Stichting Hulp aan Nepal

emails van Nancy 2003

verslag Nancy,
als vrijwilliger op de Mount-Valley School in Mathatirtha

Maak je keuze door de datum aan te klikken

Mail van 23 oktober 2003.

Namaste,

dat betekent hallo of goedendag.
Ik ben nu een paar dagen in Kathmandu en het is een echt Aziatische hoofdstad. Veel verkeer: auto's, riksja's, fietsers, busjes (geen grote want die passen niet door de straten en veel straten zijn nog niet verhard), voetgangers, koeien (is specifiek voor Nepal en India), brommers, motoren (zie het niet zitten om hier zelf te rijden) en al het andere dat zich voort kan bewegen zie je hier op straat. De straten zijn vol en stinken maar ik vind dat wel leuk. Je bent in een compleet andere wereld. Mijn ogen zijn nog niet helemaal gewend aan het stof en de smog.

Ik ben zondag om 17.45 vertrokken uit Amsterdam. De hele familie was mee om me uit te zwaaien. Dus na een paar traantjes ben ik door de douane gegaan. Ik kreeg in Amsterdam het boekje waar velen van jullie ingeschreven hebben. Deze heb ik onderweg gelezen, hartstikke leuk. Ik Londen moest ik drie uur wachten maar dat ging nog redelijk snel. Daar ben ik aan de klets geraakt met Pam een Canadese vrouw die ook naar Nepal ging. Dus de verdere weg hebben we samen gereisd, wel zo gezellig. Het wachten in Abu Dabi was verschrikkelijk. 5 uur hangen of harde stoelen. Maar uiteindelijk ben ik op de plek van bestemming aangekomen. Vanuit de lucht zie je de hoge bergen je tegemoet komen. geweldig.
Vanaf de luchthaven naar Kathmandu centrum heb ik samen met enkele anderen een taxi genomen.
En toen op zoek gegaan naar een hotel. Het was toen al donker. Lastig zoeken maar uiteindelijk een leuk hotel gevonden met balkonnetje. en dat voor 4 dollar. 's Nachts is het allemaal iets minder. Als ik om 10 uur kapot in mijn bed lig, lijkt het of de mensen die buiten lopen bij me in de kamer staan. Keiharde muziek en geschreeuw hebben mijn nachtrust toch redelijk verstoord.
Dus op zoek naar een ander hotel.
De volgende dag als ik op zoek ben naar een nieuw slaapadres, kom ik Peter en Jeanne van de Stichting Hulp aan Nepal tegen. Ze zijn een paar dagen eerder aangekomen. Samen maken we een rondje door de Thamel waar veel hotels staan. Een kamer is niet duur. Voor twee personen kost het 6 dollar en alleen 5. Je moet je niet teveel van zo'n kamer voorstellen hoor. Je hebt een bed (niet helemaal schoon) en een douche en wasbak die je er in Nederland meteen uitsloopt. Maar ik geniet er reuze van want over een weekje heb ik geen douche en normaal toilet meer. Dus dit is super luxe.
Samen met Pam neem ik een kamer (scheelt weer wat dollars) en ik kan goed maar haar opschieten. Ze blijft 2 nachten. De verdere dag hebben we door Kathmandu geslenterd. Gewoon lopen en zien waar je uitkomt.
Ik heb ondertussen ook de scholen bezocht. Er is een kleine verandering van mijn slaapadres, maar mijn postadres blijft hetzelfde. Het volgende is namelijk het geval. Woensdag ben ik met Peter en Jeanne de twee scholen gaan bezoeken. Eerst zijn we met een taxi naar Patan gegaan. Helaas de school was niet meer op de plek waar hij moest zijn. Het gebouw was er nog, maar geen kinderen. Bleek dat ze verhuisd waren. Wel in de buurt overigens. Komen we daar aanlopen, zien we een bouwterrein met hout, stenen, gevaarlijke kuilen, spelende kinderen, halve leslokalen, een half huis. Ach ja, moet kunnen toch. Dit is echt Azië. Niets is af, maar de kinderen krijgen gewoon les.
Als ik wil kan ik het onafgebouwde huis slapen. Over 5 dagen is het af!!!!!!! jaja.
We lopen naar de andere school. Dat is ongeveer 20 kilometer en we nemen een mooie route door de rijstvelden. Ze zijn aan het oogsten. En om me heen zie ik de besneeuwde toppen van de vele bergen hier. De school ligt geweldig. In een dorpje (Mathartirta) op een heuvel. De directrice woont nu daar en een lerares. Ik ga daar ook zolang wonen. Ik krijg een eigen kamertje. Het is ongeveer 20 minuten lopen naar de hoofdweg. Dan 45 minuten met het busje naar Kathmandu, die overigens levensgevaarlijk zijn want ik had vandaag een jongen die het moest leren. En dan kun je in ongeveer 20 minuten naar de Thamel lopen. Of je neemt een taxi. Ik weet nog niet welke lessen ik ga geven maar dat hoor ik de 29ste. Wel heb ik aangeboden om na schooltijd met de kinderen die op school blijven te sporten en spelletjes te doen en dat vond ze een goed idee. Want om 4 uur als de school uit is zijn de andere leerkrachten gevlogen. Correctie, vergaderen dat kennen ze niet.
Ik begin 29 oktober op de school. Want het is bijna lichtfeest, dat is een Hindoefeest dat 3 dagen duurt. De kinderen zijn dan vrij en er is vuurwerk en familie leden worden geëerd. Daarom is het nu extra druk overal. Het lijkt wel een volksverhuizing. Lijkt me leuk om mee te maken.
Op dit moment is de temperatuur nog aangenaam. Overdag ongeveer 26graden en 's nachts 10. Maar het koelt snel af, ik ben benieuwd.

Nou dit was het voor nu.


Mail van 8 november 2003.

Hallo allemaal,

Het is ongeveer twee weken geleden dat ik mijn eerste algemene mail heb verstuurd en ondertussen is er alweer veel gebeurd. Zo heb ik nog enkele dagen in Kathmandu rondgezworven, heb een bruiloft bijgewoond, heb ruzie gemaakt met een gids, heb bah tikar gevierd, ben bij een echte Goeroe geweest (nee niet Emiel Ratelband) en ben ik aan de slag gegaan op de school.

Maar allereerst wil ik iedereen bedanken voor alle mailtjes die jullie gestuurd hebben voor mijn verjaardag. En misschien heeft iemand ook wel een kaartje gestuurd maar de post is hier erg traag. Benja heeft geïnformeerd hoelang een brief onderweg is.
Schrik niet, het kan 25 dagen duren. Dus als je iets belangrijks hebt, .mail het. Want 1 keer per week kan ik mijn mail lezen. En als het echt dringend is kun je me ook bellen. Benja heeft mijn nummer en weet de tijden.

Zoals gezegd heb ik de eerste dagen nog in Kathmandu doorgebracht. Ik ben naar Pashupatinath geweest en Bakhtapur. Pashupatinat is een heilige plek voor Hindoes. Het ligt aan de Bagmati rivier. Hier worden de mensen die gestorven zijn gecremeerd. Het is een rare gewaarwording om dat te zien. Je staat er zo dicht op, ongelofelijk. Het is een heel ritueel en mensen die hier in de rouw zijn dragen witte kleding. Als het lichaam verbrand is, strooien ze de as in de Bagmati. Ik vind het raar dat toeristen hier zo naar toe kunnen. Want hoe zou je het vinden als jezelf dood bent en er een busje met Japanners op jouw crematie foto's kwam maken?? Maar de mensen hier storen zich er niet aan.
Verder ben ik naar Bakthapur geweest. Dat is een dorpje zo'n 20 kilometer verderop. Ik ben met de lokale bus gegaan en dat is het beste. Je zit bij de lokale mensen en reist voor 9 rupees ( 11eurocent) en beleefd van alles en na een uur ben je op de plek van bestemming. Bakthapur is een oud dorp met een mooie kern. Alleen erg opdringerige gidsen. Dus toen er een jongen naast me kwam lopen en begon te praten zei ik vriendelijk dat ik geen gids nodig had. Maar helaas hij bleef met me meelopen en praten. Dus ik zei dat ik daar geen zin in had. Geen effect. Dus met een iets strengere blik nog een keer gezegd dat ik GEEN gids nodig had. En toen werd hij heel boos. Hij begon te schreeuwen en mij voor alles en nog wat uit te maken. Ik ben maar op een stoepje gaan zitten tot hij uitgeraasd was. Dit soort dingen is niet zo leuk als je alleen bent. Verder heb ik die dag geen last meer gehad van opdringerige gidsen. Maar door dit incident heb ik de helft van het dorpje niet gezien (toch een beetje van slag). Dus ik ga er nog een keer heen.

Verder ben ik begonnen op de school in Matatirtha. Het is een dorpsschool waar vooral kinderen naartoe gaan van arme boeren gezinnen. En dat is te zien. De kinderen dragen allemaal een uniform maar dat is vaak te klein, kapot of erg vies. Ook kun je je niet voorstellen hoe het schoeisel eruit ziet. Er zijn kinderen die schoenen dragen zonder zool, je ziet de sokken aan de onderkant. Ook het schoolgebouw (2 gebouwen) is in zeer slecht staat.
De deuren en ramen sluiten niet (als er al glas in zit), de klaslokalen zijn leeg -op een paar banken en een zwarte plank (bord) na- en de leerkrachten zijn ongeschoold (veelal mensen uit het dorp).
Ik heb de eerste dagen een beetje rondgekeken en ben erg geschrokken van het niveau van lesgeven. Het is lager dan ik verwacht had. Hier ligt dus een taak voor mij.
Het schoolsysteem hier is anders dan in Nederland. Alle kinderen gaan 6 dagen per week naar school(zaterdag is een vrije dag) en volgen 7 periodes op een dag. Elke periode hebben ze een ander vak. De leerlingen blijven in het lokaal terwijl de leerkrachten rondgaan. Je hebt dus vakleerkrachten???.
Op dit moment ben ik ervoor de Engelse lessen. Vooral het gebruik van de taal in het dagelijks leven. Dat betekent; rollenspelen, zingen en woordenschat vergroten.
Vanaf volgende week ga ik ook in Patan werken. Het is dezelfde school alleen zitten hier stadskinderen. Veelal met ouders die iets meer te besteden hebben dan de mensen uit het dorp. Het niveau ligt hier waarschijnlijk iets hoger.

Mijn dag ziet er als volgt uit:
6.00 opstaan
6.30 sporten met de kinderen die intern zijn
7.00-8.00 huiswerkbegeleiden
9.45-16.00 lesgeven
16.00-.... vrij te besteden
rond 8.00/8.30 slapen
Zaterdag vrij.

Ik heb een slaapplek gekregen op de bovenste verdieping. een kamer van 4 bij 5 met een bed, kast, twee stoeltjes en een tafel. Heel eenvoudig maar schoon. Als ik me wil wassen of naar het toilet moet krijg ik het campinggevoel. Ik moet twee trappen af en me wassen uit een emmer.
Twee keer per dag krijg ik warm eten. Echt heerlijk. Dus de mensen die dachten dat ik hier zou verhongeren hebben het mis. Ik kom kilo's aan. Want het eten wordt opgeschept en je moet je bord leegeten. Het is het paradijs voor de vegetariër!!!!

Nou ik zit alweer veel te lang te tikken. Ik loop nog een stukje door de Thamel en ga dan weer op weg naar Matatirtha.
Het weer slaat trouwens al om. Overdag is het nog aangenaam maar na 4 uur wordt het heel fris. Dikke trui aan en sokken!!!

Mail Nancy van 22 november 2003.

Namaste,

Ik begin hier ondertussen aardig in te burgeren. Ik eet met m'n handen (als ik terug kom heb ik een cursus "hoe eet ik met bestek" nodig), zit vaak op de grond, trek m'n slippers uit als ik een kamer binnenloop, groet mensen met m'n handen gevouwen en zeg "namaste", sta vroeg op en ga vroeg naar bed, leer de taal al een beetje. Vind het normaal om met 20 mensen in een busje te zitten voor 10 personen en als ik naar het toilet ben geweest gebruik in mijn linkerhand (nee grapje, ik houd het op wc- papier).
De mensen in het dorp Matatirtha zijn erg vriendelijk en als je ergens komt krijg je meteen van alles aangeboden. Dat kan drinken zijn of eten, maar ook groente en fruit uit eigen tuin om mee te nemen naar school. Daar wordt er dan een lekkere curry van gemaakt. Didi is mijn kokkin en kan heerlijk koken. Als ze bezig is in de keuken sta ik vaak te kijken hoe ze gerechten klaarmaakt. Als ik dan thuiskom kan iedereen Nepalees bij me komen eten.
Trouwens, de gerechten die jullie op m'n afscheidsfeestje hadden klaargemaakt ben ik nog niet tegengekomen.

In het begin was ik van plan om een fiets aan te schaffen. maar nu ik een tijdje het verkeer heb gadegeslagen ben ik van gedachten veranderd. Het is een complete chaos. Vooral de weg van Kathmandu naar Matatirtha. Het is namelijk de hoofdweg naar Pokhara, Chitwan, enz. Zeg maar de A1 van Nepal. Alleen is deze A1 smal en er rijden grote vrachtwagens, bussen en auto's. De kans dat je van de fiets wordt gereden is erg groot of je krijgt een lading uitlaatgassen binnen. En dat lijkt me ook niet zo gezond. Grote afstanden leg is met een busje af en ik loop ook veel. Dat lopen vinden mensen raar
want als je geld hebt, laat je je rijden. Je loopt niet voor de lol.

Het werk op de school is een hele uitdaging. De communicatie met de leerkrachten en leerlingen is vaak handen en voetenwerk. Ik heb vanuit Nederland m'n blokfluit meegenomen en dat is een goede zet geweest. Iedereen vindt het geweldig om te luisteren en te zingen (ja en een echt muziek-wonder ben ik niet). Ook simpele spelletjes als 'Ik ga op reis en neem mee" en 'Nok nok wie ben ik" zijn helemaal nieuw voor ze. Dit alles gaat in het Engels. Al spelenderwijs ben ik met de engelse taal bezig. De leerkrachten probeer ik er tijdens mijn lessen bij te betrekken door te laten kijken en mee te laten doen, zodat ze zelf ook ideeen krijgen. Er zit wel verschil in leerkrachten in Matatirtha (dorp) en Patan (stadje). De leerkrachten in Patan zijn veelal beter geschoold en spreken redelijk Engels. Daar hebben ze ook meer hulpmiddelen om het onderwijs te ondersteunen. In Matatirtha staan mensen voor de klas die uit het dorp komen en vaak een lage opleiding hebben. Alle leerkrachten zijn onbevoegd!!!. Dus van basisontwikkeling, adaptief onderwijs, zorgbreedte, enz. hebben ze hier nog nooit gehoord. En alle kinderen moeten hetzelfde doen. En is een kind klaar! dan wacht je op de rest met je armen over elkaar. En snap je het niet? dat is dan jammer. We gaan gewoon door. Als ik vertel over de situatie in Nederland dan knikken ze en vinden het raar dat de kinderen extra uitleg krijgen of als ze klaar zijn
extra werk kunnen maken. Hier doen ze een lesje tijdens de les en verder veel huiswerk. voor alle vakken en dat zijn er 7 per dag.

De afgelopen weken heb ik twee uitstapjes gemaakt met de klassen 5 t/m 8 en 3/4. Beide keren zijn we naar een tempelcomplex geweest. De kinderen waren helemaal door het dolle heen en hebben de hele weg gezongen. Ze hadden allemaal home-made food bij zich. Heerlijk!!!! Tussen de heilige gebouwen werd er gegeten, gespeeld en getekend. Deze kinderen zijn natuurlijk niets gewend. Ze gaan nooit het dorp uit. Wat ook leuk was, was de busrit. Met ongeveer 54 kinderen en 6 leerkrachten in een busje voor 30 personen. Dat was gezellig vol kun je zeggen. De inspectie in Nederland zou een rolberoerte krijgen.
Het weer wordt steeds frisser en iedereen vertelt me al dat we over een paar weken met muts op en handschoenen aan staan les te geven. Je kunt je voorstellen dat ik er echt naar uitkijk. Wie heeft er nog een straalkachel in de aanbieding????? 's Ochtends kan ik al wolkjes blazen in m'n slaapkamer
en het water is dan erg koud!!!
Na een dag lesgeven ga ik vaak op het dak van de school zitten met een kop melk-thee en kijk dan naar de zonsondergang. Bij helder weer zie ik dan de Himalaya in de verte. O zo mooi.
Nou dit was het weer voor nu. Bewaren jullie wat speculaas en pepernoten voor mij??


Op de foto zien jullie een van de twee schoolgebouwen. Zo ziet het er redelijk uit. maar je ziet dat de 2de verdieping niet af is en nu gebruikt wordt om was op te hangen. In het kleine hokje links, daar woont een gezin met 3 kinderen!! Veel ramen zijn stuk of missen glas en deuren sluiten niet. Op het plein voor het gebouw komen de kinderen elke ochtend samen om te zingen en bidden. O ja, en de twee ganzen op de voorgrond die vallen me regelmatig aan. Hoe smaakt ganzenvlees????

Mail Nancy 12 december 2003.

In Nederland hebben jullie natuurlijk last gehad van Sinterklaasstress en komen de kerstdagen er weer aan. Een boom kopen, cadeautjes inslaan en mensen uitnodigen. Ja en oud en nieuw niet te vergeten. Veel eten en drinken met z'n allen.
Van die feesten merk ik hier niets. Ongeveer 80% van de bevolking in Nepal is Hindoe. Het Hindoeïsme kent genoeg andere festivals maar toch zal ik het versieren van m'n huisje en het gezellig samen zijn met m'n familie missen.
En ook de voorbereiding op school. Het is altijd een drukke periode maar je leeft wel heel bewust naar iets toe! Ik heb geen idee of hier oud en nieuw wordt gevierd. Ze hebben hier namelijk een andere jaartelling. We leven hier in het jaar 2060 in de 8ste maand. In april (onze jaartelling) is het hier oud en nieuw! (dus Martina neem maar oliebollen uit Nederland mee).

Het contact met de leerkrachten wordt steeds beter. En ik word bij velen van hen thuis uitgenodigd. Een collega van mij heeft een baby gekregen. Ze heeft tot de laatste dag gewerkt. Het is een zoontje en pas na 11 dagen krijgt het kind een naam. Dus toen ik de dag na de geboorte vroeg hoe het kind heette keek iedereen me raar aan.
Ik heb foto's van m'n familie en school meegenomen naar hier. Iedereen heeft zoveel vragen over Nederland. En ze blijven naar de foto's kijken. Dus velen van jullie zijn beroemd in Nepal. Ze vinden het maar raar dat iedereen een eigen huis heeft. Hier woon je als vrouw bij je schoonfamilie. En dat ik samenwoon en niet getrouwd ben is helemaal een discussie punt. Hier worden bijna alle meisjes nog uitgehuwelijkt. Soms al op hele jonge leeftijd. Dat uithuwelijken gebeurt wel met iemand uit je eigen 'kaste'. Een liefdeshuwelijk komt hier maar zelden voor. Als er een baby wordt geboren ben je rijk als het een jongen is want met een meisje stopt de familienaam.
Je ziet dan ook dat er meer jongens dan meisjes op school zitten. Als er gekozen moet worden in een familie wie er naar school mag dan is het de jongen. (en dan eerst de oudste, enz..)
Het is hier ongelijk verdeeld als het om rechten gaat. En voor iemand als ik (westers) is het allemaal moeilijk te bevatten. Mijn haren staan regelmatig overeind. Maar ik ben hier te gast en houd mijn mond. Met de directrice kan ik er goed over praten. Zij is best vooruitstrevend en heeft de leiding over de school in Matatirtha.

Het is hier een paradijs voor vogelliefhebbers, wandelaars, koopjesjagers en vegetariërs. Niet dat Hindoes geen vlees eten. Dat heb ik altijd gedacht. Het vlees is alleen zo duur dat ze het maar af en toe eten. Maar de groentegerechten zijn heerlijk.

Op school heb ik mijn draai wel gevonden. Ik heb elke dag een vast programma. Zo ben ik op zondag, maandag, dinsdag en vrijdag in Matatirtha. En op woensdag en donderdag in Patan. Ik geef les aan alle klassen. Van de hele kleinsten 3, 4 jaar tot de grootsten 15, 16 jaar. Dat is wel elke keer een omschakeling maar leuk om te doen. Als je hier als juf de klas binnenloopt gaan ze allemaal staan en zeggen: "Goodmorning Miss" of "Goodafternoon miss". Pas als ik zeg dat ze mogen gaan zitten doen ze dat en zeggen 'thank you Miss'. Lijkt jullie dat wat collega's in Nederland????
En als de kinderen wat tegen me zeggen is het altijd Nancy Miss.
Waar ik niet tegen kan is dat mijn collega's de handjes nogal eens laten wapperen. Of met een stok de orde bewaren en echt rake klappen uitdelen. Het is hier normaal en niemand kijkt er raar van op. Alleen ik draai mijn hoofd weg. Ik vraag mezelf ook af in hoeverre ik daar iets van kan zeggen?

Nou de Nepalese post is een ramp!!! Heb nu 5 kaarten ontvangen en op 3 kaarten stond de naam van Loek. Ik weet dat er kaarten onderweg zijn, al wel 5 `a 6 weken. Misschien een tip: zet de naam van Loek erop!!!! Dan komt het zeker aan (haha).

Verder duurt het niet meer lang tot Martina komt. Als alles volgens plan verloopt komt ze 23 december aan en zal ze 6 januari weer vertrekken. En kort daarna komt Benja. HIj komt op 20 januari en blijft tot 10 februari. Ik heb in januari een maand wintervakantie. Het is de koudste maand in Nepal (voor ons nog aangenaam overdag) en alle scholen zijn dan een maand gesloten. Zie ernaar uit dat ze komen.

Ondertussen zijn de hostel kinderen (de kinderen die intern zijn) naar Patan vertrokken. Het is dus stil geworden waar ik woon. Dat betekent ook geen huiswerkbegeleiding meer en 's ochtends uitslapen...tot wel..... 7 uur.

Bij deze wil ik iedereen een hele fijne Kerst toewensen en een gezond
nieuwjaar.

heel veel liefs
Nancy

 

Mail Nancy van 8 januari 2004.

Hallo lieve allemaal,

Nog de beste wensen voor 2004!
Nou daar ben ik weer. Is het koud in Nederland????????
Ik zit nu op een zonnig dakterras in de Thamel, lekker warm. Ik schrijf eerst mijn mail ouderwets met pen en papier, daarna tik ik het over. In het zonnetje is het beter dan in een stoffig internetkantoortje en zo kan ik gelijk een beetje mijn bruine kleurtje die Martina en ik van de trekking hebben overgehouden bijhouden. Het lijkt net of we op wintersport zijn geweest.

De afgelopen weken zijn weer interessant, druk en vooral gezellig geweest. Voordat Martina kwam heb ik nog gewerkt maar ook onverwacht 5 dagen vrij gehad. De Maoïsten hadden alle scholen in de Kathmandu-Vallei voor 5 dagen gesloten. Dit maken ze kenbaar in de krant. Als je dat als school niet
opvolgd en ze komen controleren, weet ik niet wat de gevolgen zijn. Maar alle scholen waren gesloten. De angst voor de maoïsten is groot. Wat ze precies willen weet niemand, volgens mij weten ze het zelf ook niet.
Tijdens deze vrije dagen heb ik wel danslessen gegeven. De kinderen kwamen in groepjes op school, zonder uniform, in hun vrijetijdskleding. Wat dan wel weer lachen is, is dat je je dansjes voorbereid en er helemaal klaar voor bent en dat op dat moment de stroom uitvalt. Dat gebeurt vaker maar nu voor 3 uur! Daar sta je dan. Geen muziek en wel veel kinderen. Dan gaan we maar spelletjes doen. Het blijft improviseren. De kinderen zijn gek op dans en muziek, ik heb voor de school een radio/cassette/cd-speler gekocht. Die heeft z'n geld nu al dubbel en dwars opgebracht.

Van Wim kreeg ik rond 20 december nog een mailtje waar ik ontzettend blij mee ben. Namelijk dat er tijdens de Kerstviering op school bijna 800 euro is opgehaald voor Nepal. Met dat geld kan ik hier zoveel goede dingen doen. De komende dagen laat ik speeltoestellen maken voor buiten (de arbo-eisen zijn hier niet zo hoog, haha), wil speelmateriaal kopen voor in en buiten de klas (ballen, muziekinstrumenten, bordenwissers, blokken, enz.). Wat het precies allemaal gaat worden horen jullie nog van me. Maar ik wil jullie allemaal bedanken voor jullie bijdrage. Het geld gaat goed besteed worden.
En het is fijn om te weten dat mensen je werk hier serieus nemen.
Gisteren kreeg ik nog zo'n goed bericht van Emmy. Tijdens het kinderkerstfeest van de kerk is ook geld opgehaald, dat geld komt ook deze kant op. Dat was ruim 230 euro. Samen meer dan 1000 euro. Dat verdient een leerkracht hier in 3 jaar!!!

Martina is net weg en ik kan jullie zeggen dat het daarvan stil is geworden (rara hoe kan dat?).
We hebben in twee weken tijd op een sportieve manier Nepal leren kennen. Zo hebben we geraft, gekampeerd langs de rivier, 5 dagen trekking door het Annapurna-gebergte, hebben een goed gesprek gehad met 2 Maoïsten waarna we ieders 1000 RS moesten betalen (kregen wel een bonnetje), hebben vanaf de rug van een olifant neushoorns gezien, hebben door de jungle gefietst, door de sneeuw gelopen en ook een vette regenbui gehad (dat terwijl het droogseizoen is).
Het was een super gezellige tijd die mijn buikspieren wel nodig hadden. In de afgelopen 2 weken heb ik meer gelachen dan in de hele periode daarvoor.
Nu is het wachten op Benja. Die komt al over 1 1/2 week. In de tussentijd ga ik voor Sinterklaas spelen. Ik ga het geld dat jullie met z'n allen bij elkaar hebben gebracht nuttig en goed besteden.

Sorry Kraanvogels, ik heb de afgelopen weken m'n kralen niet kunnen rijgen. Als ik terug ben op school (Matatirtha) zal ik de schade inhalen.

Tot de volgende mail,
Nancy


Mail Nancy 20 januari 2004
Namaste,

Hier een kort mailtje vanuit het verre/mooie Nepal. De komende 3 weken is Benja hier en zullen we door Nepal en India reizen.
Dus geen tijd en zin om uitgebreid achter de computer te gaan zitten. Vandaar dat ik nu iets van me laat horen zodat jullie niet denken dat ik spoorloos ben, geen contact meer wil of er met het geld vandoor ben.

De laatste weken was het vakantie en heb ik naast geluierd ook nog zinvolle dingen gedaan. Ik heb de plaatselijke smid bezocht en die gaat speeltoestellen maken (schommels, glijbaan, wipwap, duikelstang en een klimrek). Weer een ander mannetje komt schilderen en weer een andere komt plaatsen. Zo voorzie ik het dorp van werk (goed voor de economie). Verder heb ik veel speelmateriaal voor sport en spel gekocht. Ook is er een waterpomp en tank aangeschaft van het geld. De bus krijgt nog een opknapbeurt en dan moet ik de financiën eens bekijken.

Afgelopen vrijdag ben ik naar een bruiloft geweest. Nou dachten we in Nederland dat een boerenbruiloft groot was! Vergeet het maar. Op de bruiloft van afgelopen vrijdag waren 700 ä 800 mensen die allemaal eten, drinken, hapjes, enz. kregen. Om de 5 minuten stond er weer iemand naast je met een schaal. Ik had voor deze avond een Kurtha gekocht. Een pak dat Nepalese vrouwen dragen. Ik zag er OOSTERS uit.
Verder heb ik weer een nacht het toilet geinspecteerd. Ook wel.....last gehad van een voedselvergiftigingetje. En heb in een taxi-busje gezeten samen met 850 losse aardewerk potten (ong. 25 cm hoog) en geen een is er gebroken.
De dagen worden hier weer iets langer maar nog niet warmer. 's nachts slaap ik met sokken aan en thermo-ondergoed. Overdag is het wel te doen.
Nou dit was het voor nu. Tot over 3 weken.
Nancy


Mail Nancy 11 februari 2004

Het is vandaag 11 februari en Benja is gisteren vertrokken (snik,snik). De tijd gaat ontzettend snel en over iets meer dan 2 maanden kom ik alweer naar huis!
De afgelopen 3 weken hebben Benja en ik veel gezien en gereisd. Natuurlijk heeft Benja een bezoek aan de school gebracht. Maar ja, die was nogal leeg zonder kinderen.
De eerste dagen hebben we in Kathmandu doorgebracht. En zijn daarna naar Pokhara gegaan. Over een afstand van 210 kilometer hebben we 10 uur gedaan (ongeluk, natte weg). In Pokhara, waar je goed zicht hebt op een stuk Himalaya hebben we aan paragliding gedaan. Met een soort parachute spring je dan van de berg af en kunt zelf regelen hoelang je in de lucht blijf). Dit was GEWELDIG, een heel apart gevoel om in de lucht te hangen/vliegen.
Door een 'studenten-staking' zijn we een dag langer in Pokhara gebleven. Dit moest wel want er reed geen verkeer! Echt niets, een soort autoloze-zondag (goed voor de luchtwegen).
De eerste week in Nepal hadden we een stalker....vanaf de luchthaven tot in Pokhara. Het was Chris Zegers. Hij was opnamen aan het maken voor Yorin-travel (eind maart op TV). Misschien zien jullie nog een glimp van Benja en mij.
Op 29 januari zijn we naar India gevlogen. Eerst naar Varanasi. Hier loopt de Ganges. De heilige rivier van de Hindoes. Laten we zeggen dat het indrukwekkend was. Langs de rivier zie je van alles: badende mensen, brandende dode mensen, poepende kinderen, koeien, drijvende mensen resten, bootjes, mensen die de was doen...... ga zo door. Met de nachttrein naar Delhi gegaan. Vanuit Delhi naar Agra waar de Taj Mahal staat, 1 van de 7 wereldwonderen. Mooi om te zien.
De mensen in India zijn niet aardig. Regelmatig proberen ze je op te lichten en ze zijn heel opdringerig. Ik was dan ook blij toen we op 6 februari weer in Nepal aankwamen. Het verschil tussen mensen uit India en Nepal is als 'dag en nacht'.
Terug in Nepal hebben we nog een motor gehuurd en zijn naar Nagarkot gereden. Benja rijden en ik navigeren. Gelukkig hebben we het er zonder kleerscheuren vanaf gebracht. Het rijden in Kathmandu is een hele kunst. Eenmaal buiten de stad is het geweldig. De regering heeft weer iets nieuws bedacht om de maoïsten te pakken. Alle motorrijders moeten zonder vizier rijden. Dat is dat plastic dingetje voor je ogen. Het gevolg is in een stinkende stad als Kathmandu dat er nu allerlei rare oogziektes ontstaan. Onze gezichten waren na 1 dag al zwart.

Benja is nu weg en het is stil geworden. Ik vertrek zo weer naar Matatirtha om les te gaan geven en te kijken hoe het met de speelstoestellen staat. Het weer gaat de goede kant op. Overdag wordt het tegenwoordig een graad of 23.
's Nachts is het nog koud.

nou tot de volgende mail.

Nancy

email Nancy 8 maart 2004

Hoi 'bleke' Hollanders

 

Tenminste ik ga ervan uit dat het in Nederland nog niet het weer is om in je zwembroek of bikini te lopen. Hier is het weer overheerlijk. Dat wil zeggen, overdag veel zon en warm en 's nachts een graad of 12. De zon heeft me dan ook al aardig gebruind. Alleen het jammeren is dat ik nu net een bouwvakker ben. Je kent ze wel. Als ze hun T-shirt uittrekken, zie je het shirt nog zitten (haha) en mijn benen zijn nog twee melkflessen. Het is voor vrouwen niet netjes om je lichaam te showen. Benen en schouders moeten bedekt zijn.

Op school gaat het leven zijn gangetje. Ondertussen zijn bijna alle speeltoestellen geplaatst. En ik kan jullie vertellen dat het een groot
succes is. De wachtrijen bij de Efteling zijn er niets bij. De afgelopen week zijn mannen en vrouwen uit het dorp bezig geweest om ze te plaatsen. De schilder heeft het op zijn Nepalees geschilderd!! (smeren met die handel) en de kinderen geven de verf geen tijd van drogen. Geweldig om te zien en het geeft een goed gevoel. Elke dag staat er een file bij de schommels, het klimrek zit bommetje vol en ze bedenken allerlei spelletjes bij de duikelstang. De kinderen zijn er niet af te slaan. De glijbaan wordt nog gemaakt en de wip-wap moet nog geplaatst worden.Tijdens de lessen maak ik veel gebruik van de andere spullen die ik gekocht of gekregen heb uit Nederland. Afgelopen week zijn Barbara (mijn schoonzus) en Miriam (vriendin) op bezoek geweest. Ze hebben enkele dagen meegedraaid op school. Gegeten, geslapen en gewerkt. Barbara had springtouwen meegenomen......een groot succes......zo groot dat de kinderen haar bestormden en alles in de knoop trokken. Toen ze ze uit elkaar probeerde te halen en wegholde voor de kindermassa liep deze net zo hard achter haar aan.
Een mooi gezicht.Over een tijdje begint een nieuwe vrijwilligster in Matatirtha. Ze heet Marieke en komt uit Hengelo G. De wereld is klein! We werken nog een paar weekjes samen.
De afgelopen weken is mijn werkritme een beetje ontregeld. Er zijn veel stakingen (strikes) geweest. Deze worden uitgeroepen door studenten-, vrouwen-, of mannenafdelingen van de Maoïsten. Vaak betekent dat dat alles gesloten is en dat er ook geen verkeer is. Open je wel je zaak of rijd je rond dan riskeer je dat je zaak of auto wordt opgeblazen.Over enkele weken zijn er 'exams'. Alle kinderen moeten dan ongeveer 7 dagen toetsen maken om te kijken of ze over kunnen naar het volgende schooljaar. Dat betekent ook dat het schooljaar bijna afgelopen is. Als afsluiting is er 20 maart 'Parentsday'. Een ouderdag waar alle kinderen optreden met dans,
muziek en toneel. Ik ben er voor het Westerse dansen! Op muziek van Boney M (iets anders kon ik niet op school vinden) heb ik verschillende dansjes gemaakt. Ben erg benieuwd hoe deze dag zal zijn.Waarschijnlijk zijn de toetsen eind maart af en dan heb ik onverwacht vrij.
Ik had gepland tot 9 april te werken. Ik ga deze tijd waarschijnlijk gebruiken om nog een keer de grens over te steken. Deze keer in het noorden, naar Tibet "Het dak van de wereld". Lijkt me ook een prachtig land.
Nou de tijd gaat snel en aan mijn kralenketting te zien ben ik bij dag 141.
Nog even en dan kan ik jullie weer lastig vallen.

Groetjes Nancy

mail 2 april

Hallo lieve allemaal,

Het lesgeven zit erop. Vandaag zijn de "exams" begonnen op school en kan ik geen les meer geven. Alle kinderen moeten toetsen maken. Dus van 3 jaar tot en met 16 jaar zijn ze aan het zwoegen. Natuurlijk wel op z'n Nepalees. Vanochtend moesten de toetsen nog met de hand gedrukt worden. Ik heb gisteren afscheid genomen van de kinderen in Patan en Matatirtha. Eerst ben ik naar Patan gegaan. Marieke is mee geweest. Ik voor de laatste keer en Marieke voor de eerste keer. De laatse periode heb ik niet meer in Patan gewerkt. Het afscheid was daar dan ook simpel. In Matatirtha heb ik eerst met alle kinderen gepicknickt. Heel gezellig bij een tempel in de buurt.
Alle kinderen hadden eten meegebracht en ik moest natuurlijk alles proeven. 's Middags was er een feestprogramma waar de kinderen optraden. Ze zongen liedjes die ik ze geleerd had, ik kreeg een speech en er werd gedanst. Aan het eind kreeg ik een cadeautje......... mmm zeg maar een cadeau...... een fotolijst van Nepalees houtsnijwerk.... zo groot en zwaar dat ik hem
waarschijnlijk niet kan meenemen in het vliegtuig ..... en verschepen kost al gauw 60 euro! Dat is nou typisch Nepal. Niet nadenken of iets kan. Samen met Marieke heb ik er wel hartelijk om gelachen en hebben we rare foto's met de lijst gemaakt. Of jullie de lijst in Nederland kunnen bewonderen is dus nog de vraag. (misschien een idee voor de nieuwe personeelskamer????)
De laatste weken heb ik samen met Marieke op de school gewerkt. Dat was echt super gezellig. Het ene moment stond ik voor de klas en even later Marieke. Samen hebben we het "Kraanvogel" voetbaltoernooi georganiseerd. Ieder jaar zal er om de "Kraanvogel" bokaal gespeeld gaan worden. Dit als aandenken aan alle spullen die ik voor de school heb kunnen kopen, namens de kinderen van
de Kraanvogel natuurlijk!!!!! Er wordt nog steeds volop genoten van de speeltoestellen en ondertussen ook van kleine spelletjes in de klas.
De afgelopen weken heb ik twee weeshuizen bezocht. Eentje was zo armzalig en triest dat ik (en Marieke ook) de tranen in de ogen had staan. Ongelooflijk.
23 kinderen die in een ruimte wonen zo groot als onze woonkamer. Slapen op de grond omdat de matrassen zijn gestolen en niet naar school gaan. De keuken was zo vuil, de groente beschimmeld en het beleid slecht. Ik had meteen het idee om geld te doneren.......of spullen. Maar hier is het probleem dat het in verkeerde handen komt. Alles wat geschonken wordt, gaat naar de familie van de eigenaar. Marieke en ik hadden na het zien van zoveel ellende zoiets om zelf een weeshuis op te starten. Zelfs de directrice van mijn school had nog nooit zoiets gezien.
Overmorgen ga ik mijn laatste avontuur tegemoet. Samen met Marieke ga ik naar Tibet. Ook wel "het dak van de wereld". Het lijkt me echt geweldig. Met Land Cruisers rijden we van Kathmandu naar Lhasa en vliegen terug. Vanuit het vliegtuig kan ik hopelijk de Mt Everest zien en nog veel meer hoge toppen.
Ik hoorde al dat Chris Zegers ons (benja en mij) niet aantrekkelijk genoeg vond om ons uit te zenden. Toch een beetje jammer. Ik weet zeker dat we voor spetterde kijkcijfers hadden gezorgd. Maar goed. Als jullie dan toch willen zien hoe mijn leven in Nepal is geweest, kunnen jullie altijd een kopje melkthee komen drinken met een hapje rijst aan De Stroet. Dan laat ik je graag mijn fotoboek zien. En dat kan al snel want over 2 weken vlieg ik naar huis.

Ps: iedereen bedankt voor de giften en spullen die ik heb mogen ontvangen.
Alles is in goede handen terecht gekomen.
Ps 2: en Loek nog bedankt voor je Kerstkaart(hahaha).