Stichting Hulp aan Nepal

emails van Veerle 2003

 

Klik hier voor verslag van:

december  23 december   januari  februari

Hier mijn eerste berichtje uit het verre Nepal waar ik al een jaar naar toe leefde. De berichten die ik stuur zijn mails die ik ook als algemene mail naar kennissen en vrienden stuur om de zo veel tijd. Ik laat er wel wat zaken uit weg en pas ze een beetje aan. Je moet maar zien wat je ermee doet. Ik hoop dat ze een beeld geven van mijn verblijf hier en ook over mijn gevoel erbij.

Mijn vlucht tot hier is vlot verlopen, de eerste keer 9 uur gevlogen en overnacht in een hotel te Dhaka in Bangladesch en de dag nadien nog een uurtje gevlogen. Hier aangekomen heb ik een taxi genomen naar een hotel waarvan ik wist dat het goedkoop en netjes was. Al een geluk dat ik er 1 wist, want op de luchthaven staan wel honderden taxi's te wachten om je een lift te geven en men wil je ook allerlei hotels aansmeren. 

De rit met de taxi heeft me meteen ondergedompeld in de Nepalese sfeer. De wagen was een wrak dat bij ons op de schroothoop zou belanden, maar het reed! Ik zat nog niet in de auto of er stond een jongetje aan de raam om geld te vragen, een man zei me hem 3 dollar te geven, maar ik heb hem een rolletje BN-koekjes gegeven en hij was er minstens even blij mee. In 1 woord kan ik zeggen dat het een HELSE rit was!!! Verkeersregels zijn er hier volgens mij bijna niet. Ze rijden zogezegd wel links, maar daar is niets van te merken. Men rijdt maar wat en toetert echt de HELE tijd!!! Mensen moeten opzij springen want hier is de auto precies koning en daar moet iedereen maar voor wijken. Ze rijden wel nooit harder dan 30 km/uur, maar toch hebben ze een maffe, gekke rijstijl. Heelhuids aangekomen in het hotel heb ik me aangemeld en ik was echt heel blij toen hij me een briefje gaf van Loes en Femke (2 meisjes die hier al 2 maanden zijn en ook komen lesgeven als vrijwilligers op dezelfde school als ik). Ik ben dan ook meteen op zoek gegaan naar hen, en ondanks dat het achter om de hoek was, heb ik er zowat anderhalf uur over gedaan om er te geraken. Ze hadden de weg beschreven maar zich 1 keer vergist en ipv links rechts geschreven. Ik heb wel 20 keer de weg gevraagd, maar iedereen stuurde me ergens anders heen. Onderweg heeft een Brahman me ook meteen een tika (rode bol op het voorhoofd) gegeven. Uiteindelijk was ik op een school aangekomen maar dat was de middelbare school. Daar heeft een jongetje me geholpen en me naar het hostel, vlak naast de school gebracht. Ik was echt blij om Loes en Femke te zien, want onderweg heb ik zo veel dingen gezien en ik was blij om die even kwijt te kunnen. 's Avonds zijn we dan uit eten gegaan. Het zijn echt 2 fijne meiden en ze zijn echt anders dan ik uit hun mailtjes had opgemaakt. Ik heb sinds mijn verblijf hier echt al vaak bedacht dat ik heel gelukkig ben dat zij er zijn. Als ik vooraf had geweten hoe het hier zou zijn om ALLEEN toe te komen en hier echt alleen te verblijven, was ik waarschijnlijk niet vertrokken. Vooral de eerste dagen en weken waren dan erg hard geweest. Eens je hier een beetje op je gemak bent, is het hier echt de moeite, maar ik was blij dat er mensen om me heen waren om gewoon wat mee te kletsen en die ongeveer dezelfde gedachten hebben als ik. De eerste dag was echt maf!! Ik had zo'n gek gevoel want alles is hier zo raar en zo anders. Ook hebben ze me meteen met mijn twee voeten op de grond gezet wat betreft de politieke situatie. Zij waren nog net op het consulaat geweest en daar vertelde men dat je echt beter niet alleen ergens heen gaat en dat je grote groepen moet mijden. Ze waren echt wel voorzichtig en ze durven echt niet zomaar rustig de straat op. Wel ben je als toerist vrij veilig en ook in de Thamel (een wijk vlak bij ons) zit je naar het schijnt wel redelijk safe. Toen heb ik dus meteen besloten om de dag nadien niet meteen naar Bkaktapur te gaan, hoewel er een knap feest was en ik heb me ook voorgenomen om het eerst wat rustig aan te doen en de situatie wat af te wachten alvorens ik vanalles ga doen. Ik zit hier 6 maanden en dus heb ik tijd genoeg om van alles te ondernemen. Misschien verandert de situatie nog wat en dus ga ik nu mijn leven niet onnodig op het spel zetten. Eerst wat acclimatiseren en dan zien we wel weer. 

Nu zit ik in het hostel waar ik ga verblijven en momenteel is het vakantie voor de schoolkinderen. Bovendien is het hier ook net feest omwille van Dasain. We hebben ook een speciale tika gekregen met rijst,.. op het voorhoofd. Het werd ons gegeven daar de man en de vrouw des huizes. Het was echt leuk om dat ritueel even te mogen meemaken. Ik had ook van onze kamergenote (Miss Rita, zus van de man des huizes) een kurta (broek met kleed erover) mogen lenen voor die speciale dag. 
Omdat het nu Dasain is en het straks Tihar (het lichtjesfeest) wordt, is alles hier anders. Naar het schijnt is het momenteel rustig in de straten (hoewel ik dat nog HEEL druk vind) en zijn er veel winkels gesloten. Hier in huis zijn enkel de bewaker en het kindermeisje er, maar de 4 didi's (huishoudsters) die normaal voor het eten en de schoonmaak zorgen, zijn er nu niet. Eigenlijk is dat feest voor ons, want dan mogen we soms zelf koken en moeten we niet 3 keer per dag dal bhat eten, dat zal ik immers nog lang genoeg moeten doen. 

Het is hier allemaal wel nog vrij luxueus, want het gezin waarbij we wonen, zijn voor hier, echt geen arme mensen. Ze zijn van een hoge kaste en hebben het echt goed. Als je hier zou komen kijken echter, zou je er toch van schrikken. De keuken is echt 1 grote viezigheid en alles waarin gekookt en waaruit gegeten wordt is wel afgespoeld, maar niet met warm water en zeep, maar met koud, vuil water. Ook het toilet is behoorlijk goor het is gewoon een gat in de grond, maar als je niet oplet glijdt je al uit van de viezigheid en heb je je hoofd al tegen de balken erboven gestoten (Nepalezen zijn kleine mensen en alles is op hun maat gemaakt, zo ook de deuropeningen en de bedden en dus heb ik mijn hoofd al vaak gestoten natuurlijk.) Op onze kamer valt het allemaal nog mee, maar we hebben wel een muis en een salamander als trouwe medebewoners. 

Verder kan ik nog zeggen dat het hier lange dagen zijn want je staat tussen 6 en 7 uur op (nu tijdens de vakantie kan het al eens 7.30u zijn) Omdat we nu nog niet moeten lesgeven, mogen we gewoon doen wat we willen en krijg ik even de kans om er wat in te komen en me aan te passen aan de volledig andere wereld hier. Ik ben daar ook wel blij om, want het is een hele aanpassing en de eerste dagen viel me dat best zwaar. Ondertussen lukt het me allemaal wel en begin ik me meer op mijn gemak te voelen. Overdag gaan we de stad wat verkennen, wat winkelen, spelen we rummicub, schrijven we in ons dagboek, lezen we wat en spelen wat met de kinderen hier thuis. Momenteel ben ik hier nog een echte toerist, maar daar zal in enkele weken wel verandering in komen.  

Ik ga het voorlopig hierbij laten en sluit af met enkele wist je datjes over Nepal en zijn bewoners. 

Wist-je-datjes:

Iedereen slacht hier te pas en te onpas geiten op straat, vooral nu met Dasain. Het vlees ligt dan ook gewoon op houten tafels en er komen constant vliegen op af. Elk deel van het dier wordt verkocht om klaar te maken en op te eten. Ook ik eet van dat vlees dat een hele dag in de zon heeft liggen ''rotten'' (ach, met genoeg kruiden erop, proeven we dat niet meer. 

Hier kookt men heel pikant met allerlei kruiden, maar omdat wij dat niet gewoon zijn en er ECHT niet tegen kunnen, maken ze voor ons een speciaal potje. En ook dat is soms nog behoorlijk pikant.

De mensen gebruiken hier geen toiletpapier, maar vegen hun achterste af met hun linkerhand en wat water (hun linkerhand zo veel mogelijk mijden dus!!!) 

Men heeft hier een soort avondklok en die gaat al in om ongeveer 19 uur. Nadien buitenkomen vindt men hier best wel riskant. 

De meeste mensen, maar vooral de mannen, vinden het heel gewoon om zo luid en goor mogelijk te rochelen en nadien de fluimen gewoon waar ze staan, uit te spuwen. 

Sommige dingen zijn hier echt nog primitief, zo gebeurt het dat men sterft aan een zeer onschuldige griep bij gebrek aan medicatie.  

De mensen (vooral de vrouwen) lopen hier rond in mooie kleurrijke gewaden. 

Als je hier geen toeter op je wagen hebt, heb je eigenlijk haast geen leven. 

De ouders kiezen hier nog de partner voor hun kinderen en daarbij is de kaste waartoe de partner behoort zeer belangrijk en zelfs bepalend!

Hier leven apen, normaal bij de tempel buiten de stad, maar soms zie je ze ook in de stad. 

In Nepal is het de gewoonte om een veel te hoge prijs te vragen(vooral aan toeristen) en dan is het de gewoonte om af te pingelen. Men heeft er veel meer respect voor wanneer je afpingelt, dan wanneer je de gevraagde prijs betaalt. Voor ons is het al een paar keer echt cool geweest omdat we de juiste prijs wisten en toen stonden ze behoorlijk versteld van ons! 

De winkelsstraat is echt super gezellig!! Allemaal heel kleine winkeltjes met allerlei kleurrijke spulletjes. Veel gezelliger dan onze Meir.  

De mensen zijn hier echt wel vriendelijk. En ondanks dat ze weinig hebben, zijn ze gelukkig en zullen ze niet echt komen bedelen of leuren met allerlei zaken (dat gebeurt wel, maar dan net als in elke stad)

De honden slapen hier overdag allemaal en 's nachts houden ze je de hele tijd wakker met hun geblaf en gevecht!! 

Naar het schijnt (heb ik nog niet gezien, maar zal ik wel merken vanaf wanneer de school terug begint) worden de kinderen hier nog echt geslagen als ze een antwoord op een vraag niet weten, of ze iets fout doen.

In Kathmandu kan je haast alles vinden wat je bij ons kan kopen maar dat is enkel betaalbaar voor toeristen. 

Als je het aantal roepies (het geld hier) deelt door 2, heb je ongeveer het bedrag in oude Belgische Franken. 

Momenteel zitten we hier in het jaar 2059 en in de maand Kartik.

Als vrouwen hier hun regels hebben, mogen ze niet in de keuken komen,mogen ze niet in de gebedsruimte binnen en ze mogen niemand aanraken. 

De kinderen op onze school dragen een uniform en dat wordt streng gecontroleerd. 

Je kan hier als buitenlander best enkel gekookt water drinken, want anders gebeurt het wel eens dat je dagen niet van de pot (het gat) kan afkomen. 

Er is vanaf morgen een tijdsverschil van 4u 45 tussen België en Nepal, dus wanneer wij er al een halve dag op hebben zitten, komen juliie pas uit jullie luie tram.  

Koeien zijn hier heilige dieren en niemand mag ze iets kwaad doen. Kinderen worden volop geslagen, maar naar een koe mag je geen vinger uitsteken. Ook al staat die midden op de weg en kan er geen enkele auto passeren, niemand zal ze opjagen, dan moeten de auto's maar wachten tot het beest zin heeft om even plaats te ruimen. Je komt ze ook gewoon overal in het wild tegen. Soms liggen ze vlak voor de uitgang van een hotel of een huis of liggen ze een hele dag voor een winkelstalletje.  

Dit zijn alvast een hele hoop dingen die ik tot hiertoe te weten ben gekomen, maar er zullen haast nog heel wat zaken volgen in andere mails.

Verder voel ik me hier momenteel al lekker en heb ik er allemaal echt zin in!

verslag van 23 december 

Hallo daar in het ijskoude, winterse België, 

Het is weeral een tijdje geleden dat jullie nog eens te lezen hebben gekregen hoe ik het hier stel in Nepal. Tot nu toe hadden jullie nog maar alleen te lezen gekregen hoe ik hier van mijn vakantie genoot, maar inmiddels is het ECHTE leven hier al heel lang bezig!! Ik ben nu al een hele tijd les aan het geven en ik moet zeggen dat ik al veel gezien, geleerd, ervaren en beleefd heb!!

Loes en Femke hadden tot de tijd dat ik erbij kwam altijd alleen spelletjes met de kinderen gedaan tijdens hun lessen. Dat ging best goed met hun 2, maar nu ik erbij kwam, moest er toch iets gewijzigd worden in de planning. Ik kwam op het idee om zwakke leerlingen uit de klas te nemen en hen (in de mate van het mogelijke) te helpen met hun specifieke problemen. We hadden ons plan met de leerkrachten besproken en die vonden het goed dat we tijdens de desbetreffende lessen, enkele kinderen uit de klas zouden halen om hen te helpen. We dokterden een heel uurrooster uit en legden dat voor aan de directeur, maar die wilde er helaas NIETS van weten!!

Maar goed, we zijn uiteindelijk tot een compromis gekomen en nu geven we soms klassikaal les en na school helpen we de zwakkere kinderen uit klas UKG, 1, 2 en 3 met hun problemen. In de namiddag geven we aan al die klassen spel.

We zijn nu ondertussen al een tijdje bezig met het nieuwe systeem van de bijlessen en ik moet zeggen dat we toch al wat resultaat boeken. Het klassikaal lesgeven doe ik enkel in klas UKG (komt ongeveer overeen met de leeftijd van de kinderen van de laatste kleuterklas bij ons, maar hier hebben ze al veel meer kennis van lezen en schrijven dan bij ons op die leeftijd!!) en de juf is ERG tevreden over mijn aanpak en vindt dat ik leuke ideeën heb en er goede lessen van maak. Nu is het hier HELEMAAL niet de gewoonte om te laten merken dat je iets leuk, goed,.. vindt, maar die juf heeft dat TOCH gedaan en ik moet zeggen dat me dat wel flatteerde!! Met die juf heb ik ook het beste contact!! Ze is erg lief, staat open voor nieuwe ideeën en geeft me een eerlijke kans!! Heel leuk!! 

Mijn dagen zien er dus momenteel als volgt uit: 

6.30u : Ontwaken

tot 7.30u : Wat lezen

tot 8.30u : Wassen (met ijskoud water in een stinkend toilet) en aankleden

tot 9.30u : Ontbijt (rijst met groenten)

10u : Starten met lesgeven

13.15u : Melkthee drinken met een bladerdeegkoek (pop) erbij

13.45u : Spelletjes doen met de leerlingen van de lage klassen

14.30u : Even vrij

15.15u : Bijles geven

16u tot 17 u : Spelen met de hostelkinderen

17u tot 20u : Vrij

20u : Eten (rijst met groenten)

21u : Lezen en slapen

 

Over de school zelf kan ik jullie vertellen dat de kinderen vanaf 3 jaar (nursery) naar school gaan. Hun klassen worden als volgt ingedeeld: nursery, LKG, UKG, klas 1 t.e.m. 10 ( 16 jaar) Wel zie je dat er in de lage klassen VEEL meer kinderen zitten (30 kinderen) dan in de hoge ( +/- 8 studenten). Deze tendens is er omdat de school ENKEL toegankelijk is voor kinderen van ouders met GELD!! En als het geld op is...kunnen de kinderen even niet naar school :jammer! Ook is het zo dat er veel kinderen afvallen omdat ze het niveau niet meer aankunnen! Er wordt hier enkel lesgegeven voor de gemiddelde leerling en als je niet slim of vlug genoeg bent, heb je pech en val je af! Ook kinderen die langdurig ziek zijn geweest of omwille van een andere reden, lang afwezig waren, moeten ofwel zichzelf bijwerken, ofwel... vallen die ook af!! Daarom dat er dus WEINIG leerlingen de hogere klassen halen. Bovendien vinden ouders vaak dat ze hun kinderen beter thuis kunnen houden om te laten werken dan verdienen ze er iets aan ipv er geld aan uit te moeten geven!! Wel begint men in bepaalde kringen het nut van een goede opleiding in te zien. Die kinderen kunnen nog gaan verder studeren en krijgen later de betere banen waarmee ze meer geld zullen verdienen. Bij de lage kastes echter laat men zijn kinderen bedelen omdat die op straat beter verdienen dan ze ooit zullen verdienen als ze in een fabriekje moeten gaan werken. Dit probleem is vooral veroorzaakt door DOMME toeristen die bedelaarskinderen geld geven (meestal ook nog VEEL te veel omdat ze de waarde van geld in dit land niet kunnen inschatten). Men raadt het hier langs alle kanten af omdat kinderen dan dus niet naar school gestuurd worden en op straat blijven rondzwerven!!

 Over het lesgeven zelf zal ik ook even een kort beeld schetsen:

De kinderen leren vanaf hun 3 jaar al het Engelse alfabet en Engelse woorden!! Ze moeten heel de dag stilzitten en alles wordt er in gedrild! Ze moeten het alfabet en de woorden HEEL de dag opdreunen en als ze "vrij'' hebben, mogen ze allen op een rij, buiten op een verhoogde steen gaan zitten! Waw!! ECHT pedagogisch verantwoord!! Ook in de andere klassen geeft men ALTIJD klassikaal les, ze krijgen altijd in het Engels les en 6 u per week krijgen ze Nepalees. Wat maakt dat de kinderen dus veel beter Engels spreken en schrijven dan Nepalees. Het is een ERG moeilijk schrift en de meeste kinderen hebben er dan ook veel problemen mee!! Best wel jammer, maar ze duwen dus hun eigen taal in de vergeethoek om in de wereld toch te kunnen meedraaien!! 
Als de kinderen iets vergeten zijn, ze iets niet weten of iets verkeerd doen, krijgen ze van de stok!! 

Hun klaslokalen zijn 6 op 7 meter. Ze hebben een schoolbord en krijt, banken en tafels waar ze met 3 aan zitten, een paar boeken en een potlood. Aan de muur kan je in de meeste klassen ook een paar leerrijke posters terugvinden en dat is het ... ander didactisch materiaal hebben ze NIET ter hunner beschikking. Maar ik zie en besef hier dus wel HEEL hard dat wij op onze scholen in België erg veel luxe hebben en het er hier een pak slechter aan toe gaat!!

Zoals je misschien zelf al wel bedacht hebt, heeft men hier momenteel het schoolsysteem dat bij ons 50 jaar geleden van toepassing was!! En ik moet eerlijk toegeven dat ik het er ( ZEKER in het begin) erg moeilijk mee heb dat de kinderen hier om alles geslaan worden. Zo hebben ze 's morgens ook een ochtendappel zoals bij het leger en worden hun uniformen en handen gecontroleerd! Daar ALLEEN al, krijgt menig kind handklappen toegediend. En ook gedurende de ganse dag worden kinderen aan de oren getrokken, aan de haren getrokken,,.. Er is zelfs een houten bordveger op de kaak van een 10-jarige jongen stukgeslaan en 1 kind is hier door een leraar zo hard afgeranseld dat ik bijna in huilen uitbarstte en ik met de leraar ben gaan praten om te zeggen dat ik dat toch te ver vond gaan!!! Ik heb respect voor hun cultuur en WEET dat ze het normaal vinden om kinderen te slaan en ze geloven dat dat het ENIGE is wat helpt ( en daar moet ik soms nog bij slikken) maar dit was ONMENSELIJK en dus vond ik het mijn plicht om daar even met hem over te praten!!

 

Op zondag hebben de kinderen fijne lessen in de namiddag want dan kunnen ze kiezen uit karate, tekenen, gedichten en opstellen schrijven, dans,... Maar ook DIE leraren slaan hen af en toe. Maar goed, de kinderen vinden dat wel fijn om te doen en het is ook leuk om hen bezig te zien!! 

Ikzelf heb de kinderen al een twintigtal spelletjes aangeleerd die ze nog NOOIT gespeeld hadden! Ze gaan dan helemaal uit hun dak en je ziet ze er KEI hard van genieten!! Soms blijf ik tijdens spel ook in de klas met hen en dan knutselen we een vlinder, een vlieger,... die ze dan mogen versieren, waar we een achtergrond bij kleuren en die we dan ophangen in de klas om de boel wat op te vrolijken. De kinderen hebben zulke dingen nog NOOIT gedaan en dus vinden ze dat ERG leuk!! Het vraagt wel veel geduld om alles uitgelegd te krijgen, hen te helpen,... want in hun enthousiasme willen ze altijd alles te snel doen en moet ik het wel eens 10 keer uitleggen en af en toe verbeteren bij de over-ijverigen!! Maar de resultaten mogen wel gezien worden!! En soms moet ik lachen want als kinderen hier een tekening maken staan er geen stenen huizen op, met auto's, honden,... maar vaak hutten, de bergen van de Himalaya, olifanten, riksja's,... heel grappig!!!

Ik denk dat jullie wel merken en vast ook wel begrijpen dat ik heel gemengde gevoelens heb over het lesgeven. Langs de ene kant geniet ik ervan met de kinderen bezig te zijn, maar langs de andere kant stoot ik vaak op de andersdenkende directeur of het systeem van straffen met stokslagen en zulke dingen kunnen wel erg frustrerend zijn!! Maar kom, ik trek me op aan de fijne dingen en uiteindelijk doe ik het allemaal voor de kinderen hier en die hebben het echt naar hun zin dus....!!!!

Ik kan jullie ook vertellen dat we Sinterklaas hier niet onopgemerkt voorbij hebben laten gaan. De kinderen kennen hem hier UITERAARD niet omdat ze hier allemaal een ander geloof hebben, maar toch besloten we om het samen met hen te vieren.

We hebben het enkel gevierd met de kinderen van het hostel omdat het te moeilijk zou zijn het met de hele school te vieren.

's Avonds na de school spelen wij altijd nog een uurtje met de kinderen van het hostel (soort internaat) alvorens ze naar de huiswerkklas moeten en de week voor 6 december, draaide alles rond Sint en Piet!! We hebben tekeningen laten inkleuren, een Sinterklaashoofd gemaakt, een Zwarte-Piet-pop geknutseld, brieven laten schrijven en ZELFS Sinterklaas Kapoentje aangeleerd!!! Heel erg leuk om hen dat te horen zingen in het Nederlands met hun eigen accentje!! Ze vonden het allemaal super om te doen en elke dag weer waren ze heel nieuwsgierig naar het vervolg van het verhaal dat we vertelden over Sinterklaas en Piet. We vertelden elke dag iets nieuws over hen zodat ze zich er op de duur een beeld van konden vormen wie ze waren, hoe ze er uit zien, wat ze doen,....

Op de avond van 5 december was het een drukte van jewelste!! Alle kinderen kwamen bij ons in de kamer om hun schoen te zetten, brieven voor te lezen en eindeloos vaak het liedje van Sinterklaas Kapoentje te zingen!! Oh wat waren ze benieuwd!! We hadden afgesproken dat ze om 6.30 in de kamer mochten komen en STIPT om dat uur, vlogen ze met z'n allen binnen om te kijken wat er in hun schoen zat! Er zat bij iedereen een knuffel in en een paar snoepjes. Ze waren er KEI gelukkig mee!! ( die kinderen hebben NIETS van speelgoed voor zichzelf!!)
Ze hebben dagen alleen met hun knuffels gespeeld en het snoep was erg gauw op!! In ieder geval hebben wij er ook van genoten om te zien dat we ze met zo'n klein presentje ZO gelukkig gemaakt hadden!!

Twee dagen na Sinterklaas werd er PLOTS beslist door de Maoïsten dat er WEER een strike was (een staking), maar deze keer alleen voor de scholen. Hoe lang die zou duren was nog niet bekend. Wij zijn toen meteen naar Pokhara gegaan op 200 km van hier. 6uur rijden met de bus en constant angstig zijn om met bus en al de ravijn in te storten, maar we zijn veilig en wel aangekomen. Daar hebben we ECHT vakantie genomen en veel aan het meer gezeten om te lezen , iets te drinken en te eten en wat te genieten van het zonnetje. Na een paar dagen was ik het echter al beu om niets te doen en vermits we vernomen hadden dat de strike langer zou duren, besliste ik om ALLEEN op trekking te gaan. Ik had maar 4 dagen maar vond het ERG spannend om ALLEEN met een onbekende gids naar een onbekend gebied te trekken om er vier dagen te wandelen en hem in alles te vertrouwen....maar ik moet zeggen dat het 200 procent is meegevallen!! Het was een erg vriendelijke gids die veel wist te vertellen en die altijd het beste kamertje voor me uitzocht om te overnachten, goede Nepalese restaurantjes wist uit te kiezen en erg bezorgd om me was. Ik heb denk ik de 4 mooiste dagen van mijn leven beleefd op die trekking!! Dagen door de natuur gewandeld en amper andere toeristen gezien, genoten van kabbelende beekjes, kei mooie bossen, de machtige bergen, prachtige zonsop- en ondergangen,...!!! Nepal is echt te mooi om te beschrijven!! Ik heb genoten van de natuur, van de stilte,....En ik heb er geen moment spijt van gehad dat ik alleen ben gegaan!!

Ook zijn we eens een keer bij de juf van UKG thuis uitgenodigd. We kwamen er aan en haar huisje zag er HEEL netjes uit. Ze had HEEL veel lekker eten voor ons voorzien en zelf aten zij en haar kinderen er NIETS van!! Dat was voor de gasten (wij dus) en niet voor hen!! Heel raar om er dan alleen te zitten eten. Ook hadden wij een klein cadeautje meegenomen en ingepakt, maar hier zegt de beleefdheid dat je dat pas mag uitpakken als de gasten weg zijn en is het dus gesloten gebleven zo lang wij er waren.  

Ook Kerst hebben we samen met de mensen thuis even gevierd op 23 december. We hadden een plastic kerstboom, lichtjes, kaarsjes en voor iedereen een pakje onder de boom!! Met een beetje cola en wat borrelhapjes hebben we er samen met hen een heel gezellige avond van gemaakt en helemaal op het einde wou Miss Rita per se dat ik zou dansen met haar broer (een jongeman van 18 jaar) en Femke en Loes hebben haar nog eens extra opgestookt zodat ik er dus uiteindelijk ECHT niet onderuit kon!! Fantastisch!! En Miss Rita deed nadat ik haar ook had meegetrokken om te dansen, alles na zoals ik het deed want dan was zij ook WESTERS aan het dansen!! Soit, goed gelachen!!! En op het allerlaatste heeft Rima, het kindermeisje van 10, ook nog ECHT Nepalees gedanst op Nepalese muziek!! Heel mooi om te zien!!

En de dag nadien zijn we naar een hotel in het centrum van de stad getrokken om er samen met andere toeristen de feestdagen door te brengen.

Kerst was alvast erg gezellig!! Lekker gegeten, genoten van Live-optredens, ons verwarmd aan houtkacheltjes die rond de tafels opgesteld stonden,...

Nochtans moet ik EERLIJK toegeven dat ondanks we echt ons best hebben gedaan om een kerstsfeer te creëren, het toch niet kon tippen aan de gezelligheid van de Kerst in België.

En nu nog Oud en Nieuw vieren en dan ga ik ALLEEN terug naar de school want Loes en Femke gaan eerst hun vriendjes Nepal laten zien en dan gaan ze naar huis. Benieuwd hoe ik het alleen ga stellen, maar ik zie het wel zitten!

Wist-je-datjes:

- Getrouwde vrouwen zijn gemakkelijk te herkennen want die hebben in de scheiding van hun haar, rood poeder en ze dragen glazen armbanden.

- De schooluren van onze school zijn van de ene op de andere dag veranderd! Omdat de meeste kinderen toch altijd te laat kwamen, vond men het beter om de school 45 min later te laten beginnen en de lessen tien minuten in te korten zodat men toch op hetzelfde uur kan eindigen!

- Veel mensen brengen hun dagen door met ZITTEN en KIJKEN.

- Veel mensen hebben hier luizen en ontluizen is 1 van de dagelijkse bezigheden, maar vermits men niet beschikt over een luizenkam, wordt dit gewoon met de handen gedaan.

- Men heeft hier weinig of geen afgesproken stortplaatsen en dus gooit men alles gewoon op straat, in de rivier,...

- De gemiddelde leeftijd die men hier bereikt, bedraagt 57 jaar!!! (papa, mama??!!!....)

- Het gemiddelde jaarlijkse inkomen is 300 dollar!!

- Als je een stupa gaat bezoeken, moet je er langs links omheen wandelen.

- De mensen geloven hier STERK in reïncarnatie.

- De was wordt hier gewoon gedaan in de vuile rivier en mensen wassen zichzelf gewoon aan de kant van een drukke weg, op straten en pleinen.

- Bagage van passagiers wordt op het dak van de bus gebonden.

- Er slapen hier VEEL mensen op straat omdat ze geen woonplaats hebben.

- Het toiletpapier is hier elastisch.

- Vele vrouwen (en vooral de vrouwen in bergdorpjes) dragen een neusbel.

- Sommige mensen wonen hier in een huis ter grootte van een garage waarin enkel een bed staat en dat afgesloten wordt door rolluiken.

- Bijna alle beelden en tempeltjes zijn besmeurd met een rood poeder, rijst en blaadjes van de stinkertjes-bloem. Dit doen de mensen bij het bidden en eren van de goden. 

- Ik krijg hier op 1 WEEK meer bacteriën binnen dan op 1 MAAND in België!

- De bacteriën hebben me al twee keer gevloerd (details van deze uitspattingen zal ik jullie besparen)

- Tibetaanse kloosters en stupa's zijn erg goed onderhouden en dat dit komt omdat Tibetanen best welgesteld zijn.

- Van de prijs die men hier vraagt, mag je meestal 20 procent afbieden en dan verdient men er NOG aan (soms vindt men 1/2 van de prijs zelfs goed)

- Over een afstand van 200 km rijd je ongeveer 6 tot 7 uur met de bus.

- Ze zijn voor Miss Rita (mijn kamergenote van 26 jaar) een huwelijkskandidaat aan het zoeken. Hij wordt gecontroleerd door haar ouders, zij mag hem 1 keer ontmoeten als ze hem goed vinden en dan trouwt ze waarschijnlijk al in april.

- "AUW" betekent hier "kom''

- Bij ons thuis is het water al twee keer OP geweest en de laatste restjes uit de ton dienen dan om te koken. Tanden poetsen, kleren wassen, jezelf wassen,... zijn dan niet meer mogelijk. Soms duurt het ook twee dagen alvorens er nieuw water is.

- Er zijn hier HEEL veel Israëliërs als toeristen.

- Je betaalt 9 Roepies (4,5 BEF) om van Kathmandu naar Bhaktapur te gaan en dat is een busrit van een uur.

- Men noteert hier op de verpakking van voedingswaren niet tot wanneer het goed is, maar wanneer het gemaakt is.

- Je ziet hier ZELDEN of NOOIT een vrouw achter het stuur van gemotoriseerde voertuigen. (En mannen, vrouwen kunnen WEL rijden!!)

- De meeste vrouwen zijn hier zo wat een hoofd kleiner dan ik.

- Overdag hebben wij het geluk nog verwend te worden met aangename temperaturen rond 19 graden, maar ´s nachts is het hier VERDOMD koud en vermits ze hier geen glazen ramen in de kamer hebben en geen verwarming, is het enige wat ik kan doen, AL mijn truien aantrekken!

- In Pokhara heeft men bakkerijtjes op wielen.

- ...

Verdere wist-je-datjes spaar ik op voor een volgende mailtje.

Ik hoop dat jullie allen ook een gezellige Kerst hebben gehad en nog plezier zullen beleven aan de feestjes van Oud op Nieuw!!

Veel feestgroeten

Veerle

verslag van 28 januari

Hoi thuisblijvers,

Eerst en vooral wil ik aan al de mensen die ik het nog niet gezegd heb, mijn ALLERBESTE wensen overmaken!!! Maak er een spetterend jaar van, vol leuke dingen!!!
Nieuwjaar vieren ver van huis was wel gezellig maar geen mega-feest!!!
We zijn met een groep van 8 mensen uit eten gegaan (Nederlanders, een Duitser, een meisje uit Australië, een Brit en ik als Belg) We hebben SUPER-lekker gegeten en toen was het "party-time"!!! Echt een groot feest was het niet hoor. Ze hadden de tafels aan de kant gezet en speelden 1 voor 1 hun 15
CD´s en 10 platen af!!! Maar wel goed gelachen, daar niet van.

Op 2 januari begon dan voor mij het "gewone" leven terug. Ik ging alleen terug naar de school want Loes en Femke gingen met hun vriendjes nog wat rondreizen en nadien naar huis.
Ik zit dus momenteel alleen als buitenlander op de school, maar ik moet zeggen dat het me 200 procent meevalt!! Het is nu ANDERS maar alles behalve slechter!!! Ik heb nu een veel beter contact met de mensen hier in huis!
Ik heb niemand meer om op terug te vallen en lekker in het Nederlands te kletsen, dus besteed ik nu veel meer tijd samen met de mensen hier in huis.
Zo heb ik eens op een avond twee uur in de keuken gezeten met al het personeel waarvan NIEMAND Engels spreekt en ondanks dat we ons haast niet verstaanbaar konden maken hebben we twee uur gelachen en plezier gemaakt en van zulke momenten kan ik heel hard genieten!!! Ook Miss Rita van bij
mij op de kamer is nu veel sneller geneigd om een hele uitleg te doen. Ze vertelt erg interessante dingen en we maken veel grappen samen. Vaak ben ik blij dat zij er wel is, want zij is van ongeveer dezelfde leeftijd en ze kan inkomen in de dingen die ik vertel en vertelt ook dingen, die mij weten te boeien.
Op een dag was het hier in de meisjeskamer ook een drukte van jewelste met veel hilarisch gedoe want er was GROOT nieuws!!! Onze kok gaat TROUWEN!!!
Het is een jongen van 20 van een ZEER hoge kaste en hij gaat trouwen met een meisje van een veel lagere kaste! In de eerste plaats is het hier al HEEL ongewoon dat er LIEFDE in het spel is, vermits de meeste mensen uitgehuwelijkt worden. Bovendien is er dat kasteverschil en het MEEST speciale was,.....dat ZIJ HEM ten huwelijk heeft gevraagd!!! Helemaal merkwaardig in een cultuur als deze!!! Het was dus hilariteit alom hier in de kamer. Het grappigste van al was, dat dat nieuws eigenlijk nog niet
bekend hoorde te zijn, maar het kindermeisje nogal een flapuit is en het wel verteld had!! Ze is een meisje van 12 jaar en gaat overdag naar het huis, waar de aanstaande bruid werkt, om voor de kinderen te zorgen. Ze ziet dat meisje dus elke dag en weet precies hoe alles in elkaar zit. Vanaf nu, wordt zij geregeld uitgehoord om de stand van zaken te weten te komen!!!

Op de school is het ook bijzonder fijn. Een organisatie waar papa en mama lid van zijn, heeft 10 000 BEF geschonken aan de school om er schoolspullen en speelgoed mee aan te kopen. Dat is voor Nepalese normen HEEL veel geld en dus heb ik er zowat het ganse warenhuis mee kunnen leegkopen!! Je moet
weten dat de meeste kinderen thuis echter geen speelgoed hebben omdat de ouders daar geen geld voor hebben en ze dus wel helemaal uit hun dak gingen toen ze me met al dat speelgoed zagen aankomen!!! Het is niet te schatten hoe BLIJ ze er mee zijn!! Echt, het geluk is van hun gezichten af te
lezen en ze genieten enorm van die momenten!!! Voor mij zijn het ook erg fijn lessen! Ik heb niet alles tegelijk meegenomen omdat ze dan overdonderd zouden zijn, maar breng elke keer weer iets nieuws mee zodat ik het rustig kan uitleggen en ze er dan mee kunnen experimenteren. Ik geniet er ook
enorm van om hen bezig te zien!! Eindelijk krijgen ze eens de kans om ECHT te spelen naar eigen zin en tempo, moeten ze NIET presteren en hangt er een gezellige sfeer van ontspanning in de klas!! Heel erg fijn!!! Soms vragen ze ondanks al het fijne speelgoed ook nog wel eens om buiten te mogen spelen want ze hebben daar soms echt behoefte aan!! Ze moeten hun energie ook eens kwijt door te rennen, te spelen, te .... dus ik ontneem hen ook dat pleziertje maar niet.

Met de leerkrachten is het contact eigenlijk ook plots veel spontaner en dat komt doordat we nog eens geïnviteerd waren bij een andere juf en omdat de vrouwelijke leerkrachten ons ook uitgenodigd hadden op een picknick die ze zouden houden.
Het bezoek bij de juf van LKG thuis was GEWELDIG!!! Ze heeft nog twee zussen en ook haar moeder was er. We kregen eerst al hun foto's te zien die ze hadden met heel veel begeleidende uitleg en nadien moesten we mee naar boven om HEEL veel lekkers te eten. Het is een moslim-familie en dus hadden
ze speciaal voor ons allemaal specifieke, typische lekkernijen voorzien.

Mijn allerlaatste mailtje alvorens ik weer in België ben,

Sinds mijn laatste mail zijn er hier heel wat feesten geweest en heb ik die natuurlijk meegevierd!!Het eerste festival was Tibetaans Nieuwjaar (die hebben nog een andere kalender dan wij en dan de Hindoes!). Omdat Boeddha "the place to be" is met dat festival ben ik daarheen gegaan, twee keer zelfs. Het is een vijfdaags feest en ik ben de eerste en de derde dag naar Boeddha gegaan. De eerste dag was niet zo speciaal omdat de meeste mensen dat eerder in familiekring vieren, maar ik heb die dag samen met een vader, zijn dochter en kleinkinderen, 4 kloosters bezocht. Erg mooi om dat mee te maken!! Je wordt overal erg vriendelijk ontvangen, je krijgt thee, rijst,... en uiteraard wordt er heel veel gebeden!!! Er werd ook heel veel geofferd in de kloosters: appels, snoepjes, koeken, typisch Tibetaanse lekkernijen,... genoeg om de rest van het jaar mee toe te komen!!! De derde dag van het feest was er wel heel wat te beleven rondom die grootste stoepa van de wereld!! Alle Tibetanen waren in traditionele klederdracht en zagen er prachtig uit! Allen kwamen ze naar de stoepa met gebedsvlaggetjes die werden opgehangen, wierook die werd gebrand, er werd op reusachtige hoorns geblazen, alle beelden in de kloosters waren versierd met kerstlampjes, er brandden duizenden olielampjes en er werd veel gebeden en gezongen. Het zingen gebeurde in grote groepen. De zang duurde vrij lang en was ook een soort gebed en werd afgesloten met het in de lucht werpen van een soort witte bloem die iedereen had gekregen!! Erg grappig want nadien zat iedereen helemaal onder het witte poeder!!! Het was een hele belevenis om er bij te zijn en ik heb genoten van de vredige, gezellige sfeer die er
hing!
Een tweede feest was een huwelijk van een Belgische man die ik hier heb leren kennen en zijn Nepalese vrouw. Het was niet het officiële huwelijk dat we bijgewoond hebben, maar het feest nadien. Wij zijn met een groep van tien mensen naar daar gegaan en ter plaatse was er ook heel veel volk!! Het waren overwegend kinderen die daar rondliepen omdat de man een weeshuis
heeft voor straatkinderen en die alle honderd en ook nog de kinderen van een ander weeshuis waarmee hij samenwerkt uitgenodigd waren!!! Het is echt een man met een heel groot hart en voor hem maakte het niet uit dat het chique was of zo... als de kids maar plezier hadden en eens lekker aten!! En het eten was ook heerlijk! Er was een toffe sfeer en al gauw stond ik met tien Nepalese jongentjes uit het weeshuis te kletsen...en toen begon het orkest plots muziek te spelen... Ik werd door die jongens meegetrokken naar voor en die begonnen hevig te dansen terwijl ik me rustig op de achtergrond hield en genoot van hun dansen!! Maar een van de jongens kwam me plots bij de hand nemen en daar stond ik dan... tussen allemaal donkere kinderen als
enige volwassene en nog blank ook!!! Neen, ik viel vooral niet op!! Iedereen begon spontaan te applaudisseren en ik sloeg natuurlijk helemaal rood uit!!! Maar het was wel een fijn feestje!!!


Een ander groot feest was de "parentsday" bij ons op school. Al weken was men bezig met de voorbereidingen voor deze dag: school herschilderen, nieuwe bloemen planten, de putten op de speelplaats opvullen, lichten in de toiletten installeren, nieuwe vuilbakken plaatsen, .... De dag zelf werd er een heuse tent opgezet, er werd een podium gemaakt, overal hingen slingers en ballonnen,.... Het zag er prachtig uit!!! Eerst werden er een paar speeches afgestoken (jaja.. ik heb er ook 1 moeten geven en ik was poepnerveus!!) en nadien was er een heus cultureel programma voorzien met zang, dans, karate, toneel,.. Het was allemaal echt SUPERKNAP maar het heeft wel vier uur geduurd!!! Ik was erg geboeid door alles maar moet toegeven dat op het einde mijn aandacht wel serieus afnam... Maar het was een erg geslaagde dag en iedereen was in zijn nopjes!!

Een ander groots festival was "HOLI" Het kleurenfeest genaamd!! Die dag maakt iedereen iedereen nat en wordt er met kleuren naar elkaar gegooid en komt dus niemand de straat door zonder helemaal vol kleurrijke poeders te hangen. De mensen die mij kennen weten wel dat zulke dagen echte topdagen voor mij zijn!! Ik doe niets liever dan met water spelen en vuil zijn vind ik ook alles behalve erg als ik me nadien lekker kan wassen!! We waren 's morgens op de school begonnen. Eerst smeerde Madam ons gezicht vol met een rood poeder en nadien kon de wateroorlog beginnen!! Het was een heus gevecht met waterballonnen, waterzakjes ... en tenslotte heb ik zelf een vuilbak vol water over mij gekregen! Ook de buren bekogelden ons van op hun dakterras en vermits ik de enige blanke was, vond iedereen het natuurlijk eens zo leuk om op mij te gooien!! Ik zag eruit!! Daarna met Madam, Miss Rita, Pratit, een neef en ik, naar de zus van Madam gegaan om ook daar verder te spelen!! Die waren goed voorzien van allerhande kleuren en dus kregen we een nieuwe lading over ons gegoten. Ook hadden die een pomp op de speelplaats staan en hebben we bijgevolg echt anderhalf uur met water iedereen
zitten overgieten. en nu waren het geen onschuldige ballonnen of zakjes meer maar hele kommen en emmers!!! Erg grappig!!! Nadien nog even iets gegeten en dan naar huis gegaan. Ik had net iets droogs aangetrokken omdat ik het koud had, toen plots twee vrienden van mij met nog twee andere vrienden voor de deur stonden (ik had hen nooit mijn adres gegeven maar ze hadden heel de dag lopen zoeken om toch maar HOLI met mij te kunnen vieren!! En mij natuurlijk erg vuil te maken!!) Ik ben me dus snel terug gaan omkleden en met hen meegegaan. In de straten liepen al de mensen er super kleurrijk bij en af en toe werd je verrast door een ballon die op je hoofd stukgegooid werd!! Ik ging naar het dakterras met een van de mannen en ondertussen gingen de anderen kleurpoeder halen. Wat ik echter niet wist, was dat ze de sterkste kleur gekocht hadden die te verkrijgen is en die ook veel duurder is dan de anderen.... Ze waren ook zo tof om meteen een hele emmer te vullen met die kleurstof en die helemaal over mij alleen uit te gieten!!! Ik vond het eerst wel grappig..tot ze zeiden dat die kleur er een week op zou blijven!! Ik vind het hoegenaamd niet erg om heel vuil te zijn, als ik me nadien goed kan wassen!! Maar daar was dus nu geen sprake van!! Ik heb een kwartier met kleren en al onder de douche gestaan bij die man in zijn badkamer, heb me wel tien keer gewassen,. heb met een steen over mijn gezicht, handen, benen,... geschrobd, maar het ging er niet af!!! Ik heb dus inderdaad vier dagen met gekleurd haar, groene handen en voeten,.. rondgelopen!!! Mijn gezicht was gelukkig genoeg een beetje gespaard gebleven!! Ik heb dus nog vier dagen met die verdomde groene kleur rondgelopen....maar goed, het was een leuke dag geweest!!!


En het laatste feest was met de hostelkinderen!!! Omdat de kinderen in de examens zitten en ik naar Tibet ga en ze al weg zullen zijn naar huis als ik terug kom, besliste ik om op vrijdagavond (zaterdag hebben ze geen examen) een feestje voor hen te organiseren bij wijze van afscheid. Ik had uitnodigingen gemaakt en om 18 uur begon het festijn!! Eerst kregen ze allen een kroon op en daarna kwamen ze de, met ballonnen versierde, kamer binnen en werd er gedanst op de muziek!! Ook had ik wat lekkers voorzien, maar daar vlogen ze zo op, dat het binnen de kortste keren op was! Heb ook al de dingen verdeeld die ik niet meer mee naar België neem en speelgoed dat ik niet aan de school geef omdat het meer voor individueel gebruik is. Als afsluiter hebben ze 1 per 1 een dansje geleerd en hebben we nog even gek gedaan!! Ik ben ook verrast op een cadeau van hen!!! Ze hebben echt twee keer geen geld, maar hadden het beetje dat ze hebben, samengelegd om een houten fotokader en een typisch Nepalees soort belletjes voor me te kopen!! WAW!!!! Echt heel lief van hen!!! En van het kindermeisje Rima heb ik een roosje en een tekening gekregen en van de kinderen van de directeur een echte schooltrofee met mijn naam op!! Een heel tof feestje waar zowel de kids als ik enorm van genoten hebben!!! Ik was echt blij dat ik nog de kans heb gehad om het samen met hen te vieren, want....ik ga ze missen!!!

Wist-je-datjes:
- De kinderen schrijven met pennen die gevuld worden met inkt uit een grote pot en ze als ze dat gedaan hebben en er wat aan de buitenkant van de pen hangt, smeren ze die inkt in hun haar.
- Mensen in de echte dorpen poetsen hun tanden nooit.
- De rijst wordt gedroogd op straten en pleinen en dat merk je als je hem eet want er zitten heel veel kiezelsteentjes tussen (schuurt de maag!)
- De meeste Nepalezen slapen in dezelfde kleren als ze al weken dragen.
- De kinderen kaften hun boeken met krantenpapier.
- Mensen vissen hier in vijvers waar wij zelfs onze hond nog niet in zouden
laten zwemmen omdat het water ZO vies is!!
- Sorry maar mijn inspiratie is op...had nog wel dingen te zeggen maar die heb ik niet opgeschreven en ben ik dus vergeten....Ik hoop dat ik met de wist-je-datjes een beetje een beeld heb gegeven van hoe de mensen hier leven, maar kan je verzekeren dat het veel toffer is om het allemaal life te zien en te beleven...dus als je eens tijd en geld hebt...een paar weekjes
Nepal????


En verder vertrek ik morgen voor een twaalftal dagen naar Tibet en die verhalen zal ik wel vertellen als ik terug ben want 12 april ben ik alweer thuis!!
Jaja zes maanden!!! Het leek erg lang alvorens ik vertrok...maar ze zijn voorbij gevlogen!! Ik heb dagen gehad dat het me minder meeviel, maar 99,99 procent van de tijd dat ik hier gezeten heb, heb ik ervan genoten en vond ik het erg leuk!!! En dat....

Die herinneringen, dit avontuur, al deze belevenissen,.....zal nooit iemand me nog af nemen!!!!
Bij deze ook een speciaal dankwoordje aan Peter en Jeanne die dit mogelijk hebben gemaakt voor mij!! Heel hard bedankt!!!! (en ik kom met mijn foto's en verhalen nog wel eens tot in Nederland)

En verder...Bedankt voor jullie mails en voor het lezen van mijn verslagen
en tot...in België.I