, Didi en kind en Pankaj en madame. We werden hartelijk ontvangen en hebben wat schone spullen gepakt en zijn toen naar hotel Kantiphur gegaan. Nog 1 nachtje lekker slapen. Op onze hotelkamer tv gekeken en in slaap gevallen.

Zondag 13 oktober

Vroeg wakker en lekker gedouchd en aangekleed. Daarna ontbeten en toen terug naar de school. Daar hebben we onze was gedaan, weer lekker dal bhaat gegeten en 's middags zijn we naar de ambassade gegaan. Goed gekeken op de kaart waar de Britse ambassade was en we zijn er in een keer naar toegelopen. Maar natuurlijk was hij dicht vanwege Dasain. Maar na wat gepraat konden we toch naar binnen en werd er iemand voor ons gebeld. Na het telefoon gesprek hebben we ons laten registreren. Dat was op advies van die man. Verder vertelde hij dat de situatie nu even afwachten was. De maoïsten en anderen hadden nog geen reactie gegeven op de machtswisseling omdat het Dasain is. Ze verwachten dat er na Dasain een reactie komt. Maar het advies was nooit alleen ergens naar toe gaan en alleen naar toeristische dingen, zoals Thamel. Verder grote groepen vermijden en ook nog naar het Nederlandse consulaat gaan. We hebben ons daar laten registreren en zodra ze iets weten bellen ze ons op. Binnenkort gaan we naar het Nederlands consulaat, maar dat is in Patan een eindje weg.
Op de terugweg moesten we de weg oversteken en stapt Loes in de goot. Dat is dus ongeveer 10 cm drek en vieze zooi. Heel haar voet zakte er in weg, heel erg vies!!! Wel erg lachen! Onderweg naar huis nog heel wat slachterijen gezien van geiten. Echt vreselijk om te zien, maar de mensen hier zijn helemaal gelukkig op dat moment.
Gerdi belde ook nog op en Loes en zij hebben lekker bij kunnen kletsen. Over een aantal dagen zijn ze er al!!!!
Daarna eten en slapen.

Maandag 14 oktober

Vandaag vroeg wakker met weer zere botten en spieren. Maar aan de andere kant, toch wel weer lekker om 'thuis' wakker te worden. Het is allemaal vertrouwd. Didi gaat vandaag naar huis en zullen we voor ons zelf moeten koken. Dus dat wordt leuk. Vandaag komt Veerle ook aan, maar we weten niet hoe laat, dus dat wordt wachten.
Rustig aangekleed, begonnen aan deze mail, en wat opgeruimd. Om 10.30 dal bhaat gegeten en daarna niet veel gedaan. Om 16.00 hadden we zo'n honger en zijn we noodles gaan maken en gebakken aardappels. Om 17.00 lekker gegeten en om 17.30 kwam Veerle eindelijk aan. Ze was om 16.00 uur vertrokken om ons te zoeken en heeft daar dus anderhalf uur over gedaan. We hadden een foutje gemaakt in de routebeschrijving, oeps!
We hebben even lekker geklets en toen haar alles laten zien. Daarna zijn we naar het hotel gegaan waar zij verbleef. Natuurlijk had zij veel lekkere dingen nog uit België en hebben we een stukje overheerlijke Cote d'or chocolade op. Daarna zijn we naar Thamel gegaan en zijn we gaan eten bij Alice's. Aan een lage tafel en zitten op kussens, heel erg gezellig. Natuurlijk heel veel gepraat en gelachen. Echt heel gezellig. Om 21.30 waren we weer thuis, erg laat. Veerle sliep nog een nachtje in het hotel en wij op onze lekkere bedden.

Dinsdag 15 oktober

Vandaag is het de belangrijkste dag van Dasain, Tika. Dus wij onze kurta's aan, make-up op en daarna naar beneden. Daar hebben we samen met Rita eten gemaakt. Pas na het zetten van de tika mogen ze gaan eten. Rond 10.30 kwam Veerle en die heeft ook meteen een Kurta gekregen om aan te doen. Daarna zijn we allemaal naar de kamer van Pankaj gegaan. Daar moesten we op kussens gaan zitten en op tafel stond een soort kandelaar met bakjes. In het ene bakje zat rood poeder, in het andere bakje geel poeder en in het laatste bakje een rood rijst papje. Verder ook nog een soort halmen. Een voor een moesten we voor de tafel gaan staan en kregen we eerst een stip van het gele en rode poeder, daarna werd de rode rijst op ons hoofd gedrukt en kregen we in onze haren die halmen met rood poeder. Daarna kregen we een hand en zeiden ze happy Dasain. Echt heel speciaal om dit mee te maken. We hadden nu een echte tika gekregen. De meeste Nepalesen krijgen dit van hun ouders. Daarom gaat vandaag ook bijna iedereen naar zijn ouders voor een tika en daarna om te eten. Een regel van de tika is dat je die door een ouder persoon moet ontvangen. Dus Pankaj en madame gingen naar haar ouders. Wij gingen na de tika eten. Ook was er natuurlijk geit te eten. Ik heb een heel klein stukje op, maar ik vond het echt niet lekker. Iedereen was weg en wij moesten binnen blijven tot er iemand terug was. Toen Protic terug was zijn we in onze kurta's en onze tika de straat opgegaan om te kijken of er misschien iets te doen was. Maar echt de straten waren bijna leeg en bijna alle winkeltjes gesloten. We zijn toen maar weer naar een bakkerijtje gegaan en daarna terug naar huis. Daar hebben we gerummikubt (weet niet hoe je het schrijft) Veerle had dat meegenomen. Erg gezellig en daarna mochten we ons eigen eten koken. We hebben gefrituurde aardappels op, gebakken rijst en kool met tomaat. Erg lekker. Daarna weer naar bed en slapen.

Woensdag 16 oktober

Vandaag is het de grote dag. Ralf wordt 24 jaar!!!! En dat moet gevierd worden, vinden wij. Dus vandaag gaan we chatten en daarna bellen Ralf en mama op en vanavond gaan we uit eten bij Road House!!! Dat wordt dus een leuke dag vandaag.
We hadden alleen een tegenvaller vanochtend. Geen ontbijt, dus hebben we maar wat koekjes op met wat thee. Hopelijk krijgen we voordat we om 10.30 gaan chatten nog wat rijst. We zullen zien.

Nou iedereen de groetjes en als het goed is zijn jullie weer op de hoogte.

24 oktober 2002

Hier weer een berichtje uit het verre Nepal. Deze week is de school al weer begonnen maar wij hebben nog vakantie. Dus tijd om wat toeristische dingen te gaan doen. Met fototoestel en de Lonely PLanet in onze handen zijn we op stap gegaan. Dinsdag zijn we naar het allerbelangrijkste plein van Kathmandu gegaan, Durbar Square. Daar staan vele tempels en andere heiligdommen. Heel erg mooi en we hebben er in totaal 54 foto's van gemaakt. Op dat plein lopen ook veel Sadhu's rond. Dat zijn heilige mannen, gekleed in rode/oranje doeken, lange haren, geschilderde gezichten en een aparte levenswijze. Deze mensen lopen met een emmertje in hun handen en willen je een tika geven en met je op de foto voor wat geld. We zullen wel een mooie kaart van ze kopen, dan kunnen jullie zien hoe ze eruit zien.

De dag erna hebben we fietsten gehuurd en zijn we in de vallei rond gaan fietsten. Eerst erg wennen aan de verkeersregels, de enige regel hier is links rijden en zoveel mogelijk toeteren.

We zijn toen naar Pashupati gefietst. Een van de heiligste plaatsten voor de Hindoes. Op deze plaats worden veel lijken verbrand en in een van de heiligste rivieren van de wereld gestrooid, de Bagmati rivier. We zijn getuige geweest van een aantal crematies.

Men bouwt eerst een bed van hout. Daarna legt men het in doeken gewikkeld lijk erop. Deze wordt wel eerst tweemaal rond het bed gedragen. Daarna worden de doeken bij het hoofd opgelicht. Men stopt dan iets in de mond van het lijk en daarna ook bij zichzelf. Daarna wordt er rood poeder over het lijk gestrooid. Een man kreeg toen brandend stro, liep tweemaal langs het lijk en stak het toen aan. Eerst bij de mond en toen het bed. Hierna werd er een doek van het lijk verwijderd en werd het lijk met stro bedekt. Daarna stond het al snel in brand. Dit brandt door tot er alleen as is en dat wordt in de rivier gegooid.

Heel anders als bij ons een begrafenis, maar wel indrukwekkend om te zien.

Hierna zijn we doorgefietst naar Botnath, waar de grootste stoepa (Boedistische tempel) van Nepal staat, 40 meter breed en hoog. Na hier een tijdje rondgekeken te hebben zijn we door gefietst naar een klein plaatsje waar ook een tempel stond. Hier was ook een lijkverbranding bezig.

Daarna zijn we weer naar huis gefietst en moesten we een dag bekomen van onze kontpijn.

De volgende dag zijn we 's middags sari's gaan kopen. Dat is een hele lange doek, 6 meter, die je op een speciale manier moet aantrekken/vouwen. Heel erg ingewikkeld en we kunnen het ook nog niet zelf. Als je hier kleren gaat kopen moet je jezelf in een hokje van 3 bij 3 proppen, krijg je heel veel stoffen te zien en dan gaan ze het voor je maken. Iets anders dan bij ons de H&M of Hema. Maar zo'n sari is een typische kledij voor getrouwde vrouwen. Dus als wij die aandoen, kijkt er geen hond meer naar ons. Femke heeft een rood/paarse en Loes een grijs/ blauwe, zoals je op de foto kan zien. We zijn er erg blij mee al zullen we deze in Nederland bijna nooit aan doen (misschien met carnaval.)

 

De ouders van Loes zijn ook gearriveerd met vele voedselpakketen. We hebben heerlijk met hun de hele dag gekletst en wat cadeautjes uitgepakt. Het leek wel kerstmis en we hadden nog maar 1 tas uitgepakt. Dus morgen meer.

Een paar wist-je-datjes uit Nepal:
-Dat ze hier een gat in de grond als wc hebben en hun kont afvegen met hun linkerhand
-Dat een van wekelijkse boodschappen dus wc-papier is.
-Dat ze hier een stuk of 10 pepers/ chillies in hun eten doen.
-Dat ze voor ons wat eten apart maken, zonder pepers.
-Dat de geiten hier op straat worden geslacht en dan alles op een tafeltje wordt tentoongesteld.
-Dat de mensen hier flink hun keel schrapen/ rochelen en dan dat uitspugen op straat.
-Dat je als weggebruiker niet zonder je toeter kan, je moet op z'n minst om de 10 seconden toeteren.
-Dat de ouders hier de partner voor hun kinderen kiezen.
-Dat je hier bij het kopen van iets erg moet afpingelen. Op z'n minst de helft.
-Dat de mensen hier erg vriendelijk zijn.
-Dat de honden hier overdag slapen en 's nachts een poging doen om ons wakker te houden.
-Dat de kinderen hier op school worden geslagen.
-Dat ze hier in roepees betalen. 100 rs is ongeveer 1,40 euro.
-Dat we hier leven in het jaar 2059
-Dat we hier leven in de maand Kartik, loopt van half oktober tot half november.
-Dat de kinderen hier in een uniform naar school gaan.
-Dat wij hier alleen gekookt water drinken.
-Dat wij hier alleen dal bhat te eten krijgen.
-Dat bijna alle vrouwen een neusbel dragen.
-Dat het gemiddelde huis even groot is als een klein schuurtje.
-Dat de mensen hier kampioen zijn in niets doen.
-Dat ze hier hele lekkere bakkerijtjes hebt.
-Dat de koeien hier heilig zijn.
-Dat er een tijdsverschil is van 4.45 uur vanaf 27 oktober
-Dat er om de 25 meter een gebedsbeeldje staat.
-Dat dit beeldje besmeurd is met rood poeder, rijst en bloemblaadjes.
-Dat een van de bezigheden hier is, de mens vlooien.
-Er zijn hier geen vuilnisbelten, dus dat het vuil hier overal op straat ligt of in de rivier drijft.
-Dat wij een adres hebben om brieven en kaarten naar te sturen, hint hint hint.

Dat dat adres is:

Ramraja Hamal 
T.a.v. Loes/ Femke Central Public School
Po. Box 2702
Kathmandu, Sundhara
Nepal

31 oktober 2002

In een korte tijd hebben we veel spannende dingen meegemaakt. Samen met de ouders van Loes zijn we een trekking gaan doen van 3 dagen. Deze trekking was rond Kathmandu, maar dan in de vallei, dus mooie natuur en bergen. De eerste dag zou het drie uurtjes vlak lopen zijn. Het was dus zes uur lopen en alleen maar klimmen. We kwamen toen aan in Chisapani en daar was ons hotel. Een hotel zonder elektriciteit, dus zonder licht en verwarming. Dus 's avonds kaarslicht en het was superkoud!!! Maar dit heeft wel wat. De volgende dag zijn we vroeg opgestaan voor het uitzicht. Maar wat zagen we: wolken en daarbovenuit staken de toppen van de bergen. Balen!!! We zijn de volgende dag naar Nagarkot gelopen. Dat was 6 uur vlak. Maar omdat ik niet zo snel liep omdat ik ziek was (dat verhaal komt straks) waren de dames na de lunch vast vooruit gelopen. Met als gevolg dat wij er om 16.00 uur er al waren, de mannen Ties en Pim om 17.00 aankwamen en de gids door de vallei naar ons aan het zoeken was. Hij dacht dat wij verdwaald waren en nooit al aangekomen konden zijn. Om 18.00 kwam onze gids eindelijk in het pikkedonker ook aan. Maar omdat wij niet wisten in welk hotel we sliepen, waren we er bij een naar binnnen gegaan met de drager. Superdeluxe en ook de duurste uit het dorp!!! De maatschappij heeft dus geen geld verdient aan ons tripje. De volgende dag zijn we vroeg opgestaan om 5.30 en we hadden deze keer een prachtig uitzicht en een mooie zonsopgang. Daarna zijn Loes en ik met de bus terug naar Kathmandu gegaan (vanwege mijn ziekte) en is de rest gaan lopen.

 

Nou, ik zal eens vertellen wat er dan met de ziekte was. Voordat we gingen had ik al last van keelpijn. Dat is dus steeds erger geworden. Het is uitgebreid naar mijn nek, oren, hoofd en keel. Ook ben ik aan de diarree geraakt door iets, dus ik voelde me zwaar beroerd. 's nachts ook nog erge koorts erbij, dus de trekking was voor mij erg afzien. Toen we eindelijk in Kathmandu waren, zijn we na overleg met de verzekering naar de dokter gegaan. Dat was een heel avontuur. Eerst moest ik allerlei formulieren in vullen en daarna mocht ik mee komen naar de onderzoekskamer. Daar moest ik vertellen wat ik allemaal mankeerde. Dit schreef hij allemaal op. En toen kwam het spannende. Ik moest op bed gaan liggen en hij ging mij onderzoeken. Dat deed hij met allerlei spullen die de dokters bij ons 30 jaar geleden gebruikten. Hij nam mijn hartslag op met zijn horloge, bloeddruk met een pompje, temperatuur met een meter in je mond, hij keek in mijn keel met een stokje en een zaklamp, zo ook mijn oren en mijn ogen. Verder nog wat gevoeld met zijn handen aan mijn buik en keel. Dat was het onderzoek. Daarna hebben ze bloed afgenomen en wat uit mijn keel en ik moest in een potje poepen. Dit gaan ze allemaal onderzoeken. Ik heb net de uitslag gekregen. Een infectie aan mijn keel, iets met mijn oor, een parasiet in mijn darmen en diarree. Ik heb nu vijf verschillende medicijnen gekregen die ik een week lang moet slikken. Klinkt wel erg zielig, vinden jullie ook niet?

Het was een heel avontuur, vond ik zelf. Heel anders als een bezoekje bij de dokter in Nederland.

Morgen gaan we twee dagen raften en dan drie dagen naar Chitwan. Dat is de jungle waar we een overvol programma hebben. Rijden op een olifant, junglesafari, kanoën, op zoek naar de tijgers, neushoorns en beren, enz. Ik heb er echt veel zin in en hopen dat we niet worden opgegeten door een tijger.

 

8 november 2002

Het is nu zaterdag, de eerste dag dat we weer met zijn drieën zijn. De ouders van Loes zijn gisteren vertrokken. De tijd dat ze hier waren hebben we echt vele leuke dingen gedaan. Zoals jullie al hebben kunnen lezen in de vorige mail. Daarna zijn we gaan raften. Eerst 3 uur in de bus zitten. Daarna zijn we uitgestapt bij een stukje aan de rivier. We hebben onze zwemvesten aangedaan, helm op en naar de boot. Daar kregen we eerst instructies over hoe we moesten roeien en welke commando's er waren. En daarna met z'n allen de boot in. We zaten met acht man in de boot, wij met zes en twee gidsen. De eerste dag raften was echt heel erg cool. Op de vlakke stukken hoefden we niets te doen en konden we lekker bruinen en als er een stroomversnelling was moesten we flink werken. Veerle is zelfs een keer uit de boot gelanceerd. Maar gelukkig hebben we haar kunnen redden. Na een uurtje raften stuurden we ons bootje naar een verlaten strandje waar we lunch kregen. Dat werd gewoon voor onze neus klaargemaakt, salade en brood met beleg. Daarna weer in de boot en na ongeveer 2 uur stuurde we de boot weer naar een strandje waar we gingen overnachten. Er stonden al drie tentjes klaar en een klein tentje wat de wc was. We hebben daar heerlijk gezeten, wat rondgewandeld, gegeten en een kampvuur gemaakt. 's avond zijn Veerle en ik buiten gaan slapen, onder een prachtige sterrenhemel en het geluid van de rivier naast je. Maar midden in de nacht was het toch te koud en zijn we in het tentje gaan liggen. De volgende dag hebben we 2 uurtjes geraft, Loes en Gerdi uit de boot gevallen en toen waren we al op de eindbestemming. Daar hebben we geluncht en zijn we op de bus gezet. Deze bus bracht ons naar Chitwan! Onderweg hebben we in de file gestaan!!! Zware controle wegens de maoïsten. Maar om 14.00 kwamen we dan toch op onze eindbestemming. We zijn uit de bus gestapt en er stond al een jeep op ons te wachten. Deze bracht ons naar het hotel en daar hebben we onze spullen neergezet en wat gerust. Verder zijn we in het dorpje rond gaan lopen en hebben we daar een hele aardige man ontmoet. Deze had een eigen winkeltje en van de producten die hij verkocht ging 80 % naar een project in de buurt. Hij wilde ons wel de komende dagen projecten laten zien. Die dag hebben we bij hem thuis gekeken. Hij had een geitenfokkerij, met heel veel jonge geitjes en zijn vrouw en hij hadden net een baby'tje. Heel erg leuk om zo echt bij Nepalezen thuis te kijken.

De volgende dag werden we om 6.00 wakker gemaakt en gingen we eerst in een kano varen. Tijdens de tocht op de rivier hebben we vele vogels gezien en een KROKODIL! Deze was wel op een afstandje van ons vandaan, maar toch speciaal om een in het wild levende krokodil te zien. De kanotocht was na een half uurtje afgelopen en we zijn toen door de jungle gaan wandelen voor drie uur. We hebben toen vele apen gezien, een heel veel voetafdrukken van tijgers, neushoorns en olifanten. Helaas hebben we deze niet in het echt gezien. Dat lieg ik, we hebben wel een olifant gezien, maar dit was een hele oude die was vrijgelaten (dus niet echt een wilde) Na de junglewalk zijn we terug naar het hotel gegaan hebben we ons omgekleed en zijn we met de twee olifanten van het hotel ( tja, ieder hotel heeft hier zijn eigen olifanten) naar de rivier gegaan. Daar zijn we bovenop de olifant geklommen en er mee het water in gelopen. Daar werden we gedoucht (via de slurf spoot hij ons nat) en werden we het water in gegooid. Echt heel erg leuk, flink nat maar wel een hele ervaring. Ik ben toen ook op de olifant naar het hotel gegaan. Het leuke was hoe je op de olifant klom. Je pakt zijn oren vast, zet je voet op zijn slurf en hij duwt je zo op zijn rug. Na de lunch zijn we op de rug van de olifant de jungle ingegaan. We zaten met z'n drieën in een zitje boven op zijn rug. Niet echt comfortabel, maar wel super gaaf. In de jungle ging de olifanten zijn weg. Dwars door de stuiken en bomen heen. Hij brak ze dan gewoon af met zijn slurf. Tijdens deze tocht hebben we vele apen, herten, vogels, pauwen en neushoorns gezien. Al met al echt super!!

Die avond hebben we nog een dia show gezien, maar dat was slaapverwekkend, dus zijn we daarna snel gaan slapen.

De volgende dag gingen we om 7.00 vogels kijken. Dat was zeer interessant (niet dus), maar daarna zijn we naar het olifanten broedcentrum geweest. Daar waren allemaal babyolifantjes, zo schattig. We hebben de olifantjes kunnen aaien en wat eten kunnen geven. Hierna hebben we een wandeling gemaakt door het dorp. We hebben uitleg gekregen over de bewoners en hebben daar naar huizen gekeken. De huizen waar de mensen daar in wonen zijn gemaakt van olifantengras en modder. Je moet je dus maar eens voorstellen hoe die huizen eruit zien. Ze waren nu wel allemaal heel erg mooi versierd voor Tihar (een groot feest)

Onderweg zagen we ook een babyneushoorn bij mensen zitten. We hebben toen bananen gekocht en hebben toen de neushoorn mogen voeren. Heel erg speciaal, ze was nog maar drie dagen geleden gevonden en wij konden haar al voeren.

Daarna zijn we weer naar de man gegaan van het winkeltje en hij heeft ons toen meegenomen naar een tentendorp in de buurt. Daar leven mensen onder wat doeken en is hun grootste zorg of ze 's avonds wel weer eten hebben. Toen wij daar aankwamen werden er twee matjes voor ons neergelegd en heeft die man veel verteld over de mensen die daar leven. Nou als je dat toch hoort schaam je je er echt voor dat je daar zit als westerling. Die mensen hebben echt niets, en het enige wat ze willen is een eigen stukje grond en vier palen zodat ze een huis kunnen bouwen. Zeer verslagen zijn we daar weggegaan, naar een ander dorpje wat al veel steun had ontvangen. Ook deze mensen leven erg armmoedig, maar toch al veel beter dan de mensen uit het tentenkamp. We waren er echt van ondersteboven, het leek net of je in een documentaire zat, die je wel eens op tv ziet over Afrika.

's middags zijn Pim en Ties weer met de olifant de jungle ingegaan en hebben wij bij de rivier op het terras gezeten. Echt veel beter dan bij Ons Café. We hebben een prachtige zonsondergang gezien. 's avonds hebben we nog wat dansen gezien van de plaatselijke bevolking.

De volgende dag hebben we doorgebracht in de bus terug naar Kathmandu. De laatste dagen met de ouders hebben we rustig aan gedaan. Lekker buiten in het zonnetje gezeten, wat gewinkeld en gegeten.

Gisteren hadden we een afscheidsfeestje dat ze hier in het hostel hadden geregeld. We kregen heerlijk eten en Gerdi, Ties en Pim kregen een tika en zijn toen in de taxi gestapt en naar het vliegveld gereden.

En nu zit onze vakantie er ook op. Vanaf morgen beginnen we weer met werken.

Nou, dat waren onze spannende avonturen tot nu toe weer.

15 november 2002.

Hier weer het wekelijkse mailtje uit Nepal. We hebben een redelijk rustige week gehad. Maandag, dinsdag en woensdag was er namelijk een strike en was de school dicht. We hebben toen heerlijk in de zon buiten gezeten en gelezen, spelletjes gespeeld en niets gedaan. Op woensdag zijn we met wat mensen uit het hostel naar een klooster gegaan. We moesten er flink voor klimmen want het lag boven op een berg.
Het was een heel mooi klooster waar boeddhisten leven. We hebben daar rondgekeken en zijn toen op een grasveld gaan picknicken. De mensen hadden allerlei Nepalese gerechten meegenomen. Sommige lekker, sommige niet te eten (maar uit beleefdheid hebben we het toch op.) Vanaf het grasveld hadden we ook een geweldig uitzicht over de stad. Het was een hele leuke dag. Donderdag en vrijdag hebben we weer lesgeven en zijn we druk bezig geweest met het maken van een nieuw rooster. We gaan vanaf zondag de eerste drie uur zwakkere kinderen individueel of in een groepje begeleiden. De andere drie uur spelen we spelletjes met de kinderen of gaan we knutselen. Dus een druk programma!

Verder hebben we alle zaterdagen volgepland met allerlei leuke dingen die we nog willen doen, want het is nog maar 7 weken en dan zijn Ralf en Dave er!

Dus nog 7 weken er tegenaan!!!

Gisteren hebben we met de kinderen van het hostel en met Rima (didi 10 jaar) een mobile gemaakt met vogels. Toen ze klaar waren zijn we de mobile gaan ophangen in hun kamers. Wij waren nog nooit op het kamertje van Rima geweest. Maar wat we daar zagen maakte ons erg boos. Er lag een matje en een lapje stof waar ze onder moest slapen. Je moet je voorstellen dat het 's nacht hier erg koud is en we geen verwarming hebben. Wij liggen met kleren aan in bed en zij moet onder dat lapje slapen. We hebben haar toen Loes haar tweede slaapzak gegeven en ze was er dol gelukkig mee. (dus als iemand nog een oude slaapzak heeft geef die maar aan Ralf en Dave mee voor Rima.) Je wordt op zo'n moment toch echt geconfronteerd met de armmoede en het kastenstelsel. Want de mensen hier in huis waar zij het slaafje van is geven daar helemaal niets om.

We missen jullie allemaal en sommigen bedankt voor de post.

De wist-je-datjes van deze week:
-Er mieren in de suiker wonen, men zegt dat die goed zijn voor je ogen.-
-De servetten hier geen vocht op nemen.
-Dat ze hier gemakkelijk met vier man op een fiets of motor rijden.
-Dat het Tihar is geweest en dat alles feestelijk verlicht was en de dieren vol gestempeld met allerlei kleuren rondliepen.
-Dat als je hier doucht de badkamer in een grote zee veranderd.
-Dat de melk in plastic zakjes wordt verkocht.
-Dat ze hier levende kippen aan het fietsstuur hebben hangen.
-Dat de imkers hier geen pakken aan hebben en alles gewoon met de blote hand doen.
-Dat bijna iedereen wel een winkeltje heeft.
-Dat de huizen in Chitwam gemaakt zijn van gras en modder.
-Dat de mensen daar malariaproof zijn.
-Dat ze in Chitwan patatje oorlog hebben!
-Dat je bagage boven op de bus wordt vervoerd.

Mail van 22 november 2002.

Alles goed daar in Nederland? Al iets gekregen in de schoen? Wij nog niet, maar we wachten af. Deze week zijn er niet veel spannende dingen gebeurd. We hebben veel les gegeven en gespeeld met de kinderen. Zelfs na schooltijd hebben we het druk. Dan spelen we met de kinderen van het hostel. Zij leren ons ook spelletjes uit Nepal. Laatst hebben we Goberti gespeeld.In het begin snapten we er niets van, maar uiteindelijk hadden we het door en het is een leuk spel.
We hadden ook mooie plannen om de zwakkere kinderen te helpen maar de directeur zag er niets in! Hij liet ons niet eens uitpraten en zei telkens 'no'. Uiteindelijk hebben we een tussenweg gevonden, maar iets wat niet helemaal onze bedoeling was. Soms is de cultuur hier onbegrijpelijk.
Vrijdag zijn we met drie klassen op schoolreisje geweest naar Bakthapur (een plaatsje vlak bij Kathmandu.) Met een volle bus ernaar toe, daar wat rondgekeken en toen moesten wij al terug om ons visum te verlengen. Wij in de bus, maar onderweg begeeft de bus het. Uit de bus gestapt en weer naar een andere bus gelopen. De mensen hier vonden het heel normaal en deden alsof er niets aan de hand was. Toen we eindelijk bij het toeristenbureau aankwamen was het gesloten, balen! Dus om ons verdriet wat te verzachten zijn we maar wat lekkers gaan eten. Dat was toch wel het spannendste van deze week.
Verder nieuws is dat we voortaan als ontbijt rijst eten en 's avonds en tussendoor thee en tiffin. Als we tussendoor honger hebben dan kopen we Nepalese snacks. Zoals soort donuts, of gefrituurde groente met deeg eromheen of iets van suiker. En dat kost allemaal geen knoop. Meestal moeten we rond de 10 rs afrekenen. (13 cent)
Nog maar 4 weken lesgeven en dan zit het er al op! We gaan er nog even tegenaan, genieten van de kinderen en dan vakantie!

Wist-je-datjes:
· De gemiddelde leeftijd in Nepal 56 jaar is
· Het gemiddelde inkomen in Nepal 300 dollar per jaar is
· Dat men met de klok mee om de tempels loopt
· Dat er veel mensen hier op straat slapen
· Dat wij hier alleen gekookt water drinken
· Dat de bussen hier een busjongen hebben die roept
waar de bus naar toe gaat en het geld int
· Dat een busritje van 1 uur 5 rs kost
· Dat het hier nu winter is geworden en het 's nachts steeds kouder wordt
· Dat wij hier geen verwarming hebben
· Dat als vrouwen op een fluit zouden spelen dat ze dan denken dat ze een snor krijgen
· Dat alles hier wordt ingepakt in kranten, ook voedsel
· Dat het wc papier hier geen rolletje in het midden heeft
· Dat het wc papier net elastiek is
· Dat we jullie nog steeds missen

Hallo allemaal,
Braaf geweest en al iets in de schoen gehad? Wij nog steeds niet, maar we zingen volop liedjes en denken veel aan Sinterklaas. We zijn namelijk bezig om de hostelkinderen alles over Sinterklaas te leren. We vertellen over sinterklaas, zingen liedjes, maken kleurplaten en donderdag zetten we onze schoen. Dus ook in Nepal zijn we in de Sinterklaas sfeer. Verder zijn we nog steeds druk bezig met les en bijles aan het geven. Nog drie weekjes en dan zit het er echt op. Wel heel erg jammer, maar aan de andere kant Ralf en Dave komen dan en daarna gaat Femke weer terug naar ons kikkerlandje, Loes gaat nog volop genieten van alle moois dat India te bieden heeft, samen met Dave natuurlijk.
Woensdag zijn we naar het kinderziekenhuis gegaan om te vragen of er regelmatig knuffels arriveren vanuit Boekel. Eerst moesten we ongeveer 30 minuten lopen. Toen we er aan kwamen zag alles er dicht uit. We zijn het ziekenhuis ingelopen en wat rondgezocht naar een administratie. Uiteindelijk hadden we dat gevonden in de intensive care. Maar het was 17.05 en om 17.00 ging dat dicht. Gelukkig hadden we Rita bij ons en die heeft nog snel aan een mevrouw ons telefoonnummer gegeven. Deze zou dat doorgeven aan Dr. Bishop. Maar Rita vond dat we niets voor niets hierheen waren gekomen dus we gingen Dr. Bishop maar opbellen. Bij de telefoonafdeling in het ziekenhuis hebben we gebeld. Femke heeft hem uitgelegd dat een vrouw uit Boekel regelmatig knuffels opstuurt en dat ze wil weten of ze aankomen en of ze er gelukkig mee zijn. Hij snapte er niets van en begon over een meisje dat bij hen stage liep die ook uit Holland kwam. Wij konden daar ook stage komen lopen. We moesten morgen maar terug komen en dan zou hij ons rondleiden in het ziekenhuis en zouden we kennis kunnen maken met dat meisje. Ik heb het daarna nog een keer uitgelegd dat dat niet de bedoeling was maar dat we wilden weten of de knuffels aankwamen. Hopelijk begreep hij mij toen en zei hij dat ze alleen knuffels ontvingen van de mensen die daar stage kwamen lopen en uit Rotterdam. Daarna wilde hij ons nummer en kregen wij dat van hem en hij zou ons snel bellen en dan zouden we elkaar ontmoeten en praten over de stage. Ik heb toen maar ja gezegd en hopelijk kan het Nederlandse meisje uitleggen wat ik nu precies bedoel. We wachten af. Maar het was wel een avontuur en misschien gaan we toch nog een keer terug voor de rondleiding.
Vrijdag hebben we in onze sari´s lesgegeven. Donderdag avond veel geoefend hoe we hem aan moesten doen en vrijdag dus lesgegeven. Eerst werden we door alle klassen aangekeken en veel moesten er om lachen, maar daarna zeiden ze allemaal hoe mooi we er wel niet uitzagen, enz. Het was erg ongemakkelijk en we moesten er erg aan wennen. We zijn zelfs de straat opgegaan en we hebben ons nog nooit zo stom gevoeld, iedereen keek naar ons. En sommigen begonnen hard te lachen. Maar we zijn gewoon doorgelopen en hebben onze donuts gekocht (daarom waren we op straat) en snel weer terug. Maar na een tijdje begint zelfs de sari te wennen, en aan het eind van de dag was het al een stuk gemakkelijker. Maar toch erg blij dat hij weer uit mocht.

Nog een aantal wist je datjes
~ De kappers knippen je haar gewoon hier naast de weg, het liefst in een stuk berm naast de weg.
~ Dat het hostel op de weg ligt naar de crematieplaats, dus dat er regelmatig een begrafenisstoet voorbij komt
~ Dat het ´s avonds hier 7~9 graden is en we hier geen verwarming hebben
~ Dat de elektriciteit regelmatig uitvalt
~ Dat het heel normaal is als je eindelijk een film mag kijken (van onszelf dan), dat er dan vanaf de andere computer gewoon keihard een andere film doorheen wordt gedraaid.
Veel liefs Femke en Loes

mail van 7 december 2002.
Namaste, 

We hebben weer een ontzettend boeiende week achter de rug, en je raadt het nooit...we hebben zelfs iets in onze schoen gekregen! Maar daarover later meer. Deze week niet veel spannends gedaan, en dat hadden we vooral te danken aan het feit dat we ziek waren. Op maandag werd als eerste Femke ziek, dinsdag waren we alle drie ziek, woensdag alleen Veerle, donderdag en vrijdag Femke weer. En vrijdag middag werd ik (Loes) ook weer ziek. Waarschijnlijk hebben we fout water gedronken en gaat dat maar niet uit ons systeem. Ondanks dit alles hebben we de kinderen al een week voorbereid op het grote sinterklaasfeest. We hebben ze sinterklaaskapoentje geleerd, kleurplaten uitgeprint van het internet en die ingekleurd. We hebben een mijter gevouwen van vouwblaadjes, en met watten een baard gemaakt. De hostelkinderen vonden dit echt allemaal fantastisch om te doen, en leefden echt al helemaal naar 5 december toe, net als wij trouwens. En toen was het dan eindelijk zover dat ze hun schoen mochten zetten. Het is allemaal op die video vastgelegd, en dat is maar goed ook want het is prachtig om te zien. Eerst hebben ze met zijn allen wel 10 keer sinterklaas kapoentje gezongen, en dat is echt heel erg bijzonder. Ze weten natuurlijk helemaal niet wat het betekent, en zo'n Nederlands liedje klinkt eigenlijk nog best wel goed. Vervolgens hebben een paar van de kinderen hun brief voorgelezen, en dat was echt heel erg schattig. Sinterklaas, ik ben een hele lieve en nette jongen geweest, gefeliciteerd met uw verjaardag. Nog een keer hebben ze gezongen en toen zijn ze vertrokken naar hun eigen kamer.
's Nachts hebben wij hun schoentjes gevuld, en 's ochtends stonden ze keurig op tijd te wachten. Wij hadden namelijk gezegd dat ze pas om 6.30 mochten komen. Dolgelukkig waren ze met hun knuffeltjes, en de snoepjes vonden ze ook heel erg lekker. Ook nu lopen ze nog overal rond te sjouwen met die knuffeltjes. Wel hebben ze onderling geruild, want we hadden niet echt gekeken naar welke knuffel we aan wie hebben gegeven.

Onze eigen schoentjes waren ook gevuld: Veerle had een kookboekje en een spiegeltjesriem, Femke had een snoepzakje en een tas en ik had een snoepzakje een ook een Nepalees kookboekje. Dus zoals je hoort had de sint ons niet overgeslagen. Nog twee weken lesgeven, en waarschijnlijk volgende week ook weer een staking. Ach ja...
Nog een aantal wist-je-datjes
· dat het water hier gewoon op kan zijn
· dat als je de weg vraagt en ze weten het niet, dat ze dan toch maar wat zeggen
· dat dat heel vervelend is al je dringend ergens moet zijn
Groetjes Femke en Loes

Verslag van 28 december

Hallo allemaal,
Allemaal fijne kerstdagen gehad???? Wij wel!!!

We hebben maandagavond een klein afscheid/kerstfeestje gegeven in het hostel. We hadden de kerstboom aangedaan, de kaarsjes aan, kerstmuziekje op, wat lekkers gehaald en natuurlijk lag er voor iedereen een cadeautje onder de kerstboom.

We zaten er bijna allemaal klaar voor en we waren aan het wachten op een paar mensen toen Loes en ik werden geroepen om naar sir en madame te komen. Dus wij naar beneden en we moesten bij hun op de bank gaan zitten. We kregen toen een cadeautje en een kerstkaart. We hadden het totaal niet van hun verwacht dus dat was echt een verassing. In het cadeautje zaten een khukris (een soort dolk) en een sieradendoosje met heel veel steentjes erop. We waren echt heel erg blij met onze cadeautjes. We hadden de cadeautjes die we voor hen hadden gekocht (whisky en parfum) ook mee genomen en hadden die aan hun gegeven. Ze waren er ook erg blij mee. We hebben ze toen bedankt voor van alles en zijn toen weer naar boven naar het feestje gegaan. Uiteindelijk was iedereen er en we hebben toen de cadeautjes uitgedeeld. Het was een grote bende en een ongeregeld zooitje, maar iedereen was erg gelukkig met z'n cadeautjes. Na een poosje werd het wat rustiger op de kamer en we hebben toen met de broers en Rita een glaasje rum gedronken, gepraat en gedanst. Om 23.00 gingen we slapen na een heel fijn en gezellig afscheid.

De volgende dag hebben we echt afscheid genomen. We hadden de kamer weer helemaal in orde gemaakt, dus ons bed afgebroken en al onze spullen naar beneden gebracht. Dat moment was wel moeilijk, je neemt dan afscheid van je huis en thuis. Gelukkig hoefden we niet definitief afscheid te nemen van de mensen want we gaan 5 januari weer terug met Ralf en Dave. En dan nemen we definitief afscheid van de school en de mensen van het hostel.

Diezelfde dag hebben we de spullen naar Kathmandu Guest House gebracht. We hebben een kamer naast het dakterras en we hebben een schouw in de kamer. We hebben meteen alle kerstkaarten en de kerstboom op de schouw gezet. De kerstcadeautjes die we voor elkaar hadden gekocht lagen in de schouw. 's Avonds doen we ook alle kaarsjes aan en dan hebben we een echte kerstkamer.

Kerstavond zijn we hier in het hotel gaan eten. Heel erg gezellig en lekker gegeten.

Eerste kerstdag hebben we uitgeslapen. Daarna zijn we gaan uit ontbijten en daarna hebben we op het dakterras in het zonnetje de cadeautjes aan elkaar gegeven. Veerle had een slaapzak van ons gekregen en wij hadden van Veerle Boedistische vlaggetjes, een lampenkap en een mooi boek over Nepal. Loes had van mij een sprei gekregen en ik had van Loes een vriendschapamulet gekregen.

Na het uitpakken van de cadeautjes werden we opgebeld door onze ouders. We hebben lekker met hun gekletst. Toch zijn die momenten best moeilijk omdat je kerst met je familie viert en dit jaar doen we dat niet. Maar we zullen deze manier van kerstvieren ook nooit meer vergeten.

Na een lekker wijntje en wat te knabbelen zijn we uit eten geweest bij een gezellige tent met live muziek.

Tweede kerstdag, wat ze hier niet vieren, maar wij dus wel hebben we lekker relaxed gedaan. Lekker lang op bed gelegen en daarna lekker buiten in het zonnetje gelezen. Ralf heeft ook nog gebeld en natuurlijk hebben we ook heerlijk met elkaar kunnen praten. 's Avonds zijn we uit eten geweest met Jilles en Daphne, dat zijn twee Nederlanders die hier ook les geven in de Kathamndu Vallei. Het was heel gezellig en we hebben veel ervaringen kunnen uitwisselen.

En zo waren onze kerstdagen........ 

We moeten nog een weekje wachten en dan zijn ze er eindelijk!!!!

Maar eerst nog oud en nieuw vieren. We hebben van die hele mooie haarbanden waarop staat Happy Newyear en we hebben al met wat mensen afgesproken, dus we maken er een groot feest van.

We hopen dat jullie ook een supergave jaarwisseling hebben en PAS OP MET VUURWERK!!!