Stichting Hulp aan Nepal

emails van Jilles en Daphne 2003

Klik voor de verslagen op de data hieronder

november eind november begin december  eind december  januari  maart

 

november 2002

 

Inmiddels zo'n 40 hectische uren verder zijn we in Kathmandu. alles is hier enorm: de stank, de cultuurshock, de vriendelijkheid. We hebben kleine probleempjes gehad: nou ja klein. Daphne haar bagage hebben we sinds Schiphol niet meer gezien. Bericht van thuis dat het wel onderweg is, maar leg dat maar eens uit aan een Nepalees. Morgen is er hier en festival en in een overvolle stad mogen wij weer naar de luchthaven. Ik moet het even kort houden maar alles gaat verder goed. Het was erg hectisch maar nu kunnen we even rustig aan doen. Snel meer

 

02-11-02 Thamel, Kathmandu, Nepal
Woensdagavond zijn Daphne en ik vertrokken uit Amsterdam. Onze eerste bestemming was Zurich waar we in een te krap vliegtuigje heen zijn gegaan. Vanaf daar in een grote airbus met net zo weinig beenruimte naar Bangkok. Je staat daar nog maar een paar minuten op de vluchthaven of de bagage van Daphne blijkt niet mee te zijn gevlogen. Sterker nog, niemand heeft een idee waar het is. En daar sta je dan in een wildvreemd land. Overal vragen, overal zoeken, we moeten morgen maar weer even langskomen. En als je dan eindelijk uit de luchthaven komt beland je in de zwaarste stortbui die je ooit hebt meegemaakt. We slapen in een hotel niet ver van het vliegtuig dat ook dienst doet trainingsinstantie voor vrouwen?! ‘s Avonds eten we op een terras op straat de meest dubieuze dingen maar echt niemand spreekt een andere taal dan Thais, we weten nog steeds niet zeker wat het allemaal was, maar alles is binnen gebleven. Volgende dag vroeg naar het vliegveld om de bagage hopelijk op te kunnen halen, maar helaas! Toch maar naar Nepal gevlogen en hopelijk sturen ze de bagage daar wel heen. Eenmaal in Kathmandu aangekomen hebben we daar nog minder vertrouwen in. Op het hele vliegveld is geen internet. De verantwoordelijke afdeling voor bagage heeft alleen een antieke telex. We besluiten eerst een nachtje te slapen in de stad. Na een levensbedreigende rit met een chauffeur die je alleen maar naar het allerbeste hotel van het land wil brengen komen we aan in de Thamel. Een grote toeristenbuurt in Kathmandu. Het is hier enorm druk, hoe smal de straatjes ook zijn, de taxi's scheuren gewoon door de steegjes. Overal toeteren , iedereen wil je hash, juwelen, kleren en tijgerbalsem?! aansmeren
NO THANK YOU begrijpen ze niet allemaal even goed. Maar over het algemeen is iedereen hier supervriendelijk en spreekt men goed engels. De volgende dag (zaterdag) weer naar de luchthaven om de bagage hopelijk te halen, maar weer helaas. We hadden wel al bericht gehad uit Nederland dat de bagage van Daphne Schiphol nooit heeft verlaten en dat het onze kant op komt. Maar wanneer en met welke maatschappij is nog onduidelijk. Vanaf nu gaan we wel bellen met die mensen als ze nu de telefoon wel opnemen. Dit probleem met de tas van Daphne is erg vervelend maar we kunnen vaak nog wel genieten van alles wat we verder zien en meemaken. Je kunt zoveel inlezen als je wilt maar
je kunt je hier niet op voorbereiden. Het is hier zo onbeschrijfelijk anders. Er is helemaal niets waarvan je kunt zeggen: kijk dat is net als in Nederland. Ik vind het geweldig om het allemaal mee te maken dus geniet met volle teugen. Hopelijk krijgt Daphne haar bagage snel weer terug dan kan die ook wat meer genieten. Morgen begint hier en 4 daags lichtfestival. Bij zijn is meemaken.
Groeten uit het oosten.

 

Weer eens een berichtje uit het oosten. De afgelopen week is een beetje bepaald door dat gesodemieter met Daphne haar tas. Die is nog steeds niet terecht. Ondertussen zij wij dus bezig geweest met het zoeken van
vervangend materiaal en contact met NL en Zwitserland over verzekeringen en aansprakelijkheid. Niet echt geweldig allemaal. Ondertussen hebben we gelukkig wel wat van het land kunnen zien en meemaken. Paar dagen geleden hebben we een tempel beklommen waar de goden ooit de Kathmandu vallei opgericht zouden hebben. Veel tempeltjes bedelaars en apen. Bulten wilde apen die zich verder niets aantrekken van de toeristen. Toch was Daphne er niet van gecharmeerd en wanneer er een lief aapje verscheen, verdween Daphne. Op de terugweg wilden we bij een exclusief hotel lunchen. Eenmaal binnen bleek er niemand te zijn. Even in de luxe tuin gezeten en nog steeds niemand. Daarna een half uurtje op het dakterras gezeten, nog niemand. Een uur later en nog steeds hongerig zijn we het hotel maar weer uitgegaan. Er was ook een aantal dagen een festival, de Nepalezen geven nog wel eens een feestje want ze houden van vrije dagen. Nu was er een festival van het licht en wij de stad in. Krijg van een vriendelijke hindoe-priester een stip op mijn voorhoofd en wat dooie bloemetjes in mijn haar. Of ik daarvoor even zijn maandsalaris wilde betalen. Ja mazzel!! Verstand op nul en gewoon doorlopen. Maar die lui zijn wel rap en even later had er eentje meteen weer een stip op mijn voorhoofd gekwakt. Weer het haar vol bloemetjes, daar word je wel even chagrijnig van. Een van de eerste zinnen die je leert is er dan ook één waarmee je duidelijk maakt dat je niets nodig hebt. We zijn namelijk ook naar het Durbar plein geweest. Een groot plein met allemaal antieke gebouwen
waar je entree voor moet betalen tenzij je 2 toeristen uit Nederland bent en gewoon achter de kassa langs loopt om naar binnen te gaan. Best wel mooi allemaal maar als je even stilstaat om wat te bekijken staan er allemaal van die kleine Nepalezen aan je broekspijp te trekken om je tijgerbalsem, fluiten, tasjes en weet ik veel wat te verkopen. Er wordt ook veel gebedeld door de meest zielige kinderen en oude mensen. Niet helemaal onbegrijpelijk want de meeste mensen in Kathmandu leven direct of indirect van toerisme en dat is door de onrusten met 75% teruggelopen. Vandaag is er een staking dus de meeste winkels zijn gesloten. Vorige week was er een festival ook alles dicht. Het komt er eigenlijk op neer dat de Nepalezen gewoon niet van werken houden en elke gelegenheid aangrijpen om dit dan ook niet te doen. Lijkt me een prima instelling! Morgen gaan we naar de school waar we gaan lesgeven.
Daphne en ik hebben beiden geen idee wat we moeten verwachten maar we hebben al besloten dat we eerst even gaan meekijken hoe lesgeven daar gaat en wat we kunnen en mogen. Wat ook wel prima uitkomt is dat de staking nog 2 dagen duurt en de school toch nog 2 dagen gesloten is. We zitten deze dagen nog even te genieten van de min of meer westerse luxe in de Thamel voordat we naar ons hutje op de hei gaan. De school waar we heen zouden is namelijk net aan het verhuizen naar de nieuwe dependance aan de rand van de stad. Als ik het allemaal mag geloven zitten we in een landelijk gebied tussen akkertjes en rijstvelden en een paar huisjes. Als er maar internet in de buurt is !!!!!! Ik weet niet of er berichten over Nepal in de kranten staan maar het is hier wel een beetje onrustig maar alles wat wij daarvan meekrijgen is in de krant. We merken er zelf dan ook helemaal niets van. Er komen elke dag nog vliegtuigen aan met toeristen en de meeste trammelant doet zich nog steeds voor ver buiten de vallei. Als het 's avonds een beetje later wordt , lijkt het net alsof de zon in één keer uitgaat en wordt het meteen donker en koud. Het blijft elke keer geweldig om de witte toppen van de Himalaya te zien.
Het adres van onze school is:

Nepal
Matatirtha
Tha. Mahadevsthan VDC 3
Tel 01-311509

Mzl Jilles

16 november 2002.

Gisteren zijn we voor het eerst naar de school gegaan. Eerst met de taxi naar de hoofdschool en daarna met de jeep naar de school waar wij gaan wonen en lesgeven. Eerst een stuk over een drukke ringweg en daarna een stuk over 1 van de 2 "snelwegen" die dit land rijk is. Je kunt het een beetje vergelijken met een smalle autoweg en huizen staan er vlak tegen aan. Er lopen mensen, je kunt er fietsen en als je een koe bent kun je ook besluiten er te gaan pitten. Het is de grootste toegangsweg naar Kathmandu vanaf het westen en ook vanaf India en de hele vallei is ervan afhankelijk met betrekking tot voedsel en brandstof. Als door de moesson hier een brug uit de weg wordt geslagen zit de hele vallei zonder deze zaken en hier wonen toch flink wat mensen. Je kunt je dan ook voorstellen dat de snelweg een lange stoet van vrolijk gekleurde vrachtauto's is.Aan de rand van de vallei slaat de jeep waarin wij rijden linksaf een zandpad op en begint aan een stuiterende beklimming van de weg. Als je het zou lopen doe je er 20 minuten over en loop je door kleine dorpjes, rijstvelden en langs bamboestruiken. Eenmaal boven verlaat je het pad en loop je over een grasveld en daar staat onze school. Het is echt heel moeilijk om te beschrijven hoe we dit ervaren, maar het is net of je in Zwitserland bent, ver weg van grote steden en echt in de bergen. een groot verschil is dat je hier tussen de rijstvelden woont en dat hier en daar boeddhistische of hindoe tempels staan. Het is er zo 'n verademing in vergelijking met de stad. Geen stank, nauwelijks geluid (behalve diverse beekjes die om de school heen stromen en absolute rust. 50 meter voorbij de school beginnen al dichte bossen en de plaatselijke bevolking heeft nog nooit of nauwelijks een blanke van dichtbij gezien. Op de school woont een ander stel, zij zijn beide leraar en komen uit India. We wonen op de bovenste verdieping van 1 van de 2 gebouwen die de school rijk is en daar hebben we ons eigen kamertje. Er staat een bed, een kast en een bankje en er worden nog meer spullen voor ons geregeld. Vlak bij de school woont een vrouw (we noemen haar Didi wat oudere zus betekend omdat al die namen hier zo lastig zijn) die ons een beetje moet verzorgen qua eten en drinken. Ze zet thee voor ons en kookt de Dal Baat die erg goed te eten is. Ze doet er dan ook extra weinig peper in en ze kookt alleen maar vegetarisch voorlopig. Zij moet ons ook een beetje Nepalees leren wat nog best lastig is omdat ze geen woord Engels spreekt maar zowel zij als wij doen gewoon alsof we elkaar begrijpen. Haar huisje moet ze delen met het kippenhok van de school. Een aantal plaatselijke vrouwen doen de was voor de school maar we vinden het ook wel prima om dat zelf te doen. Er is een zwembad in aanbouw maar er is geen geld om dat af te maken dus bivakkeren er nu 9 biggetjes die waarschijnlijk gevoed worden met de dal baat die wij niet op krijgen. Ze maken hier namelijk enorme porties van dat eten. ‘s Avonds als het donker is zie je eindelijk de sterren die je in de stad niet kon zien en overdag heb je een geweldig uitzicht op de Himalaya vanaf ons "zonneterras" , oftewel het dak van de school. Om 21:30 gaat iedereen zo'n beetje naar bed en dat is ook niet zo raar als je beseft dat de meeste ook weer om 06:00 uur opstaan. Vrijdag ochtend heeft de directrice cornflakes voor ons meegebracht en we bespreken wat een beetje de bedoeling is vandaag. Wij dachten eerst een paar dagen mee te kijken met lesgeven (wat weet ik nu van lesgeven?) en daarna eens voorzichtig te beginnen. Maar hier in Nepal hebben ze nogal hoge verwachtingen van onze capaciteiten en het liefst willen ze dat we meteen beginnen. Na enig overleg kunnen we vandaag meekijken en moeten we zondag maar beginnen. Daphne met klas 1 en 2 en ik met klas 5, 6 en 7. ‘s Ochtends wordt er eerst wat ochtendgymnastiek gedaan en daarna het zingen van het volkslied. Daarna worden wij voorgesteld aan de 260 leerlingen. Ik probeer een grapje te maken maar niemand schijnt het erg leuk te vinden. Ze staren je echt aan alsof je van Mars komt.Daarna gaan de leerlingen allemaal marcherend naar hun klas. Als ik eventjes meekijk in een boekje bij klas 7 krijg ik vrij snel een boek in mijn handen gedrukt en kan ik het gaan overnemen van de lerares. Daar sta je dan bevend en zweten terwijl de hele klas je staat aan te gapen. Het ging me niet echt slecht af, maar toen ik de klas vroeg hoe ik het gedaan had gaven ze me te kennen dat ik te langzaam was. Klas 5 en zes zijn in totaal 15 leerlingen en die heb ik daarna 45 minuten verteld over Nederland. Toen ze vragen mochten stellen wilden ze eigenlijk alleen weten of ik wat meer kon vertellen over Ruud Gullit want ze zijn hier allemaal wild van voetbal.

‘s Middags zijn Daphne en ik met een paar leraren en leraressen en de klassen 5,6 en 7 een stuk verder naar boven gelopen. Daar worden de bossen steeds dichter en staan hele velden vol mosterdzaad te bloeien. Het is hier echt verschrikkelijk mooi. Als we ‘s avonds naar buiten kijken zien we dat het varkenshok in het zwembad ook verlicht is met elektriciteit. dat doen ze omdat vlak achter de school (+- 100 meter) een tempel is met een soort vijver. ‘s Nachts komen daar wel eens wilde tijgers drinken!!! De tijgers blijven weg van licht en dus zijn de biggetjes dan veilig voor een hongerige tijger familie. Wanneer de 2 bovenste verdiepingen van de school niet werden afgesloten met een zwaar hek had ik waarschijnlijk elke nacht met alle lichten aan geslapen!!! Verder lopen er in de bossen nog beren en herten en vossen en weet ik veel wat.De leerlingen op de school vinden het allemaal enorm interessant dat wij er zijn en we kunnen dan ook nergens lopen zonder aangestaard te worden. Er is ook een kleuterschool waar de kleintjes het alleen nog hebben over de twee witte reuzen die er nu op de school rondlopen. Veel van de leerlingen op de school wonen in de omgeving van ons dorpje maar elke ochtend komt er een gammele schoolbus het te steile en te hobbelige weggetje opstuiteren met kinderen uit de stad en het is verbazingwekkend hoeveel kindertjes er in zo'n bus passen. Als de bus in de middag weer vertrekt zijn we weer met zijn vijven en is het meteen weer enorm stil.Gisteren zijn we weer naar de stad gegaan omdat we nog een aantal zaken moeten regelen omdat Daphne geen spullen heeft. Voor 10 roepie p.p. (15 eurocent) stap je in een minibusje waar ook weer verrassend veel mensen in passen. Het is echt zo'n piepklein Japans busje en je zit er zomaar met 16 man in. Eenmaal in de stad wordt je meteen weer overweldigd door de stank, het lawaai en de drukte.Vanochtend stond er uitgebreid in de kranten dat het goed onrustig was geweest de afgelopen dagen. Gelukkig niet in de vallei en al helemaal niet in de buurt van onze school. Ik kan me voorstellen dat men zich in Nederland zorgen zal maken om ons maar dat is niet nodig. Bij onze school is er echt niets aan de hand. De maoïsten hebben geen enkele interesse in onze omgeving en er zijn ook geen overheidsgebouwen en er is geen politiekantoor. Dit zijn altijd de doelwitten van de maoïsten. Voorlopig zal ik wel wat minder e-mailen omdat het toch een redelijke tocht is naar de stad. Misschien is er internet dichter in de buurt maar die hebben we nog niet gezien. Verder is het altijd in ieder geval 20 minuten lopen om in de" bewoonde" wereld te komen. We zijn op de school, wel telefonisch te bereiken op +1-311508 of 311509, maar als Didi opneemt heb je een probleem ivm het niet beheersen van een enkel woord Engels behalve bye-bye wat je dan ook snel te horen zult krijgen. Probeer het dan op 01-522183. Dat is de hoofdschool en mr en mrs Gurung spreken beide prima Engels. Die kunnen dan zaken weer aan ons doorgeven.Goed, beetje lang misschien dus voor iedereen die meteen naar de onderkant van dit mailtje is gegaan: Alles gaat goed. waar we zitten is geweldig en lesgeven is niet gemakkelijk! In onze achtertuin leven wilde tijgers en vanaf onze voordeur kijken we uit op de besneeuwde toppen van de Himalaya.


verslag 1 december

Beste allemaal,

Inmiddels hebben we al 2 weken lesgegeven. Helaas is onze school nogal even verwijderd van de beschaving dus kan ik zo vaak mijn mail checken (daarom ook voorlopig geen junk meer sturen svp, mijn mailbox raakt erg snel vol.) Lesgeven is echt erg leuk al zijn de kinderen erg jong en kennen ze niet zo goed Engels. Soms sta ik drie kwartier voor de klas en hebben ze er echt niets maar dan ook niets van begrepen maar krijg ik wel 5 kleurplaten die tijdens mijn interessante les gemaakt zijn. Resultaat na een week lesgeven, stapels kleurplaten en maar 2 van de 21 leerlingen die kunnen klokkijken. De kinderen vinden het geweldig om alles voor je te doen dus ik hoef nooit het bord uit te vegen (behalve alles wat te hoog is, wat bij mij erg snel het geval is) en ook hoef ik geen krijtjes te halen. Als ze het vermoeden hebben dat mijn krijt binnen onafzienbare tijd opraakt rent er al weer eentje de klas uit om nieuwe te halen. Klas vijf had deze week een soort project over het milieu en ze hadden 2 afvalbakken gemaakt, 1 voor gft afval en een voor de rest. Als dan ‘s avonds de schoonmaakster komt gaat alles op dezelfde afvalberg en wordt het in de brand gestoken. Elke dag opent de school met volkslied, gebed en een soort ochtendgymnastiek onder begeleiding van een trommel waar keihard op gemept wordt. Daarna marcheren ze allemaal in hun uniform naar de klas. Leraren zijn niet erg precies en als er eentje niet komt blijven ze allemaal keurig in de klas zitten. Het bleek dat mijn uur wiskunde voor de derde klas voor een andere leraar overlapte met zijn eigen klas. Daarom had klas 3 een week lang elk derde uur vrij maar er is dan niemand die zich daar echt druk om maakt. Wij zijn relatief ver verwijderd van de beschaving en moeten voor boodschappen al gauw een half uurtje heen en weer lopen de heuvel op. Wat ze hier trouwens een heuvel noemen is enorme berg in vergelijking met onze nationale trots: de Vaalserberg. De school lijkt soms net een boerderij. Er lopen een paar ganzen rond en een hond, er is een moestuin en er worden kippen en varkens gehouden. Verder lopen alle boeren in de omgeving rustig met hun vee (geiten en koeien) over het schoolplein. De omgeving is echt schitterend en regelmatig maken we wandelingen om de dorpjes in de omgeving te bekijken. Allemaal erg rustig maar ook erg arm. Het zijn relatief grote huizen maar eenmaal binnen blijken er 4 a 5 grote families te wonen. waar zij met het hele gezin wonen is dan de helft van het kamertje waar Daphne en ik nu wonen. In één van de dorpjes waar we doorheen zijn gewandeld woont een lerares van de school en toen we haar op het pad tegen kwamen moesten we meteen komen theedrinken. Ze had een kamer van 2 bij 4 en daar woonden ze met 4 mensen. We werden overladen met gepofte rijst en thee. Tegen de tijd dat het donker werd en we aanstalten maakten om naar huis te gaan vroeg ze waarom we weer naar huis wilden. We mochten niet gaan en moesten nog een paar minuten blijven, ze was namelijk zo blij met ons bezoek. Toen de zon echt helemaal onder was mochten we haar "huis" verlaten en moesten we rap naar de school, die tijgers blijven in je achterhoofd zitten. Onze kamer wordt inmiddels een echt huisje met allemaal spulletjes en meubels. We hebben ook een elektrische kachel maar die kan niet stoken tegen de toenemende kou. Daarom slaap ik nu in mijn slaapzak met tshirt aan onder een enorm dikke deken. Elke dag wordt er voor ons gekookt, wat een relatieve luxe lijkt, ware het niet dat je dus elke dag 2 keer hetzelfde krijgt. Begrijp me niet verkeerd, wat we te eten krijgen ( rijst met een groentecurry) is heel erg lekker maar elke dag exact hetzelfde en dat 2 keer. Daarom hebben we nu al 2 keer pannenkoeken gebakken. Vorige week heeft bij mij (en een paar dagen later ook bij Daphne) de zogenaamde Delhi-belly toegeslagen. Oftewel, ik heb iets verkeerd gegeten. Het vervelende dat het toilet 2 verdiepingen naar beneden is en het ‘s nachts erg koud is. Dan hebben we het nog niet eens gehad over de tijgers die serieus wel eens langs onze school komen lopen. Maar die nacht besloten zowel mijn maag als mijn derriere dat mijn avondeten er zo snel mogelijk weer uit moest. Heerlijk zo'n slapeloze nacht. Waarschijnlijk lag het aan een volledig onbekend soort groene bladgroente die we nu dus ook niet meer eten. Bezoekjes als deze aan de stad zijn echt een verademing. In het hotel waar we logeren is gewoon warm water uit de kraan en een douche. Ik voel me nu zo schoon!!! Onze school staat midden tussen de rijstvelden en de klei waarop ze verbouwen geeft een heel fijn stof af dat echt overal in gaat zitten. We kunnen ons dan alleen wassen in een niet fris ruikend washok met koud water en het waait daar van anten door de kozijnen waar (nog) geen ramen inzitten. Slapen doen we p een te hard bed waar we inmiddels de achterkant vanaf gesloopt hebben zodat ik nu eindelijk gestrekt kan liggen. Serieus, dit bed is nog harder dan de vloer van SNT, daar sliep ik beter dan hier.

‘s Ochtends staan onze buren al om 6:00 uur luid zingend op (in het Hindi) en ook wij staan dus tegenwoordig om 07.00 uur op. Al is het alleen al om eventjes zonder die kinderen te kunnen zijn. Binnenkort is het alweer wintervakantie en hebben we een paar dagen om wat leuke dingen te ondernemen. Waarschijnlijk gaan we een fiets huren en wat mooie steden bezoeken (Bakhtapur) en een heel mooi uitzichtpunt vanwaar je de gehele Himalaya kan zien (Nagarkot). Het vervelende is alleen dat we nog niets kunnen plannen omdat niemand (zelfs de directeur) precies weet wanneer ze de zomervakantie gaan inplannen. Alles wordt hier met de dag gepland. Vandaag zijn we even in de stad wezen shoppen voor sinterklaas cadeaus. Het is steeds een enorme overgang om van het platteland naar de stad te gaan. Kathmandu heeft enorm veel smog en het is er erg vies en druk. In Nederland zal het wel erg sfeervol zijn met sinterklaas dingetjes, hier kun je met moeite iets van kerst vinden, alleen een klein kerststalletje met een Jozef die een verrassend Nepalese gelijkenis heeft. Daphne en ik hebben wat kleinigheidjes voor elkaar gekocht en kunnen binnenkort aan de slag met onze gedichten. Het lijkt me dat we genoeg inspiratie zouden moeten hebben. Daphne haar tas is helaas nog steeds niet teruggevonden. Daarom is er via DHL (jawel SNT-ers! zoek maar even uit wat dat kost) een enorme doos gestuurd met kwaliteits materiaal uit Nederland, vooral de rugzak is erg belangrijk want hier is alles Nepal-made oftewel waardeloos. Swiss kan dan ook een flinke claim aan de broek krijgen van ons. Het ziet er wel goed uit maar het valt in je handen uit elkaar. We hebben hier bv een slaapzak gekocht voor weinig geld maar de eerste! nacht breekt de rits al af. En zoiets als garantie kennen ze hier niet. De Nepalese middenstanders hebben uberhaupt een korte termijn geheugen want als je een dagje gaat shoppen passeer je een keer of 6 dezelfde verkopers en elke keer proberen ze je weer tijgerbalsem en lelijke fluiten te verkopen. Je kunt ze eenvoudigweg niet duidelijk maken dat je hun wel opzoekt als je tijgerbalsem wil hebben.. Goed, alles even samenvattend: We wonen op een school aan de voet van een grote berg, we geven wiskunde (persoonlijk vond ik dat een rotvak) en krijgen 2 keer per dag rijst met een prutje. Klinkt slecht? We genieten met volle teugen! Ik probeer zo snel mogelijk weer te mailen maar kan niet zeggen wanneer dat zal zijn.

Groeten
Jilles en Daphne


verslag van 18 december

 

Maar weer eens een verhaaltje uit het verre oosten. Voor iedereen die niet van die lange verhalen houdt (Ik weet wie je bent jongedame), is er weer een samenvatting op het eind. Ik weet niet waar ik de vorige keer ben gebleven dus ik begin maar even met Sinterklaas. Je kunt het die beste mensen niet aan het vertand brengen wat dat precies inhoudt. De directrice van de school denkt dat Sinterklaas een soort hindoegod is, daar zijn er toch in ieder geval al heel veel van, dus zal dat er ook wel eentje zijn. Daphne had van haar ouders een zak pepernoten opgestuurd gekregen waar we intens van hebben genoten, we hebben onze buren er ook een paar gegeven maar die worden niet opgegeten maar keurig meegenomen naar hun kamertje naast het onze. Waarschijnlijk liggen ze daar nu in de prullenbak of hangen ze in een lijstje aan de muur. De kinderen in de klas heb ik het ook geprobeerd uit te leggen maar ook daar sloeg het hele Sinterklaas concept niet aan. Ook niet zo heel raar als je bedenkt dat geen enkel kind in het dorp zelfs van de kerstman heeft gehoord. Het komt er dus op neer dat 5 december Daphne en ik in een omtrek van 20 kilometer de enige zijn die de sinterklaas gedachte hoog hebben gehouden. Dat ging dus door middel van 1 zak pepernoten, 1 kussensloop met daarop een foto gedrukt van ondergetekende verkleed als de goede sint, 1 ansichtkaart met de sint en de kerstman op het strand, 2 kaarsjes en een paar kleine cadeaus en 2 enorme gedichten. Als avondeten hebben we zelf pannenkoeken met spek gebakken. Was dus een erg geslaagde sinterklaasavond. We zijn ook al een aantal dagen lekker wezen wandelen in de omgeving van de school. Je hoeft niet ver te gaan om in de meest rustieke dorpjes te komen waar je aan de mensen merkt dat er nauwelijks toeristen komen. Elk huis loopt leeg en kinderen roepen je na. Als je ergens gaat zitten komt er meteen iemand naast te zitten. Die zegt dan helemaal niets maar gaat je uitgebreid bekijken terwijl je een boterhammetje eet. Als je dan vertrekt spreekt hij wat in het Nepalees en is dan bijna verontwaardigd dat je niets terug kunt zeggen. Maar de meeste reacties zijn echt heel vriendelijk en je kunt bij iedereen komen eten en theedrinken (waar wij voor passen omdat dat waarschijnlijk eindigt in een nacht op het toilet). We hebben een avond gebarbecued met de directeur van de school die daarvoor een kip had laten slachten. Hij was heerlijk gemarineerd en de hete kolen deden de kou buiten bijna vergeten (ook de Indiase whisky hielp erg goed mee). Een erg gezellige avond en dat vond de directeur ook want 3 dagen later was er meteen weer een barbecue. Chandra (zo heet de directeur) had de vorige keer het vermoeden dat er ietwat te weinig kip was dus deze keer waren er 3 vriendelijke kippetjes door een kurkuri-mes om het leven gebracht. Gelukkig aten onze buren deze keer ook (een beetje) mee. Een kurkuri-mes is het typische mes voor de Gurka-soldaten die in het engelse leger vechten maar in Nepal heeft iedereen er één. Vol met kip moet je dan nog even de keuken in waar je nog een bod met rijst en groente krijgt te verstouwen. Het blijft opvallend dat die kleine Nepaleesjes zo ontzettend veel kunnen eten.

 

En dan ineens hebben we uit het niets een week vakantie. Een soort onaangekondigde wintervakantie. We denken niet lang na en pakken al onze spullen in. De grote tas laten we bij de familie Gurung thuis liggen en met de kleine tas trekken we er op uit. We gaan met een toeristenbus naar Chitwan National Park. Het is hemelsbreed niet ver weg maar dat betekent toch dat je in een land als dit ongeveer 6 uren in de bus zit. De bus is krap en aan de binnenkant volledig behangen met dikke bruine vloerbedekking, uit de boxen klinkt Hindi muziek en dat alles terwijl we in een toeristenbus zitten en iedereen dus een andere muzieksoort prefereert. Maar in de bus is de chauffeur de koning en hij bepaalt wat er gebeurt. De bus is voorzien van Nepalese airconditioning, hij tocht namelijk door alle ramen en het is dan ook bitter koud. Na 6 uren kom je dan in een klein dorpje aan waar verschillende oude Russische legerjeeps klaar staan om je naar verschillende hotels te brengen. We gaan naar een hotel uit de Rough Guide en dat ziet er prima uit. We hebben een soort hutje midden in een vol gegroeide tuin. Vlak voor het hotel begint het nationale park en het is hier lekker warm: zo'n 28 graden overdag. Als we ‘s middags een kleine wandeling maken zien we een baby neushoorn die daar bij een opvangcentrum verzorgd wordt. Erg leuk want ze is erg rustig en je kunt haar aaien en bananen voeren, 3 maanden oud en al 200 kilo. Daarna naar de olifantenstallen waar iets van 20 olifanten worden gehouden. Overdag worden ze losgelaten en gaan ze het park in om te grazen en tegen zonsondergang lopen ze dan weer terug. Ineens zegt de jongen van het hotel dat we moeten rennen om iets moois te zien. We komen bij een rivier waar 2 vechtende neushoorns uit komen rennen, ze rennen het water in en komen onze kant op. We moeten dan ook meteen een boom in klimmen maar ze blijven gelukkig op een veilige afstand. De adrenaline giert door je lijf op zo'n moment. Het park wordt helemaal begrensd door een rivier waar je schitterend over uit kan kijken bij zonsondergang. De volgende dag hebben we een tocht op een olifant gemaakt, 3 en een half uur later heb je geen gevoel meer in je benen en kont maar je ziet wel heel veel dieren. De dieren in de jungle zijn gewend aan olifanten en door diens "kenmerkende" geur kunnen ze ons niet ruiken. We hebben een paar neushoorns gezien waarvan 1 met jong, krokodillen, wilde zwijnen en verschillende soorten herten. Allemaal van heel dichtbij. De volgende ochtend moesten we vroeg op voor een wandeling met gids door het park. Ik wil net een hap toast met ei nemen als ik door de deur een neushoorn zie die met 1 oog het restaurant in staat te gluren. Het was de grootste die ik ooit gezien heb, misschien wel 2 meter hoog en staat gewoon in de tuin van het hotel, een meter bij ons vandaan. Aan de ene kant heel gaaf, maar toen hij vervaarlijk ging snuiven stonden we wel bij de achteringang van het restaurant. Vanaf toen werden we elke nacht van elk geluidje wakker en kijk je goed uit je doppen voordat je je kamertje uitstapt. De wandeling door het park was wel prima. Het was alleen een beetje jammer dat het olifantengras deze maand op zijn hoogst was (meer dan 2 meter) en je dus geen beest kunt zien al staat hij naast je. De lunch hebben we genuttigd op een zandbank. Lekker koude nasi eten terwijl op de zelfde zandbank zes meter verderop twee grote krokodillen lekker liggen te bakken in de zon. We moesten 2 gidsen in huren zodat de ene wat kan vertellen terwijl de andere uitkijkt naar tijgers, luipaarden, wilde olifanten, neushoorns (die zijn de gevaarlijkste van allemaal), krokodillen en wilde kippen. De oudste gids lijkt 45 jaar oud maar is 25, negen jaar gelukkig getrouwd en vader van en zoon en een dochter. De andere ziet er uit als 16 maar is 20, 4 jaar getrouwd en gelukkige vader van 2 kinderen. Geen wonder dat veel Nepalezen raar opkijken dat Daphne en ik niet getrouwd zijn en ook nog geen kinderen hebben. De laatste paar dagen eigenlijk voornamelijk aan de rivier gezeten lekker in de zon. Nog 1 dagje gefietst op te kleine mountainbikes met te harde zadels (wat mijn reeds geblesseerde derrière echt geen goed deed). Het is wel triest om te zien dat het zo slecht gaat met het toerisme in Nepal want verscheidene restaurants blijven de hele avond leeg en ook de vele hotels hebben het erg moeilijk. Het plaatsje waar wij verbleven (Sauhara) moet het eigenlijk helemaal hebben van de toeristen. Ik denk zelf dat er nog niet eens 10 procent komt van wat gebruikelijk is.De terugreis naar Kathmandu was geen pretje, door een auto ongeluk en een strenge controle van al het verkeer staan we 2 keer een hele poos vast en we komen laat en in het donker aan. We worden gedropt aan de rand van de stad en moeten maar zien hoe we bij een hotel komen. Gelukkig zijn er genoeg taxis die rustig het tienvoudige vragen van wat gebruikelijk. Wij als doorgewinterde semi-nepalezen weten een taxichauffeur zo ver te krijgen om gewoon zijn meter aan te zetten en betalen maar 50 eurocent. Als we de volgende dag met de school bellen krijgen we te horen dat de vakantie nog een week duurt kunnen we meteen weer plannen maken voor de komende dagen. We willen verblijven bij de directrice om hotelkosten te besparen en gaan Patan en de omgeving ervan verkennen. Ook rijdt er vanaf Patan een trolleybus naar Bhaktapur wat ook erg de moeite waard moet zijn. Ach er zijn in de vallei nog superveel dingen te doen, en als we gratis kunnen eten en slapen vind ik het allemaal wel best die vakanties zo.

Binnenkort meer

Oh ja even de samenvatting voor deze en gene: lesgeven gaat prima, we hebben onverwacht vakantie gekregen en daarom een week doorgebracht in een subtropisch oord tussen een keur van flora en fauna (soms iets te dichtbij). De vakantie gaat nog een week door en dan is het alweer bijna kerst.
heel veel groeten van Jilles en Daphne

13 januari 2003

Beste iedereen, ··Allereerst heugelijk nieuws, het wordt hier minder koud. De zon blijft langer schijnen en er komt een iets minder koude wind uit de bergen. Verder hebben we weer heel wat dingen meegemaakt. Ik ben in mijn vorige mail vergeten te vertellen dat de terugreis vanuit het natuurreservaat erg soepel is verlopen. De rit van Chitwan naar Kathmandu moesten we achter in de bus zitten en op deze wegen is dat geen pretje. Soms zat je met je hoofd tegen het plafond van de bus, zulke bulten had de weg. Om de reis soepel te laten verlopen hadden Daphne en ik een reispil geslikt tegen misselijkheid. Daphne had al gewaarschuwd dat je van die pillen wel een beetje moe kon worden, maar zo moe? Ik kon niet scherp meer kijken en alles in de verte zag ik dubbel, er waren ineens wel erg veel bergtoppen!!! Toen ik Daphne zag die alleen nog maar als een zielig vogeltje uit het raam kon staren en geen complete zin meer uit haar mond kon krijgen kreeg ik het vermoeden dat er iets niet klopte met die reispil. Bleek dat we een slaappil genomen hadden. Een halve van die dingen had mij tijdens de vlucht van Zürich naar Bangkok redelijk naar dromenland gestuurd en nu had ik dus een hele achter de kiezen. De busrit die alles bij elkaar bijna 8 uur duurde vloog werkelijk voorbij.
Eenmaal weer in Kathmandu zijn we nog naar Patan geweest, maar al vrij snel gingen we weer naar de school om daar een paar dagen te relaxen. Pas op 24 december begonnen de lessen weer en op 25 december namen wij een weekje vrij ivm kerst en oud&nieuw (achteraf ontdekten we dat niemand onze lessen dan overneemt en onze leerlingen dus een week geen wiskunde hebben gehad, (de stakkers). Aan kerst doen ze in het dorp niet en nieuwjaar vieren ze 5 keer per jaar dus zo bijzonder is dat voor hun ook niet. Kerstavond hebben we doorgebracht met 2 Nederlanders die we in Chitwan hadden leren kennen. De volgende dag even mailen en daarna fietsen huren omdat we ons visum moesten verlengen bij de immigratie dienst die aan de andere kant van de stad gelegen is. We moesten ons wel haasten want het kantoor sloot om 14:00 uur. Natuurlijk fiets je hier gegarandeerd verkeerd en net iets voor tweeën komen we aan bij het kantoor. Daar blijkt ineens de regionale afdeling voor de bevordering van de agrarische activiteiten in gevestigd te zijn. Het immigratiekantoor is een paar maanden geleden verhuisd naar een plek vlakbij het centrum!! De dag laten we natuurlijk niet verloren gaan en we fietsen naar Pashu Pathinath. Dat is een hindoeïstisch heiligdom aan Nepals meest heilige rivier (die desondanks toch een open riool is). Het hele complex is vergeven van de tempels en de gidsen die als motten om een lamp om je heen fladderen (de gidsen dan). De mooiste tempel op het complex mag je niet bezoeken als je geen hindoe bent, beetje jammer. Maar verder is er veel te zien, er vinden bijvoorbeeld lijkverbrandingen plaats. Meerdere houtstapels staan er te branden en dat is toch wel een beetje vreemd om dat van zo dichtbij mee te maken. Achter het complex is een heuvel met tientallen kleine tempeltjes voor de god Vishnu. Daarna weer door de verkeerschaos van de stad naar de Thamel. In de namiddag even gebeld met Nederland. Als je dan elkaar aan de lijn hebt heb je helemaal niet meer het gevoel dat je aan de andere kant van de wereld bent. Toen ik weer in onze hotelkamer zat werd ik geroepen. Mijn broer Bouke belde naar het hotel en toen ik hem aan de lijn had kreeg ik op hetzelfde moment een pakje in mijn handen gedrukt van de receptionist. Het was het pakket dat Bouke een aantal weken daarvoor had opgestuurd vanuit Nederland. Echt heel toevallig. We hebben een poosje gekletst vooral over hun komst naar Nepal. De laatste drie weken van ons verblijf hier komt hij met zijn vriendin ons vergezellen. Echt supergezellig!!Eerste kerstavond zijn Daphne en ik heerlijk met elkaar uit eten gegaan. Lekker bij kaarslicht in een Italiaans restaurant.

Tweede kerstdag eerst maar weer even naar het immigratiekantoor. Nu wel op de goede plek paspoort ingeleverd. We hadden weer fietsen gehuurd want dat is een hele makkelijke (maar gevaarlijke) manier om je hier te verplaatsen. We hadden het plan opgevat om nog één keer naar het vliegveld te gaan om zelf te kijken of Daphne haar rugzak ergens was. Een redelijk pittige rit naar het vliegveld en eenmaal daar begon alles weer van voren af aan. Er lopen in het kantoortje van de bagage sectie tientallen mannetjes rond waarvan er niet een een redelijk woord engels spreekt, en dan hebben we het dus over een internationaal vliegveld!! Je moet maar even gaan zitten en dan helpt niemand je. Als je dan iemand aanklampt en zegt dat je de kamertjes wil zien waar alle achtergebleven bagage ligt willen ze je papieren zien. Daar hebben ze helemaal niets aan maar ze moeten die papieren zien. Als je die dan geeft kijken ze even in de computer, doen heel belangrijk en zeggen dat ze geen informatie over deze bagage hebben. We hadden een keer eerder de naam gekregen van de enige Nepalees daar die wel iets kan, maar die beste man zat vandaag net toevallig in HongKong. We moesten maar weer even wachten. Van binnen ga je dan echt koken helemaal omdat de man die dat zei lekker buiten gaat roken en nog steeds geen donder doet. We hebben daarna iemand aangeklampt en hem gewoon meegedeeld dat we nu de bagage hokken gaan bekijken. Dat vond hij prima.We moesten naar de aankomst hal en dus door de douane terwijl we onze paspoorten nog bij de immigratie hadden liggen maar als je het zaken kaartje van een hoge pief bij het vliegveld laat zien mag je overal probleemloos door, handig kaartje dus. Eenmaal bij de bagage hokken moet er natuurlijk eerst veel overlegd worden maar we mochten kijken. Eerste hokje niets, tweede hokje dus maar in. In de gang er naar toe stond het al tot aan het plafond toe vol met allemaal bagage. Daphne werd door zo'n mannetje meteen verder geroepen naar het hok dat een nog triestere aanblik gaf maar ik zag in de gang een zwarte tas liggen zonder slotje dus maar even kijken. Toen ik hem open maakte zag ik een bagage label van Killroy, het reisbureau waar wij geboekt hadden en het eerste wat ik dacht was: He wat toevallig, nog iemand die via Killroy heeft geboekt en zijn bagage kwijt is. Toen ik hem las bleek dat dus een verkeerde veronderstelling. Het was de tas van Daphne!!! Na meer dan 2 maanden. Hij bleek 2 dagen nadat wij voor de laatste keer geweest waren, aangekomen te zijn. Hij was helemaal over Dubai gekomen. Als die luie kereltjes nou even hun best gedaan hadden. De tas zelf zat onder de adresinformatie en zelfs op de transporthoes stond nota bene Daphne haar naam. Maar goed, hij is er weer. Een hoop zaken die hier niet te krijgen zijn en een hoop persoonlijke dingen. Verder hebben we nu heel veel dubbel maar misschien kunnen Bouke en Jet van alles weer meenemen naar Nederland. Maar wat een geweldige tweede kerstdag. Een kleine domper was wel dat ik nu met dit hele gewicht op mijn rug dwars door de hele stad weer naar het hotel kon fietsen. Daphne heeft meteen naar haar oma gebeld waar haar hele familie kerst vierde om het goede nieuws te vertellen.

Eerste kerstdag een pakje en tweede kerstdag de tas terug.'s Avonds zijn we met 2 Nederlandsen (Femke en Loes) en 1 Belgisch meisje (Veerle) in de stad gaan eten. Zij geven les op een school in de stad en zijn ook via dezelfde stichting hier. En na een avondje ervaringen uitwisselen kan ik zeggen dat Daphne en ik het erg goed hebben getroffen. Die meisjes zijn aan 1 stuk door aan de broekhoest, of aan de sproeipoep, of aan de diareggae. Ze slapen op een zaaltje met verschillende Nepalse vrouwen een meisjes, en het enige wat ze eten is een enorm bord rijst met een theelepel groente. Oké misschien allemaal een beetje overdreven maar geloof me wij zitten echt in een paradijsje met schone lucht en echt goed eten. Wat wel heel naar is om te horen is dat op hun school de kinderen geslagen worden en dat gaat echt een heel stuk verder dan een corrigerende tik (waar ik tijdens de les ook wel eens behoefte aan heb). Hier word echt hard gemept op veel te jonge kinderen. Op onze school is dat soort geweld beslist niet toegestaan. We hebben de meisjes meteen aangeboden om op onze school te komen maar 2 waren al klaar en de derde wilde op haar school blijven maar wel een keer komen kijken. Dat kan natuurlijk altijd. Onze directrice vindt het zelfs zo'n goed idee dat het beste meisje meteen een seminar mag gaan geven aan de leraren op onze school. Het eten met de meisjes was in ieder geval erg gezellig.De volgende dag vroeg op omdat we naar Baktapur gaan, de derde koningsstad in de vallei. We vertrekken in de mist met een lokale bus, een oude Mercedes roestbak die veel zwarte rook uitblaast, om de drie minuten weer stopt om mensen op te pikken en dus propvol zit, maar je voor het luttele bedrag van 9 roepie (11 eurocent) op de plaats van bestemming brengt. Baktapur is een geweldige mooie stad waar je als blanke toerist (Indiërs lopen gewoon door) wel eerst even 10 dollar voor neer mag tellen. Voor alle monumenten en bezienswaardigheden staat in dit land wel weer een armetierig klein houten hokje. Naast dat knullige hokje staat steeds weer een vergelijkbare tekst: het spijt ons heel erg, maar voor de verzorging van ons culturele erfgoed en bla bla bla, moeten wij blanke toeristen 10 tallen dollars afhandig maken, mogen Aziatische toeristen voor een fractie van die prijs naar binnen en hoeven Nepalezen zelfs niets te betalen. In het hokje zit dan een nog knulleriger Nepalees individu wiens ogen al beginnen te glinsteren als hij zo'n blanke vlek ziet aankomen. Maar goed, je komt hier waarschijnlijk maar 1 keer en vaak is het echt wel de moeite waard dus je betaald het maar. Eerlijk is eerlijk, Baktapur is echt geweldig mooi. Ze laten hier geen auto's naar binnen en het is hier erg schoon. De huizen en straten zijn allemaal authentiek en de sfeer is erg gemoedelijk. We brengen hier enige dagen rond met het bekijken van de vele tempels en monumenten en vooral avonds is de sfeer ronduit mysterieus met muziek en zang. 29 en 30 december is er een transportstaking wat inhoud dat er geen auto in het land mag rijden. Daarom besluiten Daphe en ik naar Nagarkot te gaan wandelen. Een kolonie hotels bovenop een berg vanwaar je een geweldig uitzicht hebt op de Himalaya. Dag 1 een wandeling van een paar uur naar een mooie tempel, en na een overnachting in het meest beroerde hotel dat we dusver hebben meegemaakt wandelen we naar Nagarkot. Iedereen doet deze wandeling van boven naar beneden maar wij natuurlijk niet. Met pijn in alle delen van het lichaam die pijn kunnen doen komen we aan in Nagarkot. De plek lijkt verlaten van de toeristen wat wel triest is als je erbij stilstaat dat hier werkelijk tientallen hotels zijn maar verder helemaal niets. Ondanks dit gebrek aan toeristen is alles relatief duur en matig van kwaliteit (voornamelijk het eten). En het ergste van alles is dat je in verband met mist geen ene donder van de bergen ziet. Het is er guur en koud, ‘s avonds moeten we in het restaurant zelfs met alle truien en jassen aan eten. We willen toch maar liever oud en nieuw in de stad vieren en gaan de volgende dag met de bus weer naar de Thamel. Zonsopgang om 0600 uur was ook al geen donder aan. Oudjaardag lekker uit eten en met zijn tweeën het nieuwe jaar ingegaan. Het heeft de hele nacht geregend (2de keer regen in 2 maanden) en de volgende dag was alle mist verdwenen. Vanuit Nagarkot schijn je een geweldige nieuwjaarszonsopgang te hebben gezien. Nieuwjaarsdag weer naar de school, we laten ons met de taxi helemaal naar boven brengen omdat we nu 3 tassen hebben. Lesgeven gaat weer als vanouds, al hebben we wel aangegeven dat we graag wat in andere klassen en andere vakken willen gaan geven. Eergisteren hadden we onverwachts een dag vrij. Het is namelijk zo dat de kroonprins een zoontje heeft van 6 maanden. Op die leeftijd krijgt hij zijn eerste hapjes rijst. Dat zijn nogal wat hapjes want hij krijgt er eentje van ieder lid van de koninklijke familie (is wel een aantal maanden geleden gedecimeerd maar bestaan toch nog uit heel wat leden) en ook van de minister president en flink wat andere hoogwaardigheidsbekleders. Toch is dit een gelegenheid voor een nationale feestdag en zijn alle scholen dicht. Ons hoor je niet klagen want de zon schijnt heerlijk en we hebben de hele dag op het dakterras doorgebracht, maar kun je het je voorstellen: De zoon van Willem Alexander krijgt zijn eerste fruithapje, een nationale feestdag!!!!


goed de samenvatting:
kerst en oud en nieuw waren geweldig, oa met de tas die Daphne terug heeft. Baktapur is een hele mooie stad en je moet naar Nagarkot als het heeft geregend.Ik hoop dat in Nederland ook iedereen geweldig heeft genoten van de
feestdagen. Vanuit een iets minder koud Nepal.
Groetenvan Daphne en Jilles


Verslag van 15 maart 2003

Zo, dat dus inmiddels 2 maanden geleden dat ik er voor het laatst eens even goed voor ben gaan zitten en een mailtje ben gaan schrijven. Heb zelfs al verzoekmailtjes gehad, of ik nog wel bestond en zo ja, of ik dan wel even een mail wilde gaan schrijven. (en MCT heeft natuurlijk ook weer wat paginavulling nodig voor het infokrantje) dus hier komt ie:Ik denk dat ik nog niet verteld heb van de Nepalese barbecue waar we voor uitgenodigd waren. Die dag zouden we eigenlijk de heuvel achter de school bewandelen maar de directrice van de school stelde onze aanwezigheid erg op prijs (ze mag altijd graag met haar westerse docenten (Daphne en ik dus) pronken) en smeekte ons bijna om die dag mee te doen met de bbq waar een aantal van de vrienden van de directeur ook bij aanwezig zouden zijn. 's Ochtends vroeg stond ze dus ook al voor de school om al het vlees te marineren en veel orders toe te schreeuwen aan alle hulpjes die voor vandaag opgetrommeld waren. En er was me toch een partij vlees, zelfs lamsvlees uit Nieuw-Zeeland (wat echt niet goedkoop is alhier). De vrienden van de directeur waren allemaal ex-gurkha's en als die allemaal links en rechts om je heen zitten wordt je meteen een stuk stiller. Ze zien er allemaal supervriendelijk uit hoor, maar als je trammelant met ze krijgt weet ik al wie het onderspit gaat delven. De zestiende gast was een priester uit de VS die al meer dan 40 jaar in Nepal woonde. Ineens begon de directeur met een toespraak en bleek de onschuldige bbq niets anders te zijn dan een fondsenwerving. De voormalige gurkha's krijgen namelijk van de Engelse overheid al een goed pensioen voor Nepalese standaard maar die wordt nu
gelijkgetrokken met het pensioen voor Engelse militairen en de ex-gurkhas zijn in Nepal dus vermogende mannen. De directeur zoekt investeerders om zijn school in Matathirtha uit te kunnen breiden. En zo zit je in een eindeloos saai verhaal met een uitgebreide vragenronde (in het Nepalees) die plotseling midden in een gesprek onderbroken werd door de kok die voor de tafel van de directeur flessen bier en whisky ging open maken. De aandacht van de gurkha's was volledig verdwenen en de vergadering werd beëindigd met als conclusie dat ze over 2 weken nog maar eens zo'n vergadering moesten houden en of de directrice dan weer een bbq wilde regelen. Met Gurkha's is het dus lastig zaken doen. De week daarna is een Belgisch collega-vrijwilliger (Veerle) bij ons op bezoek geweest die op een school in Kathmandu-stad lesgeeft. Wij hebben driftig geprobeerd haar de ogen uit te steken met de omgeving en het uitzicht vanaf ons dakterras en natuurlijk ook met het eten tijdens de lunch want zij schijnen echt heel vies eten te hebben. De directrice wist dat zij zou komen en had besloten Nederlands eten
te koken oftewel broccoli en aardappelen met verder helemaal niets. Viel dus een beetje tegen maar ze vond de school wel prima. Later hebben we ook die van haar bezocht, die school was veel leuker aangekleed met gezelligere schoollokalen en dergelijke maar wel een nadeel dat hij midden in een drukke stad staat (en dat de leraren nogal last hebben van losse handjes).Ook hebben we nog 2 bruiloften mee mogen maken. De eerste was van een vrouw in het dorp beneden de school en Daphne werd voor die bruiloft in een Sari gestoken, de Nepalese traditionele jurk. Het zag er erg mooi uit, alleen Daphne vond dat ze verbazingwekkend veel op Sinterklaas leek. Gelukkig kennen ze die hier niet en was dat dus geen probleem. Wat moet je nou ongeveer verwachten bij een bruiloft in Nepal? Wanneer je op het "feestterrein" aankomt is het eerste wat je doet, het onmiddellijk afgeven van je cadeau. Wij hadden voor deze gelegenheid de allerlelijkste thermosfles gekocht (rood met een prent van vliegende Chinese draken). Maar we werden verzekerd dat ze die echt mooi zou vinden. Even voor de duidelijkheid, een bruiloft in Nepal duurt drie dagen waarbij de bruid een feest geeft op dag 1, de officiële ceremonie plaatsvindt op dag 2 en de bruidegom zijn feest geeft op dag 3. Bij het afgeven van het cadeau steek ik nog een praatje af in de trant van, nou heel veel plezier met je huwelijk en
dat hij maar lang mag duren. Iedereen staat een beetje naar me te kijken en zich af te vragen wat ik nou gezegd heb aangezien veel niet eens Engels verstaan, blijkt daarnaast dat elke gast normaal gesproken zijn cadeau snel afgeeft, helemaal niets zegt en meteen naar de feesttent gaat. Goed, naar de feesttent dan, daar zal het feest wel losbarsten. De feesttent is van geel katoen en wordt omhooggehouden door versierd bamboe en alles wordt verlicht door een enorme hoeveelheid TL balken. Daar wordt je op een plastic stoeltje gezet en krijg je te drinken waarbij je kan kiezen tussen thuisgestookte drank met een aanzienlijk alcoholpercentage of een glaasje limonade. Op zo'n moment onderscheiden zich de jongens van de mannen en met mijn glaasje huisgestookt afwaswater (raxi) zit ik in een stoeltje, Daphne naast me. Die wordt door de hele zaal aangestaard omdat het voor het eerst is dat ze in het dorp een blanke vrouw in een Sari zien. Ondertussen krijg je dan wat kroepoek en pinda's. Nee, dit kan ook niet het feest zijn, hier zit namelijk iedereen alleen maar wat voor zich uit te staren, net alsof ze ergens op wachten. En waar wacht iedereen dan op? Op het buffet in de tweede feesttent!! Een buffet bestaat hier (hoe kan het ook anders) uit een curry met rijst en bonen, maar ik moet zeggen het smaakt allemaal prima. Als dan je eten op is krijg je nog een toetje overhandigd en daarna verlaat je de tweede tent. Misschien komen we nu dan waar het feest is? Helaas, je staat weer buiten en kunt weer naar huis. We waren ook nog maar net op tijd want de volgende shift stond al klaar om het cadeau af te mogen geven. Het heeft Daphne bijna net zo lang gekost om die Sari aan te krijgen als dat het feest geduurd heeft.Een week later waren we uitgenodigd voor een bruiloft van 2 leraren van de school. Hier waren we aanwezig op de 2de dag van de bruiloft en konden we de officiële ceremonie bijwonen. Eerst mochten we bij de Bruid (de lerares) in de kamer gaan zitten en daar mag je dan een half uurtje zitten zonder dat er ook maar iets gezegd wordt!! helemaal niets!! Ondertussen kwamen er wel allemaal mensen binnen om stilzwijgend cadeau's af te geven. Toen we de kamer weer uit mochten zijn we op het dak van het huis gaan staan (was maar 1 verdieping) vanwaar we mooi de bruidegom (leraar) konden zien aankomen. In een auto, vooraf gegaan door een orkest dat maar 1 nummer kende en gevolgd door een grote groep mannen (de gasten van de bruidegom) werd hij voorgereden. Als de bruidegom dan eenmaal op een stoel zit (keurig in pak met allemaal bloemenkransen om zijn nek), komt de bruid gesluierd naar buiten. Die loopt drie rondjes om hem heen en gaat weer naar binnen! Dan komt de Brahmaan (een soort Nepalese priester) die allemaal bezweringen doet en spreuken opleest en mag de bruid weer naar buiten komen. Het echtpaar mag dan naast elkaar zitten met hun ontblote voeten op de rand van een grote koperen ton. Over die voeten wordt dan heilig water gegoten en dan komt de HELE familie langs (en in Nepal zijn families enorm!) en gaat iedereen de voeten van de bruidegom kussen OF het water dat van zijn voeten druipt opdrinken, gelukkig zijn Daphne en ik geen familie. Iedereen die dit ritueel volbracht heeft mag dan ook nog even een envelopje met inhoud geven. Dit proces duurt uren en Daphne en ik begonnen trek te krijgen en keken al een paar keer naar de feesttent, wij als ervaren bruiloftgangers wisten natuurlijk al wat daar te halen valt. Vroegen we aan een lerares of het goed was of we even wat gingen eten, toen brak de paniek uit. Alle leraressen die aanwezig waren vroegen of we honger hadden, de vader van de bruidegom werd geïnformeerd over onze ondervoeding. Of die twee blanken misschien al wat mochten gaan eten. Na uitdrukkelijke toestemming van de ouders van de bruidegom mochten we naar de feesttent en kregen we te eten. Nou blijkt dat op een bruiloft in Nepal eerst de gasten van de bruidegom te eten krijgen en daarna pas de gasten van de bruid. Officieel waren wij door de bruid uitgenodigd en hadden we moeten wachten tot alle gasten van de bruidegom uitgegeten waren. Lekker dat iemand ook de moeite neemt om ons dat even te vertellen. Terwijl iedereen uitgebreid zit te eten gaat de ceremonie door en kan niemand ons uitleggen wanneer het echtpaar nou precies trouwt. Ze hebben daar niet zo'n: en dan verklaar ik jullie nu...... Het eten was trouwens ook in deze feesttent prima al was het wel een redelijke verassing om in de geitencurry ook het oog van een geit te vinden (die ook verbazingwekkend groot is). Aan het eind van de bruiloft verlaat de bruid haar ouderlijk huis om niet weer terug te keren wat voor de ouders en dochter wel een triest moment is.

Toen braken voor ons de laatste paar weken van lesgeven aan. Een geweldige tijd hier gehad en jammer dat er een eind aankomt maar aan de andere kant ook heel veel zin in het tweede deel van de reis. Uitgebreid afscheid genomen van mijn klas 3 en 5 en heel veel tekeningen en kaarten van ze teruggekregen. We hadden via Veerle van een Belgische stichting nog wat geld gekregen voor cadeaus voor de school en hebben daar zelf nog een paar dozen gum, potloden en puntenslijpers bij gekocht. Zo konden we alle leerling een klein cadeautje geven. Dinsdag 11 februari komen Bouke (mijn broer) en Jet (zijn vriendin) bij ons langs in Nepal. We halen ze af van het vliegveld en ze logeren eerste een paar dagen bij ons op de school die helaas ivm vakantie gesloten is. Ze kunnen wel de omgeving mooi bekijken en de volgende dag een tempel-opening meemaken. Een hele uitgebreide ceremonie met allemaal klederdrachten en muziek (deze keer 2 fanfares die allebei maar 1 melodie spelen, die ook nog eens het zelfde is, zodat ze dat steeds mooi van elkaar kunnen overnemen). Verder wordt er een beeld van meer dan 1000 kilo vanuit Pashupatinath (in de stad) naar de tempel gedragen (vlak onder onze school, dus zeker 15 kilometer). De Guru (soort levende god) die de tempel heeft laten bouwen moest ook lopen en zag er dan ook erg chagrijnig uit, maar misschien had dat ook wel te maken met het feit dat hij gedurende de hele tocht onder de rijst en heilig rood poeder gegooid werd.'s Avonds konden Daphne en ik mooi de brieven uit Nederland lezen en de verschillende pakjes open maken onder het genot van een beerenburger. Na een paar dagen op de school gaan we naar Kathmandu om de eerste beste bus naar Pokhara te nemen.

Twee dagen later vliegen vanaf daar met een klein vliegtuigje in 20 minuten door de Himalaya naar Jomsom vanwaar we beginnen met een trekking. We wandelen eerst een dag naar het Noorden totdat we aan de rand van de Tibetaanse hoogvlakte zijn, een koude woestijnachtige omgeving aan de schaduwkant van de Himalaya. Vanaf daar wandelen we de volgende dagen naar het zuiden tussen een paar van de hoogste pieken van de wereld. Een deel van de tocht gaat door de diepste kloof van de wereld als er links en rechts bergen boven je uit steken van meer dan 8000 meter (ter vergelijking: de Mont Blanc is 4200 meter). Elke dag is de omgeving waar je doorheen loopt volkomen anders, van woestijn naar dalen waar citrusbomen groeien tot regenwoud gebieden. echt een unieke ervaring!! We zijn zelfs een dag ingesneeuwd geweest in een dorpje halverwege te trekking. Er lag zo'n dik pak sneeuw en het stormde zo hard dat we niet verder konden gaan. Een dag daarna lagen we heerlijk te dobberen in het dorp Tatopani (letterlijk: Warm Water) waar het hete water zo uit de grond kwam lopen. 9 dagen later waren we weer terug in Pokhara vanwaar we meteen weer naar Kathmandu gingen om nog wat dingen in de stad te bekijken en souvenirs te kopen. Bouke en Jet konden heel veel spullen voor ons meenemen naar Nederland. We zijn een dag voor het vertrek van Bouke en Jet met zijn vieren nog 1 keer naar de school gegaan, omdat nu de vakantie voorbij was. ‘s Ochtends vroeg vanuit Patan vertrokken met de schoolbus en onderweg alle kinderen oppikken. Anderhalf uur later zat de bus propvol (maar dan ook ECHT PROPvol!) met kinderen en kwamen we aan op onze school. Bouke en Jet hadden vanuit Nederland 60 kilo kinderkleren meegenomen en we hadden al wat kleren weggegeven aan de beide gezinnen die wonen en werken op de school en een hele grote tas naar het weeshuis een dorp verderop gebracht, maar we hadden nog 3 enorme tassen over. Die ochtend kwamen er allemaal kinderen uit de omgeving langs die allemaal wel wat nieuwe kleren konden gebruiken. Zo goed mogelijk hun maten uitgezocht en allemaal een tas vol kleren mee kunnen geven. Heit en Mem, Bouke en Jet, Peter en Jeanne en Transavia: Bedankt daarvoor! ‘s Middags de laatste lunch op de school, Didi had enorm haar best gedaan en het was dan ook heerlijk. Daarna hebben we met de videocamera nog opnames gemaakt van alle klassen waar we les aan hebben gegeven en toen moesten we de school definitief verlaten. Didi en mevr Gurung (en Daphne) moesten een traantje laten. 28 februari vertrokken Bouke en Jet en 1 maart vlogen Daphne en ik naar Bangkok. Onderweg in de verte Mount Everest nog zien liggen. In Kathmandu was het een graad of 15 en hier meteen 35 graden met een enorme luchtvochtigheid. Wat een hitte! Gelukkig kwamen beide tassen nu wel goed aan in Thailand (was toch wel weer even spannend). Thailand is echt een veel rijker land dan Nepal. Overal enorme torenflats (Nepals hoogste gebouw is misschien 8 verdiepingen) en snelwegen van soms 8 banen ( in tegenstelling tot Nepal waar s'lands belangrijkste verkeersader 2 banen heeft die vaak moeilijk begaanbaar zijn door modderlawines). Kaosanstreet is het centrum van de jonge toeristen en lijkt verdacht veel op oorden als Lloret de Mar en Salou. Je komt er niet voor je lol maar daar zijn wel de goedkoopste kamers van de stad. Als je even een paar straten verder bent houdt het toerisme op en kun je heerlijk eten bij straatstalletjes waar verder alleen Thaise mensen zijn. De tweede dag een tour gedaan door de stad en wat tempels bekeken. De derde dag Chinatown bezocht en ‘s avonds een bus genomen naar het zuiden. Met een veerboot oversteken en toen zaten we met onze witte buik op het tropische strand van Ko Pha Ngang. Iets meer dan 1 week nadat we ingesneeuwd zaten in de Himalaya lagen we nu op een wit strand onder de palmbomen aan een groen/blauwe warme oceaan vergeven van koraal en tropische vissen. Afgezien van wat zwemmen, in de hangmat hangen en scheuren op een brommertje hebben we hier dan ook helemaal niets gedaan. Heeeeeeerlijk!!!! (alleen jammer dat ik flink verbrand ben, zag er eergister nog uit als een kreeft en nu als een reptiel dat een nieuwe huid krijgt). maar 12 dagen later weer de boel ingepakt en nu zijn we weer in Bangkok. We hebben net een paar uur geleden een visum geregeld voor Laos en gaan overmorgen met de trein naar Oost Thailand vanwaar we aan het eind van de maand de Me Kong oversteken om een maandje in Laos te vertoeven. Wat we daarna gaan doen zien we wel en hangt ook een beetje af van de eventuele Gulf War II.Goed, dat lijkt me weer een flinke up-date. Met ons beide gaat alles prima en we genieten met volle teugen al missen we Nederland wel regelmatig. Vanuit een zonnig Bangkok,

de groeten Daphne en Jilles