Stichting Hulp aan Nepal

emails van Margo 2004

verslag Margo,
als vrijwilliger op de Mount-Valley School in Mathatirtha  

Maak je keuze door de datum aan te klikken

Mail van 03 september 2004

Jaaaaaaaaa, de eerste mail uit Nepal van mijn kant.... Laat ik beginnen met te zeggen dat het met mij op het moment prima gaat. Ik hoorde ongeruste berichten vanuit Nederland die op zich niet geheel ontrecht zijn, maar besef dat de media dingen altijd versterkt, zo ook berichten over de situatie hier.
Laat ik beginnen bij het begin. Het weekend voor mijn vertrek: veel mensen gezien en gesproken op mijn eigen feest (de mensen die niet konden komen hebben echt wat gemist.....) en bij mijn moeders verjaardag. De dagen erna (maandag en dinsdag) nog veel laatste dingetjes geregeld en mijn tas definitief ingepakt. Na een korte nacht slaap was het dan eindelijk zover en zat ik met mijn moeder in de trein op weg naar Schiphol. Tijdens het inchecken kwam de rest van de familie en na een uur was ook Nanda er. Na een toch wel wat emotioneel afscheid door de douane en vervolgens wachten op het vliegtuig die ondertussen al meer dan een uur vertraging had. In Londen moest ik daardoor dus toch nog haasten. Heb vanuit een bus die ons naar een ander terminal bracht het hele vliegveld gezien. Vervolgens rennen en ben in mijn haast vrees ik een beetje de incheckpost voorbij gerend. Voordat ik het vliegtuig in mocht werd me dus ook even fijntjes vertelt dat ik een groot probleem had. Uuuuuuh, help? Gelukkig hadden ze het binnen no-time geregeld en kon ik toch nog mee. Van Bangkok naar Kathmandu zat ik naast twee Japanse meisjes. Hun engels was niet al te best, dus toen ik vertelde dat ik onder andere engelse les ging geven vroegen ze of ik hen ook wat kon leren. Toen we het vliegtuig uitstapten zeiden ze dat ik een goede juf was, want normaal durfden ze niet zo goed engels te spreken en nu wel. Nou, hoop dat ze dat in Matathirta ook gaan vinden... Onderweg vroegen we ons trouwens nog af wat die scherpe wolken toch waren, na enig turen bleken het de bergen te zijn!!!!!
Mijn zenuwen of de bagage goed overgekomen zou zijn bleek niet onterecht... Na anderhalf uur en twee opmerkingen over dat ik gewoon moest wachten en geduldig moest zijn mijn bagage toch maar als vermist opgegeven. Op naar de taxi's. Bij de taxiplaats waren wel heel veel mensen, maar geen taxi's. Een Duits meisje dat op vliegveld Bangkok de Donald Duck zat te lezen gevraagd of zij misschien wist wat er aan de hand is. Zij weet me te vertellen dat er in Kathmandu op het moment stakingen zijn en dat er amper verkeer is. Weer een oefening voor mijn geduld dus. Ondertussen maar even met het meisje gepraat. Zij gaat voor vier maanden vrijwilligerswerk doen in een ziekenhuis. Als er een bus aankomt waar we nog wel inpassen sjorren we samen de rolstoel die ze als cadeau heeft meegenomen op de bus. Ondertussen heb ik kennis gemaakt met een familie die hier voor twee jaar gaat wonen en ontwikkelingswerk wat betreft de bossen gaat doen. Eenmaal in de bus worden we door een militair op de hoogte gesteld van de situatie in Kathmandu. We mogen absoluut niet de straat op, als we dat wel doen is dat geheel op eigen risico. De bus zal langs een aantal grote hotels rijden. Onderweg hoor je alleen de vogels kwetteren zo rustig is het. Ik besluit met de Nederlandse familie mee te gaan, al gaan die wel naar bijna het duurste hotel van Kathmandu (Annapurna hotel), dat is dan even niet anders. Het blijkt een goed besluit te zijn. Ik slaap bij hen op de kamer en ik betaal gewoon voor de extra plek. Het hotel is echt niet te geloven chique, Geesje (de moeder) moet regelmatig om mijn verwonderde gezicht lachen. De rest van de avond vermaken we ons met kaarten met de kinderen, eten en kletsen. Ik voel me door hun ongedwongen manier van doen al snel helemaal thuis bij ze. Ik slaap bij Geesje en Roos (het dochtertje van 9) in bed. Door alle spanningen slapen we allemaal al heel snel en heel vast. De volgende ochtend ongelofelijk luxe ontbeten, het was half 7 en ik zat aan de Indiase curry's, Nepalese dhal, Thaise noodles en heel veel fruit en andere lekkere dingen. Na dit ontbijt is het tijd om afscheid te nemen van mijn "opvanggezin", zij gaan naar een ander minder duur hotel en ik naar het guesthouse waar ik van plan was heen te gaan.

Dit alles moet snel gebeuren, want de stakingspauze duurt tot half 10. De stakingen zijn er om rellen op straat te voorkomen, maar aangezien mensen gewoon boodschappen enzo moeten doen hebben ze pauzes ingesteld. De hele situatie helemaal begrijpen doet niemand hier geloof ik. Eenmaal door de poort van het hotel heb ik eindelijk dat echte vrijheidsgevoel, hoera, ik kan op ontdekkingstocht!!!!!! En er valt hier veel te ontdekken..... Overal is wel wat te zien. Door mijn Uganda-ervaring valt de cultuurschok me mee. Nee zeggen gaat me bijvoorbeeld een stuk beter af als toen. En natuurlijk doet het pijn om lichamelijk ongelukkige mensen te zien, maar ook dat weet ik tot nu toe redelijk van me af te zetten. Na een zoektocht door alle kleine straatjes laat ik me uiteindelijk toch maar gidsen door een vriendelijke man. Omdat ik geen echt kleingeld heb koop ik drie potjes tijgerbalsem van hem en dan nog betaal ik hem eigenlijk veel teveel. Maar goed, hoop dat het goed terecht komt.

En zo zit ik nu in het pelgrimsguesthouse verplicht bij te komen (is ook weleens goed voor me al zou ik nu wel graag de straat op willen). Heb medelijden met alle mensen uit deze stad en dit land die niet voorzichtig behandeld worden doordat ze toerist zijn, ja, dat is wel een hele nare gedachte.

Verder hoop ik jullie binnenkort beter nieuws te kunnen melden wat betreft de stakingen en de bagage waaronder twee grote tassen met spullen voor de school). Goed, dat was het voorlopig weer even, een heel lang verhaal, zal proberen het de volgende keer korter te houden.

Hoi lieve allemaal,

4 september 2004

People want to break free........ De titel van een stukje uit de lokale krant, als ik moet omschrijven hoe de situatie hier is, is dit wel een goede omschrijving denk ik.
Onder de tekst stond een foto van mensen die op een kluitje stonden te wachten tot ze weer de straat op mochten.
Heb net een poosje op de hoek van een kruispunt staan kijken naar al het drukke verkeer dat normaal al druk is maar nu helemaal.
Het is echt heel raar om te zien hoe het super druk is een kwartier voordat het straatverbod weer begint en hoe het na een kwartier helemaal rustig is
op straat. Je hoort de vogels dan weer, alle winkeltjes gaan dicht en je ziet alleen maar militairen op straat.
Overal worden hekken op slot gedaan. Het leven verplaatst zich naar binnen en naar het dak. In het mailtje van Marieke stond nog een mooie samenvatting over de oorzaken van de situatie hier :

Woensdag zijn er in Irak 12 Nepalezen gedood.
Dit had tot gevolg dat de Nepalese bevolking in opstand kwamen tegen de moslims in Nepal.
Woensdag hebben ze 5 moslims gedood en veel moslim gebouwen vernield. De regering heeft nu al voor 5 dagen lang een straatverbod afgekondigd.
Voor vandaag pas vanaf 2 uur. Moslims en Hindoes leven hier al jaren lang vredig naast elkaar, maar door alle onvrede van afgelopen jaren
(o.a de Maoïsten) lijkt het Irak gebeuren een druppel te zijn en zijn de moslims het doelwit.
De mensen van het guesthouse letten trouwens heel goed op elkaar. Er wordt vermeld hoelang het nog duurt dat je de straat op mag en er wordt je meerdere malen gezegd dat je echt op tijd terug moet zijn. Heel lief vind ik dat. Gisteravond heb ik op het dak van het guesthouse een poos zitten kijken naar het leven op het dak.
Jong en oud gaat ineens vliegeren.........
Super gezicht. Ze zijn er ook heel enthousiast over, je hoort allemaal opgewonden kreten als de vlieger heel hoog gaat. In de tijd dat ik hier in het guesthouse zit (en dat is door het straatverbod heel veel) vraag ik me regelmatig af hoe het met jullie gaat. Is het nog mooi weer ? Hoe bevalt het gewone leven nu de vakantie over is? Hoe is het in Lelystad ? In Utrecht ? En al die andere plaatsen waar vrienden en bekenden wonen ? Het is heel raar, ik weet dat ik hier heel ver weg zit, maar toch heb ik het gevoel zo de trein en de bus te kunnen pakken en bij te kunnen kletsen. Het is ontzettend leuk om hier mail van jullie te lezen, het internet is hier wat sloom, maar dat verhoogt de spanning alleen maar naar wat jullie allemaal geschreven hebben.

Verder heb ik ondertussen een sari gekocht en zonnebrand. Oh ja, dat weten jullie nog niet eens..... Mijn bagage is terecht, hoera !!!!!!!! Was gisteren een very happy person (zoals de man bij het bagage-ophaalpunt het mooi noemde) toen ik de drie tassen zag staan. Ook de tassen met kleren en spullen voor de school is dus aangekomen. Fjiew, het was een behoorlijke opluchting moet ik zeggen.

Morgen ga ik naar de school, hoop dat we een hele poos de straat op mogen, dat zou wel fijn zijn. Ik neem denk ik maar een taxi, dan kan al het spul goed mee. Marieke (andere vrijwilligster mailde dat ook al) We zullen dus als het goed is tot en met dinsdag samen op de school zijn, woensdag vliegt ze weer naar Nederland. Vanaf morgen kan ik dus even tot minimaal vrijdag niet meer mailen.

Verder laat ik me hier volgens mij behoorlijk afzetten, ding wel af hoor, maar vind alles zo spotgoedkoop dat ik voor lokale begrippen alsnog teveel betaal volgens mij. Nou ja, dat leer ik vanzelf. Net als de weg vinden, ik weet nu dat wat ik dacht dat het noorden was ook echt het noorden is (jaja, goed van mij he?) en begin ondertussen aardig wat aanknopingspunten te kennen als ik even niet meer precies weet waar ik ben. Op het begin vond ik het maar een warboel van straatjes, ondertussen gaat dat dus goed. Gisteren kwam de Nederlandse familie me nog opzoeken, heel erg tof, met hen gaat het ook goed. Ook heb ik hier in het guesthouse een aantal contacten, onder andere met een Duitse jongen die ook vrijwilligerswerk gaat doen in een ziekenhuis. De mensen die ik hier ontmoet zijn of locale bevolking, idealisten/vrijwilligers of avonturiers. Een mix die ik geweldig vind. 

Kortom, de situatie is hier nog steeds heel anders dan normaal, mijn bagage is terecht en morgen ga ik naar de school. Ben heel benieuwd en ik houd jullie op de hoogte. Oh ja, zal straks nog even het adres van dit guesthouse opsturen , dan kunnen jullie brieven hierheen sturen. Het bevalt me hier namelijk zo goed dat ik van pan ben hier elke vrijdag heen te gaan om zaterdag (de vrije dag hier) een dagje in Kathmandu te verblijven.

Heb even het adres van het guesthouse gevraagd, jullie kunnen brieven etc. naar het volgende adres sturen: Pilgrims guest house p.o. Box:19549 Thamel, Kathmandu, Nepal, Azie. Ik wacht met spanning af of het gaat lukken..........

Margo

6 september 2004

Hoi allemaal, Nog even snel een mailtje voor ik naar de school ga. Vandaag is het straatverbod opgeheven, hoera!!!!!!!!!! Ik heb dus vanochtend mij kans gegrepen en ben een eind de stad ingegaan. Er was een feest aan de gang, dus ik had erg mazzel. De vrouwen liepen allemaal in super gekleurde gewaden met offers in hun hand. Op Durbar square (het centrum van Kathmandu heb ik me laten vertellen, waar heel veel tempels staan) heb ik een hele poos rond gelopen en alleen maar gekeken. Wauw, zo gaaf............Nog een fotografe ontmoet die ook alleen reist. Met haar meegelopen om voor de verandering eens niet te vergeten foto's te maken. Was erg gezellig, wie weet zien we elkaar hier wel weer, heb haar mailadres. Verder heb ik met Marieke afgesproken op het vliegveld, we gaan dan samen naar de school. Ben heel erg benieuwd en moet eerlijk bekennen dat ik het ook wel wat spannend vind.

Goed, ik hou jullie op de hoogte. 

Heel veel liefs, margo

13 september 2004 

Hoi allemaal,

Ga, en praat met vreemden. Loesje. De titel van een boekje van Marieke. Geloof dat ik me deze week goed aan deze tekst gehouden heb.Ik heb me er afgelopen week regelmatig over verbaasd hoeveel een mens kan beleven en met hoeveel vreemden een mens kan praten in 1 week.
Heeeeeeeeeeeel veel. Zit je het ene moment nog thee te drinken bij je eigen familie, het andere moment zit je thee te drinken bij een Nepalese familie op het dak en tussendoor rol je van het ene avontuur in het andere; Straatverboden, Nepalese feesten, lesgeven op een vreemde school, reizen met de lokale bus, dwalen door een vreemde stad, enzovoort enzovoort.
Ondertussen is mijn adresboek en dagboek de helft dikker.. (oké, beetje overdreven)

Goed, afgelopen week heb ik dus doorgebracht op de school in Matathirta en ondertussen heb ik al redelijk mijn draai gevonden. Maandag Marieke ontmoet op het vliegveld, vervolgens met de lokale bus naar de school. We hebben heel wat te kletsen. Grappig om nou eens te zien met wie ik een half jaar
lang gemaild heb vanuit Nederland. Ook was het bijzonder om te zien wie nou precies die mensen zijn daar op dat dak in Nepal, de mensen over wie ik al zoveel gehoord heb uit verhalen. Bina (de directrice van de school) vind ik een heel bijzondere vrouw. Ze heeft veel doorzettingsvermogen, humor, veel
interesse voor mensen en de wereld en een sterk interreligieus geloof. Tenminste zo ervaar ik haar.
Dinsdag heeft Marieke lesgegeven en heb ik meegekeken. We hebben samen puzzelles gegeven. Oeioeioei, daar ga ik nog wel even een project van maken denk ik. Kinderen van 9 die nog echt veel moeite hebben met een puzzel van 15 of soms nog minder stukjes. Puzzelstukjes die op de kop werden
gelegd, niet inzien dat een puzzel een rand en hoeken heeft en dat er en plaatje uit moet komen. Dat wordt dus flink veel puzzelen de komende tijd om het ruimtelijk inzicht te verbeteren!!!!!!! Na schooltijd nog wat mensen bezoeken waar Marieke veel contact mee had en daarna mee met de schoolbus.
Als we terug komen is er een feest in de tempel waar Bina heel actief is. De mannen gaan helemaal uit hun dak op de muziek die ze maken en de vrouwen hebben geweldige kleurige gewaden aan.
Woensdag is er het afscheid van Marieke en daarna brengen we haar naar het vliegveld. De rest van de dag klets ik met Bina en richt ik de kamer (die overigens volgens mij nog groter is dan de kamer die ik in Zeist had) een beetje in. De volgende dag breng ik door met lesgeven en kijken bij andere
leerkrachten. Vooral van het onderwijs aan de jongste kinderen (ook een beetje mijn ding natuurlijk) schrik ik. Kinderen van drie jaar die rijtjes in hun hoofd moeten stampen waar je niet goed van wordt. In het lokaal staan enkel stoeltjes en tafels en een schoolbord. De muren zijn wel in vrolijke kleuren geschilderd, maar dan wel weer met het alfabet en de tafels, zucht. Tja, het is behoorlijk anders dan wat ik gewend ben. Ik denk dus dat ik daar mijn steentje ga bijdragen ook wat betreft het geld (dat ondertussen al bijna 500 euro bedraagt, hoera!). Super bedankt, ook namens de kinderen hier.
Vrijdag heb ik les gegeven. De kinderen zijn echt geweldig. De leeftijd varieert enorm, van 3 jaar tot 16 jaar. Ook de klassen zijn enorm verschillend qua grootte, in de ene klas zitten vier kinderen in de andere
een stuk of dertig en soms nog meer. Het valt me heel erg mee hoe snel ik alweer aan het lesgeven gewend ben, zelfs bij de oudere kinderen. Ik probeer zoveel mogelijk de boeken uit de bibliotheek te gebruiken bij mijn lessen. Ondertussen zijn er twee leerkrachten die dat al aan het overnemen zijn, een
goed teken. Verder is het eten echt geweldig, de plek fantastisch, bruis ik van de ideeën voor de school. Er zijn heus weleens momenten dat ik het even minder naar mijn zin heb en dat ik verlang naar een kop thee met mensen met wie ik al meer geschiedenis heb om bij te kletsen, maar over het algemeen heb ik het hier prima naar mijn zin.
Alweer een lang verhaal, nou ja, ik hoop dat jullie het interessant vinden wat ik allemaal mail, ik vind het in ieder geval heerlijk om al jullie mailtjes door te lezen. Zit hier vaak te grinniken achter de computer. De vreemde mensen om me heen zullen wel denken..

Veel liefs Margo

Hoi allemaal,

25 september 2004

Daar ben ik weer, met een nieuwe aflevering avonturen vanuit Nepal!!!!

Tja, waar zal ik beginnen? Bij het bijenverhaal, de red de aarde-begin in Matathirta- actie" of in Pashupatinath?

Goed, laat ik beginnen bij het bijenverhaal: Op een avond, vlak voor ik wou gaan slapen kwamen Santhos (leerkracht + manusje van alles) en Bina de trap opgerent. Mahooo (zo word ik hier genoemd), Mahoo, come... Uhhhm, oke? We blijken op bijenjacht te gaan. Er wordt een houten korf ergens vandaan gegrist, we besmeren het van binnen met honing en daar gaan we. In het donker, over de modderige paadjes, door de rijstvelden, over de beek en daar is het bosje met de bijen al. Oeh, big adventure, zeggen we meerder malen tegen elkaar. Santos duikt de bosjes in en binnen enkele seconden hebben de bijen een nieuw huis. Er wordt me meerdere malen gezegd hoe blij en verrast de bijen wel niet zullen zijn met hun nieuwe warme huis. Helaas vonden de bijen het blijkbaar toch niet zo'n heel fijn, warm huis, want ze hebben alweer een nieuw huis gezocht.

 

De red de aarde-actie: Op vaderdag gaan we met de klassen 6,7,8 en 9 (in Nederland middelbare school) naar de rivier om te zien hoe vies die wel niet is en of wij er wat aan kunnen doen. Gewapend met plastic zakken en een goed humeur maken we er een soort schoolreisje van. Eerst kijken en dan actie. De plastic zakken worden uitgedeeld en dan kan de pret beginnen; tientallen kinderen duiken op al het afval in de rivier (en dat is nogal wat) en binnen mum van tijd liggen er bergen troep op de kant. De schone uniformen zijn niet echt schoon meer........ Het hele zooitje dus naar de waterkraan bij de tempel voor een waterballet en vervolgens tekeningen maken van de vuile rivier en hoe we het in de toekomst zouden willen zien. Ondertussen heeft de bieb er een boek bij: Verhalen en tekeningen van een vervuilde rivier.

Verder mag ik na heel veel te hebben gezegd dat ik koken zo leuk vind een beetje helpen in de keuken. Ik mag nu de knoflook snijden en vijzelen! Ook mag ik nu helpen in de groentetuin, hoera! Heb nu nog spierpijn van het spitten..... Na afloop gebadderd bij het plaatselijke zwembad.

Afgelopen week heb ik qua lesgeven vooral kennismakingslessen gegeven aan de hand van mijn foto's. Komende week of weken(?) wordt de puzzelweek. Verder ben ik nog van plan een muziekweek en een kinderboekenweek te organiseren. Vooral dat laatste moet groots worden. Jullie horen de vorderingen wel.

Gisteren ben ik met Bina in Pashupatinath geweest, de plaast waar mensen hier openlijk gecremeerd worden. Erg apart. Het regende pijpenstelen en er was een feest voor de vrouwen aan de gang. Overal waar je keek zag je tussen de druppels door mensen in rode gewaden die stonden te schuilen. Ik heb wat rondgelopen met twee Engelse jongens die net gearriveerd waren in Kathmandu en duidelijk niet wisten wat ze met alle vreemde indrukken aan moesten. Bina liep ondertussen rond in een gedeelte waar wij als niet-Nepalesen niet mochten komen. (en uiteindelijk, per ongeluk toch belanden, oeps...)

Oh ja, nog 1 laatste ding, ik heb erg veel geluk volgens de mensen hier, want mijn kleine teen raakt de grond niet en daardoor wordt die teen niet vies... Tja, sommige dingen hier zal ik nooit helemaal begrijpen vrees ik... 

25 september 2004

Hoi hoi allemaal,

Hoe is het leven in Nederland? Hier gaat alles zijn gewone gangetje, mmm, dat klinkt eigenlijk wel heel vreemd he? Zit ik in een compleet andere wereld heb ik het over zijn gewone gangetje. Toch voelt het zo. Vorige week toen ik terug kwam in Matathirta na anderhalve dag in Kathmandu te zijn geweest had ik het gevoel thuis te komen. Zo van: he mensen, ik ben er weer!!!! Net als ik altijd heb in Lelystad en Zeist. Verder zit er eigenlijk best veel routine in mijn leven hier. Zal een korte impressie geven van een dag lesgeven.

Ik sta op als het licht wordt en dat is hier om ongeveer 6 uur. Ik drink een kop thee en begin met het voorbereiden van mijn lessen. Vervolgens ga ik met de schoolbus mee, maak een wandeling of zit wat te dromen in de zon. Om kwart voor 10 is er het gezamelijke begin van de dag waarbij de kinderen in rijen staan en allerlei teksten en liederen opdreunen. Om 10 uur begint het lesgeven. Tussen de middag staat er warm eten klaar (rijst met een linzenprutje en wat groenten). Vervolgens wordt er les gegeven tot 4 uur.
Na schooltijd ga ik met de bus mee, maak een wandeling, help in de tuin of volleyball met Santos. Als het donker is wordt er weer warm gegeten, ik klets nog wat met Bina en Santos en vanaf 8 uur ben ik dan meestal alleen en eerlijk gezegd vind ik dat dan wel heel lekker na een hele dag mensen en kinderen om me heen te hebben gehad.
Vaak luister ik dan naar muziek, lees een boek, bereid wat lessen voor of rond dingen af en schrijf mijn ervaringen op. Even tanden poetsen koste me laatst trouwens een uur doordat de maan zo sprookjesachtig de bergen bescheen.

Deze week was de week van de puzzel en ik geloof echt werkelijk dat de kinderen iets meer inzicht krijgen in hoe een puzzel werkt. Eerst met alle klassen de puzzels uit de bibliotheek gemaakt. Vervolgens heb ik ze tekeningen laten maken en in stukjes laten knippen (vonden sommige kinderen echt heel eng, je gaat toch niet in je eigen tekening knippen?) Aan het eind van de week heb ik twee puzzels van hout gezaagd (met een zaag met een houten handvat, au...) die ik vervolgens met een klas geschuurd en geschilderd heb. Was erg leuk om te doen.

Verder waren er van de week wat problemen met de bus. De mensen van de school naast ons hebben de weg geblokkeerd met prikkeldraad (Waarom? Geen idee.) waardoor we nu een andere weg moeten nemen die ongelofelijk modderig is. Dat houdt dus in dat we regelmatig vast komen te zitten en er van alle kanten mensen aan komen stromen om te helpen duwen en trekken. Een ongelofelijk gejuich breekt los als het gelukt is om de bus los te krijgen. Erg grappig.

Gisteren hoorden Bina en ik tussen de middag muziek, het resultaat was dat we 5 minuten daarna door de rijstvelden op weg waren naar de muziek en midden in een feest belanden. Vorige week zondag was dat ook al het geval. Dat was echt helemaal geweldig. Het was een dag voor de vrouwen waarbij ze zich eerst helemaal uitgebreid wassen en vervolgens een nieuwe sari aantrekken om er zo mooi mogelijk uit te zien. De plaatselijke zwempoel zat vol met giecheldende, kletsende vrouwen. Er liepen nog een aantal jochies rond die al dat vrouwelijk schoon weleens zonder al teveel bedekking wilden zien. Er hing echt een hele gezellige sfeer.
Oh ja, ik ben hier trouwens de "miss of the dreams". Om even met de kinderen in het engels te praten aan het begin van de les vraag ik vaak of ze nog leuke dromen hebben gehad en voordat mensen hier gaan slapen zeg ik vaak : "have sweet dreams". Vandaar deze bijnaam. 

Verder wordt het tijd dat ik weer eens wat Nederlands ga praten geloof ik. Dat merkte ik vanochtend ineens tijdens het ontbijt. Ik raakte aan de praat met een meisje uit de Oekraïne die in Nederland woont en heel graag beter Nederlands wil leren spreken. Het was voor mij echt een omschakeling om weer Nederlands te praten. Dat was wel een heel rare gewaarwording. Ik print jullie mailtjes trouwens uit, om ze op mijn gemak te kunnen lezen. Ik lees ze dus wel allemaal, maar vaak heb ik het na het algemene verhaal een beetje gehad achter de computer (vooral als die erg traag is) en neem ik dus niet de tijd om iedereen persoonlijk iets terug te schrijven. Ik hoorde trouwens dat de foto's die ik vorige week meestuurde niet zijn aangekomen, zal volgende week nog eens een poging wagen. Goed, dat was het dan weer. Tot de volgende keer maar weer, enneh: "have sweet dreams....." 

Veel liefs Margo

8 oktober 2004

Na een frustrerende dag in internetcafes vorige week waag ik weer een poging. De mailtjes over dat veel van jullie echt uitkijken naar mijn wekelijkse mailtje stimuleert wel om op deze manier verder te schrijven. Wauw, wat een verhalen over de demonstraties trouwens, ohhh, had er zo graag bij willen zijn, maar ja, een mens kan niet overal bij zijn... Gelukkig hebben een boel mensen ook voor mij gedemonstreerd. Hoe is de situatie op het moment in Nederland? Is de regering wakker geschud? Heb die zaterdag maar de hele dag "meneer de president" (Boudewijn de Groot) gedraaid om toch ook iets aan protest te doen... Kwam die vrijdag ervoor trouwens dat meisje uit de Oekraïne weer tegen. Ik vertelde haar dat er in Nederland grootse dingen gebeuren. Begint ze keihard te lachen... Wat, stakingen en demonstraties in Nederland? Ik kan mijn oren niet geloven. We hebben het er vervolgens nog een poos over gehad. Zij vindt het Nederlandse systeem en de regering geweldig, de hemel op aarde. En tja, als ik haar over het systeem in de Oekraïne hoor en hier in Nepal rondkijk kan ik haar geen ongelijk geven. Het is natuurlijk echter wel zo dat dat sociale systeem niet afgebroken moet worden zoals dat nu het geval is. 

Oké dan nu weer even over mijn belevenissen afgelopen weken...
Allereerst het puzzelproject, dat heeft nog een behoorlijk staartje gekregen. Na het succes van de eerste twee houten puzzels viel ons oog op de enorme stapel hout onder aan de trap. Uhm tja, jullie raden het al wel. Mijn kamer is nu net een puzzelfabriek. Afgelopen week heb ik met de hogere klassen de puzzels geschilderd. Erg gezellige lessen waren dat. Zittend op de stenen trappen, veel nieuwsgierige voorbijgangers die de kinderen en ik stuk voor stuk aan het puzzelen hebben gezet. Drama..... Sommige volwassenen konden een puzzel van 4 stukken niet maken. Waarschijnlijk de eerste keer dat ze een puzzel zagen. Dan vielen mijn kinderen dus nog mee... Ondertussen kan ik geen puzzel meer zien, dus ben ik van start gegaan met het muziekproject.

Verder vroegen een aantal mensen me of ik mijn eigen groep heb en hoe het gaat met de communicatie hier. Ik ga als leerkracht de klassen rond en bepaal per periode welke klas dat is (vaak een klas die op dat moment geen leerkracht heeft). Een soort middelbare school systeem dus. Het Engels van de oudere kinderen is best redelijk, met de kleintjes is het handen en voeten werk. Ondertussen heb ik mezelf een tweede bijnaam gegeven: "surprise miss" (verassingsjuf). Werd namelijk af en toe een beetje gestoord van alle kinderen die me vroegen of ik die dag in hun klas zou komen en welke periode. Nu zeg ik dus maar gewoon: Surprise!

Ondertussen doe ik ook minstens tien minuten langer over de weg naar beneden naar de snelweg van Nepal (weg van Kathmandu naar Pokhara). Dat komt door alle verzoekjes om thee te komen drinken, kinderen die meelopen en de hangjongeren die een praatje willen maken. De hangjongeren zijn degenen die de westerse wereld hier brengen. Motors, radio's, coca cola... Verder is de omgeving van de school alsof je terug gaat in de tijd. Het land wordt met de hand bewerkt, het vervoer gaat voornamelijk lopend, de was wordt met de hand gedaan enz. enz. Ik zat laatst te denken dat ik hier eigenlijk wel een vreemde toerist ben, van de toeristische "attracties" heb ik nog amper wat gezien, maar ik heb het idee dat ik de problemen van Nepal en het dagelijkse leven beter ken dan de gemiddelde toerist. Geef nu zoveel mogelijk les, want er zitten grote feesten aan te komen. Ga dan wel de gemiddelde toerist uithangen...

Verder ben ik laatst ongelofelijk boos geworden. Ik kwam een klas binnen waar een meisje snikkend haar hoofd op haar armen had gelegd. Ze hief haar hoofd op en toen wist ik waarom. Dat was helemaal bewerkt met viltstift. Toen ik de klas vroeg wie dat had gedaan bleek het de leerkracht te zijn geweest. Tja, ordeproblemen kan ik begrijpen, vooral zonder opleiding, maar zoiets doe je toch niet? Ik heb mijn woede echter redelijk in kunnen slikken en toen ik de leerkracht later vroeg waarom ze dat gedaan had zei ze dat het maar een grapje was. Nou vreemde grapjes dan...

We hebben hier ook nog bezoek gehad van een Nepalese student journalistiek waar ik op Durbar Square een aantal keer mee heb zitten kletsen. De kinderen stelden hele interessante vragen, over censuur in verband met de maoïsten, vrede in Nepal, wat de belangrijkste taak is van een journalist enzovoort. Ik ben zelf ook een stuk wijzer nu. 

Even denken, heb ik nou alles verteld wat ik wilde vertellen? Geloof het wel. Goed, goede week allemaal maar weer. Hoorde dat het weer in Nederland echt goed herfstig is. Hier begint het 's nachts ook al flink koud te worden, belooft nog wat voor de echte winter....Groetjes Margo

p.s. Als er nog mensen zijn die ik niet in mijn groepsmail heb staan, maar die wel op de hoogte willen blijven is de volgende site heel handig: In het gedeelte vrijwillgers staan al mijn verhalen. :http://home.wanadoo.nl/hulpaannepal/

15 oktober 2004

Hoi allemaal, dinsdag, ergens in oktober

Hoe is het in Nederland? Zijn de kastanjes aan het vallen? Dwarrelen de blaadjes rond? Schieten de paddestoelen uit de grond? Hier is ondertussen de winter begonnen. Na een zeer vreemde wisselvallige "herfst"-dag. Vanochtend zat ik met een hoofd van lood in de zon wat vitaminen op te doen toen het weer plotseling omsloeg. Hevige onweersbuien en stortregens. Hier in Nepal zeer ongebruikelijk in deze tijd van het jaar. De rijstboeren probeerden te redden wat er te redden viel van hun oogst. "De winter gaat beginnen" werd me meerdere malen verteld. En inderdaad, nadat het noodweer gestopt was werd het kouder en kouder en nu zit ik met mijn knalgroene Nepalese sjaal om mijn hoofd buiten op de trap te schrijven. De hemel is kraakhelder en een wintergeur dringt mijn neus binnen die spontaan weer open gaat zitten.

Inderdaad, ben verkouden. Ben absoluut niet de enige, iedereen is het hier deze week geweest. De snottebellen zijn niet te tellen en Chantos is echt ziek. Ben dus veel sinaasappels aan het pellen en uitdelen en thee aan het zetten voor jan en alleman.

Oké , een korte beschrijving van afgelopen week: Vorig weekend heb ik doorgebracht in Patan (1 van de drie koningssteden). Zat om 7 uur 's ochtends te genieten van het uitzicht op het oude centrum op de trappen van een tempel. Er lopen dan alleen nog maar Nepalesen rond, de rest van de toeristen ligt denk ik nog in bed. Ondertussen hoef ik de wekker echt niet meer te zetten, word wakker als het licht word en dat is rond 6 uur....Verder heb ik wat rondgedwaald. 's avonds geslapen in de kamer van Dipa (de dochter van Bina) en televisie gekeken met de kinderen die op die school intern zijn. Mount valley school bestaat uit twee delen. Het deel waar ik normaal ben is in Matathirta, het andere deel staat in Patan. Wel handig dus.

Zondagochtend ben ik in Kalanki (druk kruispunt) uit de bus gestapt en ben verder naar Matathirta gaan lopen. Ik kreeg heel veel rare blikken. Welke gek gaat er nu langs de snelweg lopen? Uhm, tja, ik dus. Ik wilde wel eens zien wat er om half 7 in de ochtend allemaal langs een Nepalese snelweg gebeurt.

Ben echter snel de rijstvelden weer ingedoken en dan zie je wat in reisgidsen vaak vermeld wordt. De groei van een stad die alles eromheen opslurpt. De rijstvelden, de heuvels, de landelijke huisjes. Het moet allemaal plaats maken voor huizen, wegen, kantoren, winkels. Bina haar grote angst is dat ook Matathirta ooit wordt opgeslurpt.

Heb trouwens een grote stapel kaartjes op de post gedaan, het kan twee of drie maanden duren voor er iets aankomt. Laten jullie het me weten? Ben heel erg benieuwd. Hier is er nog geen post gearriveerd, maar ook post vanuit Nederland kan heel lang onderweg zijn wordt me hier verteld.

Het lesgeven: Ik hoorde dat deze week in Nederland de kinderboekenweek was en dat het thema muziek was. Laat ik nou van de week van alles met muziek hebben gedaan..... Naast de puzzels is mijn kamer nu bezaaid met zelfgemaakte instrumenten!!!!!! Ik ben al sinds mijn aankomst hier al het kosteloze materiaal aan het verzamelen dat ik maar kan vinden en de eerste lading is dus nu gebruikt voor het maken van trommels, rammelgevallen en nog meer trommels. We hebben er allemaal spelletjes mee gespeelt en een hoorspel mee gemaakt. Dat laatste was lachen zeg. Bij een les was ook een andere leerkracht aanwezig, die kreeg spontaan de slappe lach van al die rare geluiden. Bina en ik hebben nog poppenkast gespeeld voor de kleinsten. Ik weet niet wie er meer lol hadden, wij of de kleintjes. Aan het eind werden de poppen op bamboestokken gezet en al zingend liepen we er langzaam mee in optocht naar de tempel. Net als de volwassenen hier altijd doen met een feest. De kleintjes voelden zich oud.......

De lucht trilt hier trouwens van de feestvoorbereidingen, er vindt onder andere een ware geitenverhuizing plaats. Van de dorpjes naar de stad. In de lokale busjes is het een gemekker van jewelste. Ik geloof dat er veel lieve, onschuldige geitjes gegeten gaan worden tijdens het feest. Die uit Matathirta zijn in ieder geval zo scharrel als een geit maar kan wezen.. Dat scheelt weer.

Woensdagochtend: Jaaaa, ik heb het sinterklaasgevoel.... In plaats van "wat zou er in mijn schoen zitten?" "zouden de bergen zoals voorspelt te zien zijn?" En dat zijn ze.... Met een prachtige zonsopgang. Tot nu toe had ik veel over die bergen gehoord en er af en toe een glimp van opgevangen, maar wauw, wat fantastisch!!!! De prachtige groen-gele rijstvelden mogen dan binnenkort wel bruine velden zijn en het zal steeds kouder worden, als dit daarvan het resultaat is dan vind ik het best. Bina is een van de weinigen hier die mijn opwinding over de bergen begrijpt. Wedden dat ze zo naar boven komt stuiteren?

Verder wordt het gas hier steeds duurder en koken we nu op hout. Ik ruik dus nu naar een mengeling van lak (puzzels), kampvuur (koken) en knoflook (ben nog steeds de knoflookmiep). Ga vrijdag maar eens na drie weken douchen denk ik. Je wordt ook echt wel schoon van uitgebreid wassen, maar een douche, dat is toch net even anders.

Ha, daar komt Bina al aangestuiterd, ga weer even genieten...

Ik hoop dat jullie genieten van mooie herfstwandelingen en alle dingen die het leven in Nederland ook heel mooi maken. 

Liefs Margo

21 oktober

Vanuit een internetcafé in een straat vol met verdacht stille geiten....

Hoe is het in Nederland? Sommigen van jullie zullen nu wel herfstvakantie hebben. Ik heb hier ook "herfst" vakantie. 9 dagen lang omdat het feest is. Tijd dus om de Kathmandu-vallei verder te gaan ontdekken, vandaar dat ik nu op een ongebruikelijk moment email. Verwacht zaterdag dus geen mail van mijn kant, dat komt pas volgende week woensdag weer....

Afgelopen week was het een zooitje op de school; Met het grote feest in aantocht bleven veel studenten en leerkrachten maar gewoon eerder thuis. Santosh was nog steeds ziek en dan blijkt ineens extra hoe hard hij werkt. 1 leerkracht heeft trouwens een andere baan en dan wordt er gewoon gezegd: Heee Bina, vanaf morgen kom ik niet meer, mag ik mijn salaris? Bina vroeg me wat daar in Nederland aan gedaan wordt. Uhhh, geen idee? Volgens mij komt het bij de meeste Nederlanders niet in hun hoofd op om dat op die manier te doen, toch?

Door het gebrek aan leerkrachten hebben we veel klassen tegelijk les gegeven. Ik heb met heel wat klassen gedanst. Echt geweldig was dat. Nancy, je hebt de kinderen goed losgeweekt qua vrij dansen!!!! We hebben gedanst op "jungle book muziek" (opus one), klassieke muziek en ge-limbo-danst op manu chao. Vooral dat laatste was super grappig. Er zitten heel wat danstalentjes op deze school...

Verder was het maandag DE grote dag voor mij. De afsluiting van het puzzelproject. Heb de hele middag met hulp-juffen en meesters (class 6/groep 8) in de bieb zitten puzzelen met de kleinste kinderen. Pffff, wat een opluchting, geen puzzels meer in mijn kamer!
Hoe geweldig ik het leven hier over het algemeen ook vind, zo op zijn tijd ben ik ook megachagrijnig hoor. Om te voorkomen dat jullie gaan denken dat ik hier echt in het paradijs ben gekomen nu maar even een verslag over de dingen waar ik hier verdrietig, chagrijnig of boos om kan worden.

Op nummer 1 het geschreeuw om Bimala, een meisje van 10 jaar oud dat om half 6 (of vroeger) opstaat en de hele dag druk bezig is. Afwassen, de was, thee zetten en brengen, helpen met de voorbereiding van het eten. Tussendoor gaat ze naar school. Bimala is dus degene hier die ik het meest verwen met snoepjes, fruit en koekjes. Een geweldige reactie volgt vaak. Een verbaast: " voor mij?" Vervolgens gaat ze ergens zitten om het rustig genietend op te eten.

Op nummer 2 staat het geblaf van Bullit de hond. Hij blaft om het minste geringste. Hij is ondertussen "mijn schaduw". Hij volgt me overal waar ik ga en over het algemeen vind ik dat prima en wel gezellig, maar dat blaffen probeer ik hem af te leren. Helaas lukt dat nog niet zo erg.

Even denken hoor, is er meer? Zal even mijn dagboek erbij pakken. Dat staat ondertussen vol met mooie en spannende verhalen, maar ook met gezeik op alles dat los en vast zit. Ik vind het heerlijk om alles op te schrijven, na te lezen, te filosoferen, kortom: te leven op papier.

Oh ja, het gesmak, geboer en gerochel van de Nepalezen vond ik op het begin bijzonder grappig. Op het moment irriteert het me af en toe.

Net als het bemoeder van Bina. Hoe geweldig ik haar ook vind, ze bemoeit zich af en toe wel heel veel met me. Ik snap heel goed dat ze zich verantwoordelijk voor me voelt, maar toch. Vaak geeft ze echter ook hele goede adviezen hoor.

Toch is dit alles het juist waarom ik een poos op dezelfde plek wil werken. Om het echte leven hier te ervaren en daar horen ook de minder leuke dingen bij. Het echte leven maak ik hier mee, dus zet ik me over de irritaties heen en geniet....

Verder kreeg ik van wat mensen de vraag wat de armoede hier met me doet. Eerlijk gezegd doet het me minder dan verwacht en als het me toch een keertje teveel word werk ik gewoon een tikkeltje harder op de school. Liever iets heel goed doen, dan overal een beetje helpen. Dat is hier mijn motto. Aan de armoede raak je bovendien gewent, hoe gek dat misschien ook klinkt. Denk dat ik er pas moeite mee krijg als ik weer de luxe van Europa ervaar.

Oké, weer even een verslag van afgelopen week. Vrijdagavond was heel verassend... Ik was aan de klets geraakt met een Nepalees, hij wou eten en ik wou eten dus gingen we samen op zoek naar een leuke tent. Die hadden we al snel gevonden, we komen binnen en... Wat? Ik ga Bina bijna geloven dat dingen voorbestemd zijn. De Nederlandse familie van het begin van mijn avonturen (curfewtijd) zit hier ook te eten. Er zijn wel minstens 100 plekken in de Thamel en het is pas hun tweede keer in de Thamel in anderhalve maand. Erg toevallig dus. Met meneer de Nepalees schuif ik dus aan en even later zit ik in het Nederlands bij te kletsen, te eten en moppen te tappen met de kinderen. Martijn is de volgende dag jarig en zo ben ik zaterdag op verjaardagsvisite en weer "even terug in Nederland". Nederlands praten, blanke kinderen, drop en appeltaart.

Vanaf gisteren is dus de vakantie begonnen. Ik heb gisteren de hele dag wat aangerommeld en gekeken naar de bedrijvigheid op het land. De rijst werd geoogst en na afloop werden de velden bestormd door kinderen die er tikkertje speelden, rond sprongen en vliegerden. Een super gezicht en geluid. Vanochtend al vroeg naar Kathmandu vertrokken om onder andere mijn visum te verlengen. Er was echter een enorme file en al het verkeer stond vast, het busje zat propvol en ook geiten moeten af en toe een plas.....

Goed genoeg voor vandaag. ik zal jullie de volgende keer meer vertellen over mijn belevenissen in de Kathmandu vallei en over het bloederige (arme geiten) feest dat hier plaats vindt.

Groetjes Margo

Oh ja, zal nog even een samenvatting geven van wat ik tot nu toe met jullie geld heb gedaan. Ik hou alles bij in een boekje dat jullie kunnen inzien als ik terug ben.

20 houten puzzels (materiaal en salaris timmerman) ongeveer 10 euro. Materiaal voor mijn lessen: ongeveer 5 euro. Een volleybalnet: 3 euro.

Jullie zien, ik kan hier met weinig geld veel doen. Bina gaat er van de week achter aan wat het kost om de ramen te voorzien van hard plastic (stenen-ingooi-veilig), een schommelreparatie en het maken van een schot tussen twee lokalen.

Ik heb plannen om een speel-leerruimte voor de kleinsten hier in te richten. Het onderwijs hier staat sowieso ver weg van wat ik goed onderwijs vind, maar aan de kleinsten helemaal. Ik zit te denken aan een ruimte met hoeken, boeken, educatieve spelletjes, en dagritmekaarten. Ik hou jullie op de hoogte en ik hoop dat jullie het goede plannen vinden. Ik vind het soms heel lastig hier om te bepalen waar het geld het beste aan besteed kan worden, maar ik doe mijn best.

Hoi lieve mensen,

05 november 2004

Pfffffff, wat een berichten vanuit Nederland bereiken me hier... Dan zeggen ze dat het hier in Nepal onrustig is, nou de rest van de wereld kan er geloof ik ook wat van....

Ik zou graag even in Nederland willen zijn om iets van de sfeer mee te krijgen, hier in Nepal dringt wereldnieuws toch een beetje slecht door. Ik hoop dat het met jullie verder allemaal goed gaat ondanks de onrust in Nederland. In ieder geval super bedankt dat jullie me zo op de hoogte houden van de situatie.

Het enige dat ik hier bijvoorbeeld van de verkiezingen in Amerika meekreeg is een minuscuul stukje op de voorpagina van de krant en een reportage van BBC achter een televisie waarvan het beeld het elke keer begaf. Het is hier geen gesprek van de dag, de kranten staan er niet vol mee en het gewone leven gaat verder zoals altijd. Ik probeer wel discussies aan te gaan, maar de gemiddelde Nepalees denkt dat Amerika en Europa de hemel zijn en dat is lastig discusseren. Op zich heeft de gemiddelde Nepalees ook wel genoeg aan zijn eigen problemen, het leven kan hier ook wel erg hard zijn en dan maak je je nou eenmaal wat minder druk om de rest van de wereld. Is mijn verklaring althans. Bovendien moet je hier echt geïnteresseerd zijn in het nieuws om er wat van mee te krijgen. Al hebben zelfs in Matathirta redelijk wat mensen een televisie. Daar kan ik me soms erg over verbazen, over de prioriteiten die hier gesteld worden. Zo zat ik bijvoorbeeld laatst thee te drinken in het huis van twee leerkrachten van de school. Het huis ziet er als volgt uit: Gemaakt van rode klei/modder, diverse groentes en kleding hangen te drogen in de zon, van binnen is het donker en terwijl ik op het bed thee zat te drinken had ik uitzicht op de koe, een geit en een stel eenden die dus in dezelfde ruimte slapen. Het water wordt gekookt op een vuurtje. Ik waande me net heeeeeeel ver terug in de tijd....Tring, tring, telefoon. Baf, terug in 2004.

Eens even denken, wat heb ik verder beleefd deze week? Oh ja, voordat ik weer naar Matatirtha vertrok heb ik de plaatselijke kapper nog een bezoekje gebracht. Zoooo, was dat even relaxed. Ja, ja, jullie horen het goed! Ten eerste was een gesprek voeren erg lastig met mijn "ali ali nepali" (beetje nepalees) en zijn "little little english". Verder deed hij er niet moeilijk over toen ik aangaf dat het nog wel korter mocht (uiteraard). Toen hij klaar was gaf hij aan dat hij mijn haar graag wou wassen. Oke, beetje laat, maar ga je gang. Het wordt gewassen, gefohnt en dan begint de massage.....Er wordt getimmerd, gekneden, geknepen en geprikkeldraad en ik laat het allemaal toe, want het voelt na afloop fantastisch. Zo sta ik na bijna 2 uur weer als herboren buiten. Van de normale opluchting na een kapperbezoek is geen sprake, ik kijk nu al uit naar de volgende keer!!!

Als herboren kwam ik dan ook aan in Matathirta, blij weer terug te zijn en vol energie. Daar kwam echter helaas al gauw verandering in bij het zien van het kapotte raam en een zoektocht naar verdwenen spullen in mijn kamer. Behalve Bimala die me niet kan duidelijk maken wat er is gebeurd, is er niemand thuis en ga ik er maar vanuit dat er gestolen is. Ik besluit Nederland te bellen en als ik na een uur terug kom en water aan het opzetten ben voor thee komt Bina aangelopen met in haar handen? Juist ja, de verdwenen spullen. Wat bleek nou? Kinderen waren met een katapult op vogels aan het schieten en raakten per ongeluk mijn raam. Vervolgens heeft Bina voor inbreker gespeeld en alle waardevolle spullen (overigens niet echt veel doordat ik het meeste mee had) in veiligheid gesteld. Het was eerlijk gezegd toch wel een hele opluchting dat zij het was en niet iemand anders. Het gevolg van de steen was echter wel dat ik een halve week met open raam heb geslapen (kwamen mijn nieuw gekochte wollen regenboogsokken gelijk van pas). Overdag is de temperatuur hier nog heerlijk (zo'n 20 a 25 graden), maar ‘s nachts is het door de wind al ijzig koud. en tot overmaat van ramp werd ik op een nacht bijzonder misselijk wakker. Na twee maanden Nepal moest het er toch een keer van komen... Een dagje geslapen met een emmertje naast mijn bed en toen was ik weer de oude. Tja, dat was dus het begin van mijn week...

Ondertussen heb ik mijn draai gelukkig weer goed gevonden. Heb veel les kunnen geven. Ik heb onder andere gescrabbeld. Dat vinden ze hier echt een geweldig spel. Zo zit ik nu dus regelmatig een potje te scrabbelen met Nepaleze pubers.

Verder heb ik mijn favoriete vogellessen gegeven. Eerst een buitenles aan de hand van een werkblad en vervolgens binnen fantasievogels maken met vetkrijt. Nou dat fantasie moet je ze hier echt aanleren. Het liefst tekenen ze plaatjes uit boeken over en zitten ze de hele les hun tekeningen uit te gummen. Ik begin tekenlessen dus ondertussen door alle boeken en gummen op te laten bergen. Ja, ben wat dat betreft wel echt de juf aan het uithangen. Door deze lessen kwam ik er achter dat ijsvogels en adelaars hier helemaal niet bijzonder zijn (zie ze inderdaad regelmatig), maar dat de grijze reiger hier alleen in de dierentuin voorkomt.

Oh ja, we hebben trouwens familieuitbreiding. Een gezin met 2 kleine kinderen (2 en 3 jaar) wonen nu in het schoolgebouw aan de overkant. Nu is mijn Nepaleze familie dus echt compleet. Van klein grut naar scharrelende oma en daartussenin zitten nog allerlei leeftijden. Een gezellig zooitje dus, al is het me af en toe iets te gezellig, iedereen bemoeit zich namelijk met iedereen en dus ook met mij. Tja, dat is wel eens vermoeiend.

De moeder (Sorita) van het gezin heeft veel taken van Bimala overgenomen en dat was ook wel nodig vond ik. Heeft zij in ieder geval ook eens wat vrije tijd.

Ik heb Soriata echter wel wat af moeten remmen in haar fanatisme alles schoon en netjes te krijgen. Ze was op een ochtend ineens mijn kleren aan het opvouwen, bed aan het opmaken en kamer aan het stoffen. Help!!!! Na een week mag ik gelukkig zelf weer alles doen en zelfs helpen met het knoflook, dat was wel een opluchting.

Wat betreft de activiteit op het land; dat wordt momenteel druk bewerkt door de vrouwen. Ik krijg al pijn in mijn rug bij het kijken alleen al. De hele dag spitten... Ongelofelijk. Vooral voor vrouwen is wat dat betreft het bestaan hier knetterhard. Na een hele dag spitten moet er immers ook nog gekookt worden, de afwas gedaan, de kinderen moeten naar bed en ook dieren hebben wat verzorging nodig...Veel mannen zijn werkeloos en waarom ze de vrouwen dan niet helpen op het land is me een raadsel. De enige man die ik kon ontdekken op het land stond achter een ploeg van twee ossen. Zucht...

Goed tot zover mijn belevenissen en overdenkingen hier. Blijf me op de hoogte houden van die van jullie en vooral ook van de situatie in de wereld...

Heel veel liefs Margo

12 november 2004

Lieve allemaal,

Wat kan er in een week weer veel veranderen. Schreef ik vorige week dat ik het af en toe iets "te gezellig" (druk) ging vinden voor mijn kamer op het dak, nu moet ik mensen opzoeken om niet te vereenzamen, haha. Tja het was een vreemde, maar heel bijzondere week. Een week waarin ik echt lief en leed gedeeld heb. Laat ik beginnen bij het begin....

Zondagochtend: De verhuizing van de keuken.... Bina had plotseling ineens bedacht dat het meer voordelen heeft om de keuken beneden te hebben in plaats van boven. Binnen 30 minuten stond ik dus beneden water te koken in plaats van boven. De hele ochtend lekker les gegeven en ik was net een vogelles in de bieb aan het afronden toen Santosh binnen kwam."Margo, ben je klaar met je les?" "Uhh, nee, nog 5 minuten, hoezo?" "Er is iets gebeurd...." Ik loop mee naar buiten. " "Grandmother is dead." Slik.

Santosh en ik gaan tot handelen over. We sturen class 3 naar het andere gebouw met de opdracht om dat zachtjes te doen en ik zie Bina op haar hurken zitten en loop naar haar toe. Zij vertelt: Het ging deze ochtend net weer wat beter met grandmother, de dokter had gezegd dat ze aan de betere hand was (ze was al een paar dagen ziek). Grandmother had nog wat gegeten en gedronken in de zon en toen ze naar binnen wilde hielp Laksmhi haar op te staan en is grandmother in elkaar gestort en was ze dood. Ze is 82 geworden en dat is voor Nepalese begrippen heel oud.

Meer kan Bina niet vertellen op dat moment, want de de eerste mensen komen er al aan om steun te betuigen. De dieren worden in hokken gestopt. De chauffeur brengt de kinderen naar school en dan wordt het stil... Er wordt gewacht en door de stilte durf ik niet te vragen waarop. Ik vind het normaal al lastig hoe ik me in zulke situaties moet gedragen, maar nu helemaal. Wat wordt er van me verwacht? Hoe moet ik reageren? Wat mag wel en wat niet? Na drie uur zitten en wachten komt er een wit busje met zwaailicht aangereden. Vanaf de ramen zwaait een Indiase goeroe op een foto ons vrolijk toe. Dit blijkt het vervoersmiddel te zijn dat grandmother naar Pashupatinath (de plek waar Hindoes gecremeert worden) zal brengen. Als ze het busje ingetild wordt barsten een aantal vrouwen in huilen uit en ook bij mij glijdt er even stilletjes een traan over mijn wang. Iedereen volgt in optocht het busje en ik word gevraagd om ook mee te komen. Zo zit ik even later met een samengeraapt zooitje mensen in de schoolbus. Tijd om ons voor te bereiden op de crematie hebben we niet gehad . Iedereen zit dan ook in zijn dagelijkse kloffie. De dorpelingen in hun werkkleding, de familie in joggingbroeken/spijkerbroeken en een enkele sari (Nepalees soort jurk) en ikzelf op mijn Nepalese slippertjes en in een broek vol verfvlekken. Bij de tempel worden er nog gauw wat garlins(bloemenkransen) naar binnen gegooid en zo toeteren we ons door het drukke verkeer.

In Pashupatinath lopen we naar de plek met de plateaus waarop het hout opgestapeld wordt zodat er net een mens tussen kan liggen. Grandmother kriigt oranje en witte doeken over haar heen gelegd en daaronder kleden haar zoon (Bina's man Sandrosh) en kleinzoon (Gaurov) haar uit. Naakt wordt een Hindoe geboren en naakt verlaat hij dit leven. De kleren worden in de heilige rivier gegooid. Dit had ik al eerder zien gebeuren, maar oh, wat voelt het verschrikkelijk anders als het de kleren zijn van iemand die je kent...

Ik voel me dan ook erg verbonden met de mensen om me heen, hun verdriet is uiteraard heftiger, maar ik kan het delen doordat ook ik Grandmother dag in dag uit heb zien rond scharrelen op de school; Aan het werk in de groentetuin, rijst strooiend voor alle vogeltjes, met een stok de kippen weg jagend uit de tuin, zich bemoeiend met alles en iedereen op een in mijn ogen grappige manier, haar urendurende meditatie in het kleine kamertje en haar krakende stem: "goodmorning". 

Over de doeken wordt rode poeder gestrooid en het lichaam wordt drie keer kloksgewijs om de stapel hout gedragen (symboliseert de weg naar de hemel) en daarna tussen het hout gelegd. Het hoofd wordt ontbloot en het hout wordt aangestoken met een stuk brandend hout. Bossen stro worden nat gemaakt met het heilige water en op het vuur gelegd, dit is voor de vrouwen het tijdstip om te gaan.

Onderweg worden er inkopen gedaan voor de komende twee weken. Volgens de traditie van de Gurungs (familiestam en tegelijkertijd ook een kaste) staat er komende twee weken namelijk heel wat te gebeuren. Allereerst mogen Bina en Sandrosh de omgeving van de overlijdensplaats komende weken niet meer verlaten (vandaar die inkopen). Elke dag moet er een uitgebreid bad genomen worden en daar beginnen we gelijk maar mee. Iedereen die op de crematie aanwezig was moet alle as en rook van zichzelf en zijn kleren afwassen (en er staat een ijzige wind). Vooral de eerste nacht mag niemand alleen slapen in verband met de dwalende ziel van de overledene. Bimala komt bij mij logeren en dat vindt ze reuze interessant. Eerst maken we echter nog een klein gebouwtje helemaal leeg voor Sandrosh. Er worden stro en dekens op de grond gelegd en in een hoekje komt 1 van mijn mooiste foto's (die van een trotse grandmother) achter een olielampje te staan. 

De naaste familie mag deze dag niets eten, met de rest van de "niet naaste familie" eten we in het kamertje waar Sorita met haar man en twee kinderen woont. De spanning van de dag vind een uitweg in het maken van grappen over de dwalende ziel. We nemen nog een kijkje bij Sandrosh die gekleed is in witte doeken en waarvan zijn haar is afgeschoren. Vanaf nu mag niemand Bina en Sandrosh en hun (kook) spullen aanraken en ook elkaar mogen ze niet aanraken. Ze moeten voor zichzelf koken en eten van bananenbladeren in plaats van van een bord. Het eten mag geen zout en vlees bevatten.

Nou vergeet ik vast nog een heleboel Gurungregels te vertellen, het zijn er ook zoveel. Af en toe maakt het me bang om er 1 te overtreden. Dan zijn de voorgaande dagen namelijk voor niks geweest, want wordt er een regel overtreden gaan opnieuw de twee weken in. Pffffff. Ik vind het af en toe echt heel erg heftig. In mijn ogen heb je elkaar juist in verdriet heel erg hard nodig. Maar ja, mijn ogen zijn westers.

Dit alles is om de overledene te gedenken en de dwalende ziel te laten zien dat ook zij lijden. Pas als de twee weken zijn volbracht zal de ziel rust hebben. De sfeer is echter wel heel bijzonder. In het verder kale gebouwtje zit het vol met bezoekers die allemaal fruit en sterke drank meenemen. De geluiden van de normale wereld komen door de muren heen. Die sterke drank vind ik 1 van de betere regels. De symboliek erachter is dat je goed kunt slapen en alles even kunt vergeten. Dus loop ik nu al een aantal avonden niet zo heel recht meer de trappen op. Ali, ali (klein beetje) betekend hier minstens een goed glas vol en het is onbeleefd om te weigeren....

De rest van de week blijft vreemd. Door de verplaatste keuken zoek ik mensen nu veel meer op. Drink koffie met Gaurov en Santosh en drink thee bij Sorita en haar kinderen. We verbazen ons regelmatig om onze verschillende levens. Zij is nu 23, op haar 15e getrouwd, heeft twee kinderen en woont met zijn vieren in een kamer kleiner dan de gemiddelde studentenkamer in Nederland. Verder sluit ik vriendschap met de Boedistise monniken van het dorp en ga ik bij een aantal leerkrachten op de thee met iets erbij (soms complete maaltijden).

We (behalve Bina en Sandrosh) geven nog twee dagen les, maar dan is het alweer feest in de rest van Nepal. Tihar, ook wel Diwali genoemd. De familie Gurung mag nu echter een jaar niet meer feesten. De studenten hebben me vertelt wat er met het feest gebeurt: De 1e dag wordt er eten neergezet voor de kraaien die hier als nieuwsbrengers worden beschouwd. De volgende dag hebben de honden een feestje en krijgen ze onder andere een heilige stip op hun hoofd en een bloemenkrans om. Aangezien Bullit de hond nog steeds niet los mag lopen (gevaar van aanraking) hebben Santosh en ik hem meegenomen op een lange wandeling en getrakteerd op koekjes. Heb nog nooit zo'n blije hond gezien!!!!

Vandaag is de derde dag van het feest. Een koeienfeestje. Verder lijkt Kathmandu nu op Nederland in voetbalstemming.... Oranje overal waar je kijkt van alle bloemenkransen die gemaakt worden van oranje afrikaantjes. Tja, je maakt hier wat mee, vraag me elke week na het schrijven van de groepsmail weer af wat de komende week zal brengen, zo ook nu.... 

Heel veel liefs Margo 

19 november 2004

Hoi allemaal,

Worden de dagen bij jullie ook in no-time korter en kouder? Keert het leven zich naar binnen, daar waar het warm is? Met veel kaarsjes? Is Sinterklaas al gearriveerd en kwamen de kinderen weer langs de deur met Sint Maarten? Afgelopen weekend was het hier in Nepal weer feest. Jullie zullen ondertussen wel denken dat Nepal alleen maar feest viert. Er zijn inderdaad ongelofelijk veel feesten hier, maar ik heb het geluk aanwezig te zijn bij de twee grootste feesten. 

Na het schrijven van mijn vorige mail was ik echter door alle gebeurtenissen van die week nog niet echt in de stemming voor feest. Ik besloot naar een rustige plek te vluchten, de apentempel. Ondertussen is het al schemerig aan het worden. Voor de enorme trappen steken mensen kaarsjes aan en met de krijsende apen die van boom tot boom springen op de achtergrond heeft het echt iets mystieks. Ik loop de trappen op en halverwege valt het licht uit. Sfeer compleet... Boven aangekomen doet de elektriciteit het weer en geniet ik van het uitzicht op een glitterend, knipperend en flikkerend Kathmandu. Laxmi, de godin van de welvaart wordt namelijk niet alleen met dierenfeestjes vereerd, maar ook met licht. Als ik in het donker terug loop beland ik er middenin. Alles dat maar enigszins brandt of knippert, lijkt tevoorschijn gehaald. Kampvuren op straat, kerstboomlampjes, olielampjes en kaarsen overal waar je kijkt. Ik loop met een groepje kinderen mee en beland in mijn eigen kindertijd. Lopend met een lampion van deur tot deur, zingen, een tas die steeds zwaarder wordt van het snoep, overal lichtjes in het donker....

De kinderen hier lopen met muziekinstrumenten en ze krijgen geld, maar de sfeer is absoluut hetzelfde. Het pad naar de deur van een huis is versierd door een tekening van gekleurde rijst aan het begin en daarachter een lange rij kaarsjes. De godin wordt hiermee verwelkomd en naar binnen gelokt. Verderop wordt de weg versperd door een groep dansende en prachtig aangeklede mensen, jong en oud danst mee en ook ik kom er niet onderuit. Ook in het guest house is alles prachtig versierd, ik klets wat met de mensen die mij ondertussen al heel vertrouwd zijn en wordt door Purna uitgenodigd om Tihar bij zijn familie te vieren. Een uitnodiging die ik graag aanneem. Purna is de eerste Nepalees geweest met wie ik een goed contact heb opgebouwd. De eerste dagen en ook daarna van mijn verblijf in Nepal was hij degene die elke keer kwam vragen of alles goed met me ging.

Zaterdag slaap ik bij Dipa (Bina haar dochter) in Patan. Ik merk wat eenzaamheid met een mens kan doen. Normaal heb ik niet hee veel contact met haar, maar nu kletst ze de oren van mijn hoofd. Wat wil je na een week in je eentje passen op een school zonder weg te kunnen terwijl overal om je heen feest gevierd wordt.

Ik heb er weer even moeite mee dat ik wel lekker van het feest geniet. Voor mezelf heb ik echter besloten dat er volgend jaar voor mijn Nepalese familie weer een Tihar is en dat ik er nu ben en er dus nu alles uit moet halen dat er in zit.

Zo zit ik dus de volgende ochtend met Purna in de bus op weg naar zijn familie, die 4 uur rijden ten oosten van Kathmandu woont. Ik word voorgesteld aan de familie en dan begint het wachten op Purna zijn vader. Ik aai de hele middag de beesten, voer handen en voeten gesprekken met de vrouwen en zit lekker in de zon te kijken hoe de mannen zich vermaken met kaarten.

Purna zijn vader arriveert, het is tijd voor het zegenen van de broers en het vragen om geluk, wijsdom en gezondheid voor hen aan Laxmi. De kamer wordt prachtig versiert met bloemen, kaarsjes, kleurstof. Purna, zijn broer en vader zitten in kleermakerszit tegen een muur. De oudste vrouw maakt een cirkel van olie rondom hen en dan begint het spektakel. Bloemenkransen worden omgehangen, de broers krijgen cadeaus en er wordt een hele speciale gekleurde tika op hun voorhoofd gemaakt. Daarboven komt een enorme rode tika. Ik mag Purna en tika geven. Een hele speciale, want met deze tika maak ik hem tot mijn dai (grote broer). Ik doop twee vingers en een duim in de korrelige vloeistof en druk ze op zijn voorhoofd. Ik zeg zacht tegen hem: "from this moment I will say "dai" to you". Ik krijg er een brok van in mijn keel, zo speciaal vind ik het. Tja, sommige dingen vallen gewoon niet uit te leggen geloof ik.

Het feest is echter nog niet afgelopen. De vrouwen moeten nog een bloemenritueel uitvoeren. Een beker wordt gevuld met bloemkoppen, de zus brengt de beker naar haar voorhoofd, de beker raakt vervolgens de knieen en de schouders van de broer aan en dan is het tijd vor de bloemenregen. De mannen zien er ondertussen super feestelijk uit en ik begin net te denken dat de vrouwen er tijdens dit feest wel heel bekaaid afkomen als er cadeautjes tevoorschijn komen en na afloop van het bloemenritueel aan de vrouw wordt gegeven. Ik zit erbij en kijk ernaar en voel hem al aankomen. En ja hoor, als zusje van Purna mag ook ik het bloemenritueel uitvoeren. Mijn wangen worden zo rood als mijn Thaise vissersbroek (knal) als hij vervolgens geld en een lila sjaal tevoorschijn haalt. Ik draag de sjaal ondertussen met een heel speciaal gevoel. Vervolgens wordt er gegeten en ben ik voor de zoveelste keer enorm dankbaar voor mijn elastische maag. Die nacht slaap ik in een huis dat zo vol is dat er amper plek om te lopen is. De familie is compleet.....

Maandag bezoeken we een boedistisch klooster in de buurt, maken nog veel foto's van de familie en maken we een vermoeiende busrit in bussen vol feestgangers. In Kathmandu aangekomen gaat Purna weer aan het werk en neem ik een taxi naar Matathirta. We omhelzen elkaar. "Tot volgende week, grote broer". "Tot volgende week zusje".

Met mijn andere Nepalese familie gaat het gelukkig ook goed. De whiskyvoorraad is door al het bezoek weer enorm uitgebreid en dan hebben ze het al heel wat avonden gezellig gehad, ik tel nu 21 flessen... De rest van de week geef ik les, klets heel wat af met mijn Boedistische vrienden en leer ik Sorita en haar kinderen rock en rollen en op hun beurt leren zij mij Nepalees dansen.

Verder komt elke ochtend de priester langs om in deze laatste week rituelen uit te voeren. Er worden teksten voorgelezongen in het Sanskriet (het Zuid-Aziatische Latijn), kaarsjes en wierrook worden aangestoken, bakjes van bananenbladeren vol met offers worden neergezet. De bakjes gaan van klein naar groot, voor een heel leven lang...

Donderdag wordt er flink in de keuken gewerkt. Er worden oliebollen in de vorm van ringen gebakken voor iedereen die trek heeft en eten voor de volgende dag voorbereid.

Vandaag kwam er namelijk veel bezoek langs om een laatste eer aan grandmother te bewijzen. Er wordt een enorme tekening van gekleurde rijst gemaakt in de tuin bij het schuurtje. In het midden een stapel hout. Iedereen is druk en heeft zijn eigen taken. Er worden banken en stoelen neergezet voor al het bezoek, de laatste hand wordt aan het eten gelegd, er wordt gesjouwd met offers enzovoort, enzovoort. Ik ben gebombardeerd tot fotograaf. Ik leg alles op de foto. De rituelen van de 7 priesters, het offeren van fruit, takjes en bloemen, de bezoekers, het massale eetgebeuren, de theepauzes en als slot het uitwisselen van nieuwe kleren en tika's. Iedereen geloofd dat grandmother nu bij God is. Door haar religieuze lange leven wordt er aangenomen dat ze niet in welke vorm dan ook naar deze aarde zal terug keren maar het eeuwige leven bij God heeft bereikt.

Vanaf morgen wordt alles dus weer "normaal". Sandrosh geeft weer les in Patan, Bina zal van hot naar her vliegen, Dipa heeft weer mensen om zich heen en het schuurtje zal weer vol met vspullen staan. Gaurov verwoord met een stralend gezicht wat we allemaal een beetje voelen. "Eindelijk, we hebben het volbracht". En daar moet op gedronken worden...... 

25 november 2004

Lieve mensen,

 

Hoe is het met jullie allemaal? In de sinterklaassfeer of juist in de stress? Cadeautjes inpakken, gedichten schrijven, surprises, pepernoten en chocoladeletters? Hier in Nepal krijg ik van de voorbereiding weinig, maar toch nog iets mee.
Het leven hier was afgelopen week eindelijk weer een beetje normaal en dat was eerlijk gezegd erg fijn. Er is achteraf wel erg veel bijzonders gebeurd in korte tijd. Ik heb dus deze week maar eens meer tijd voor mezelf genomen dan anders. Nepal is wat dat betreft een goede assertiviteitscursus voor mij. Heb veel gewandeld, een boek uitgelezen, muziek geluisterd, uitgeslapen tot 7 uur. Het was echt even nodig. Geen heftige verhalen dus deze week. De bijzonderste dingen waren de uitstapjes met Bina naar Kathmandu en het logeren bij Arthur, Geesje en de kinderen. Leker bijgekletst en wijn gedronken, had de volgende dag toch wat last van een kater terwijl ik stond les te geven, oeps.

Met Bina dus op koopjesjacht gegaan. Nu alles weer normaal is kwam namelijk het besef dat ik nog een maand hier op de school zit en dat mijn langste tijd hier dan voorbij is. We hebben gekeken waar we het verzamelde geld (al meer dan 1000 euro, hoera!) het beste aan uit kunnen geven. We zijn heel wat winkels en bedrijfjes langs gegaan, hebben prijzen vergeleken, van hot naar her gesjeest om heel wat mensen aan het werk te zetten. Leuk om te doen. Het resultaat is de volgende lijst en ik hoop dat jullie je kunnen vinden in mijn keuzes. Ik blijf het lastig vinden om te besluiten wat het hardst nodig is.

De kapotte ramen gaan gemaakt worden van doorschijnend plastic. Ik hoop dat het snel gebeurt, want de snijdende wind wordt steeds kouder.....

De zittingen van de bus krijgen een opknapbeurt. Ouders komen regelmatig klagen dat de uniforms van hun kinderen eraan gaan door de scherpe randen van de huidige kapotte bekleding, als er überhaupt nog iets van bekleding op zit. En hout hobbelt hard hoor, vooral als je na een lange schooldag in slaap valt......

Verder is het schoenenavontuur van Marieke afgesloten en hebben alle kinderen nu schoenen. De schommelman komt binnenkort de speeltoestellen repareren.

Als de timmerman is uitgefeest (lokaal dorpsfeest van een week) gaat hij prikborden maken voor alle tekeningen die nu na verloop van tijd van de muur afvallen. Zeer frustrerend. Ik heb nog een bezoek gebracht aan de kinderboekenwinkel en met het overige geld wil ik daar een nieuwe lading boeken voor de bieb van kopen. Genoeg te doen dus nog dit laatste maandje op de school. Aangezien er deze week echt weinig nieuws te melden is zal ik jullie eens inlichten over de rest van mijn plannen die ondertussen vastere vorm hebben gekregen.

Allereerst ga ik deze week een sinterklaasweek houden. Het lijkt me geweldig om na alle Nepalese feesten die ik met hen mocht delen nu een typisch Nederlands feest samen te vieren. Na sinterklaas is het op de school tijd voor examens en ga ik de speelruimte voor de kleine kinderen inrichten. Ik ben van plan voornamelijk materiaal te gebruiken dat anders nutteloos staat of weg wordt gegooid.

Daarna heb ik nog precies twee weken om nog wat losse lessen te geven, de bieb met een kinderboekenweek een extra impuls te geven (ideeën zijn van harte welkom) en wat laatste dingen af te ronden. Tja, en dan zit mijn langste tijd in Matathirta erop en is het tijd voor een voorlopig afscheid. In Nederland is er namelijk ook niet stil gezeten en zijn er heel wat tickets geregeld....

Eerst geef ik Alex een indruk van mijn leventje hier waarna we met zijn tweeën Langtang in trekken. Vervolgens reizen we met zijn tweeën naar Delhi waar ik vervolgens Alex uitzwaai en Nanda van het vliegtuig haal. Samen gaan we Noord-India ontdekken. 11 februari als een speer weer naar Kathmandu om mijn ouders en tante Willy op te pikken. Ook hen laat ik mijn leven hier zien en met zijn vieren zullen we door Nepal trekken. Mijn verjaardag (de 24e) vieren we met een spelletjesdag op de school. Mijn Nepalese familie en een deel van mijn Nederlandse familie bij elkaar....

In maart en april ga ik weer in mijn eentje op avontuur en in mei ga ik nog op de school langs om te kijken hoe het met iedereen is. Het plan is om op 22 mei weer op Nederlandse bodem te staan. Dat lijkt nog erg ver w eg, maar de tijd gaat hier hard merk ik al wel. 

Aan de ene kant vind ik dat erg vervelend, ik vermaak me hier over het algemeen prima. Aan de andere kant moet ik eerlijk bekennen dat ik Nederland en vooral jullie op zijn tijd wel mis hoor! Fietsen in storm en wind, vervolgens warm worden met een pot thee en kletsen....... Dat soort dingen. In mijn dromen vlieg ik vaak voor eventjes terug. Zo heb ik bijvoorbeeld al met mijn Nepalese studenten de bieb in Lelystad bezocht. Ha, ha, ha.

Het is echter goed om te merken dat ik hier het leven in Nederland ook meer ga waarderen. Het voelt heel goed om te weten dat ik ook in Nederland super mooie dingen heb opgebouwd. Maar voorlopig geniet ik dus nog van mijn Nepalese leventje hier en kijk ik ondertussen uit naar de komende maanden. Vol verwachting klopt mijn hart.........

Groetjes Margo

3 december 2004

Heeeeeee,

Daar ben ik weer!!! Met dit keer een verhaal over Sinterklaas en black Piet in Nepal. Het begon allemaal simpel met enkele sinterklaasactiviteiten, maar van het 1 kwam het ander en de klapper moet zelfs nog komen..... 

Ik begin bijna zelf weer te geloven en ben net zo opgewonden als de kinderen. Zou Sinterklaas terug schrijven, wat zou er in de van papier gevouwen schoentjes zitten? Zou Sinterklaas of black Piet echt langskomen? Het begon allemaal afgelopen zondag met brieven schrijven. Die zijn erg aandoenlijk geworden:

"Lieve Sinterklaas, kom alsjeblieft naar Nepal. De mensen zijn hier arm. U zult het hier vast heel mooi vinden. We hebben bergen en leuke kinderen. Ik weet dat u weinig tijd heeft, maar kom alsjeblieft voor twee maanden. Margo miss heeft over u en uw pieten vertelt en jullie klinken erg lief. We komen jullie wel ophalen van het vliegveld of vraag anders aan een taxichauffeur naar Matathirta. Please come....."

Een beetje in die trant. We hebben een mooie doos gemaakt en de brieven daarin naar "Nederland" ( mijn kamer, ahum) gestuurd. Met succes.... Twee dagen later hing er een brief van sinterklaas op het prikbord, hoera! Dat we vooral de gevouwen papieren schoentjes onder het raam moeten zetten en de sinterklaassong moeten zingen. Helaas kan hij zelf niet komen , maar gelukkig zit er in elk land een Piet. Zo ook in Nepal, en jawel.. Woensdagnacht kon ik niet slapen door al het lawaai en gestommel in de school en de volgende ochtend stond alles in de school op zijn kop en had black Piet verschillende boodschappen achtergelaten op de schoolborden. Leuk om te doen, middenin de nacht inbreken op je eigen school. Met een zaklamp in het donker alle schoentjes vullen en er een lekker zooitje van maken. Die nacht droomde ik dat de kinderen in hun enthousiasme alle schoentjes van papier omver stampten om de kleurplaat te openen die er in zat en dat de nieuwe kleurpotloden stuk voor stuk braken onder hun echte schoenen. Maar nee, in het echt had elk kind gewacht met het openen tot ik in hun klas de boel op stelten kwam zetten. 

Enkele slimme pubers herkenden echter in de brief van black Piet de hoofdletter R die Margo miss altijd gebruikt bij haar bordschrift. Hebben alle Nederlandse mensen zo'n hoofdletter R in hun handschrift? Jep, alle Nederlandse mensen, ja toch?

Tussen alle brieven door oefenen we tijdens assembly (alle klassen in hun rij, dreunen het volkslied en een gebed op en stampen vervolgens in de maat naar hun lokaal) de sinterklaasrap en nog wat andere tot sinterklaassongs omgebouwde liedjes. Ook Bina is in de ban en speelt geweldig mee. "Lieve kinderen, ik ben vanochtend naar het postkantoor in Kathmandu geweest en wat bleek?" Enz. enz. En dat op haar geweldig gewichtige toon. Ik heb af en toe moeite om mijn lach in te houden.....

Ja, deze week leverde veel grappige dingen op wat dat betreft. Sinterklaas die in alle kleuren van de regenboog wordt gekleurd, met een vrolijk zonnetje en bergen op de achtergrond. Klas 1 die sinterklaas de "nepali boeddha" noemt. Sint en Piet die in tekeningen met hun handen tegen elkaar gedrukt namaste (Nepalese begroeting) groeten. Klas 9 (jongens van 16) die bang zijn dat er niks in hun schoen zit omdat ze volgens Gaurov niet hard genoeg gestudeerd hebben. Tja, ik geloof dat ik de boel aardig op zijn kop gezet heb. Leerkrachten kijken me af en toe aan van "wat voor geks zou ze nu weer bedacht hebben?" Maar goed, alles voor het verbeteren van het onderwijs.... En ze worden er hier creatief van. Liedjes worden omgebouwd tot sinterklaassongs (sinterklaas is over the ocean, what shall we do with the drunken black piet? enz. ). In de brieven werden plattegrondjes gemaakt om Sint en zijn Pieten de weg te wijzen. De sinterklaasrap is door klas 6 gemaakt en ga zo nog maar even door. 

Tussen alle sinterklaasdrukte in gebeuren er ook minder leuke dingen. Zo blijkt Sorita haar man nogal een nietsnut te zijn die zijn tijd graag doorbrengt met drinken, bioscoop en disco's. Op zich niets mis mee, maar wel als je je vrouw met twee jonge kinderen en een hoop problemen opzadelt en er verder geen geld binnenkomt om van te leven. Sorita werkt keihard, haar eigen huishouden en een deel van dat van Bina runnen, de zorg voor haar twee kinderen, de angst dat ze weer zwanger is... Het wordt haar af en toe teveel en dat reageert ze dan op de kinderen af door haar handen te laten wapperen. Zo ken ik haar helemaal niet. Ik kan me daar heel machteloos en verdrietig door voelen en ik geloof dat ze dat wel door begint te krijgen. Net als de peuterleerkracht die laatst een enorme huilbui van een kind dat net afscheid had genomen van haar moeder probeerde te stoppen door naar de stok te grijpen. Ik was de enige in de buurt en heb haar voorzichtig gevraagd dat alsjeblieft niet meer te doen. Hoe wil je kinderen een hekel aan school laten krijgen zeg, sjonge. Begon bijna met het kind mee te huilen.

Verder is het misschien wel leuk om te vermelden dat ik hier ondertussen al twee maanden het water uit een ouderwets waterput drink. De eerste maand kookte ik het water elke keer, maar na een tip van een andere Nederlander ben ik daarmee gestopt en nu drink ik dus vrolijk elke dag heerlijk bergwater. Ook is de post nu ondertussen weer op gang gekomen, de postbodes zijn uitgefeest denk ik. Echt super al die kleurige kaartjes, ze krijgen een ereplaats hoor!

Een poosje geleden had ik Sorita hotelzeepjes gegeven. Zij had het aan haar kinderen gegeven om op te eten omdat ze dacht dat het witte chocola was. Oeps, de tandenborstel en tandpasta had ik nog wel netjes uitgelegd, maar een zeepje.. Ach ja.

Hoera, het is ondertussen vrijdag en ik werd gisteravond opgebeld door een vriend van black Piet. Black Piet heeft zondag wel even tijd om op Mount Valley School de boel op stelten te zetten. En deze Piet is niet zomaar een Piet, nee, deze Piet is helemaal uit Nederland komen fietsen... zo mooi had ik het zelf niet kunnen bedenken zeg. Ja, jullie mogen het geloven of niet maar het is echt waar. Hij heeft er 19 maanden over gedaan. De Piet is via via geregeld en ik ga hem morgen ontmoeten. Toch handig om een uitgebreid netwerk te hebben. 

Goed, zo wordt zondag het sinterklaasfeest op Mount Valley School op gepaste wijze afgesloten en zal na een hele week sinterklaaskoorts de sinterklaasrap nog maar af en toe gezongen worden en ik moet zeggen dat ik dat na het non-stop in mijn hoofd te hebben gehad niet zo erg vind. Nou vooruit, nog maar een keer dan, omdat jullie het zijn, komt die hoor:

Sinterklaas and black/ black Piet, you are very welcome on Mount Valley School......... 

13 december 2004

Heeeeee,

Zo, de sinterklaasgekte op Mount Valley school is weer voorbij. Bij jullie ook? Is Nederland nu een glinsterende kerstbal aan het worden als voorbereiding voor kerst en oud en nieuw?

Goed, over onze sinterklaasafsluiting. Die was zoals al gedacht spetterend. Eerst heb ik echter zelf nog voor zwarte piet gespeeld in een zonnige tuin vol Nederlandse families die voor langere tijd hier in Nepal verblijven. Het was weer geweldig om te doen. Lekker pepernoten strooien, een beetje in het rond hupsen en Nederlandse sinterklaassongs zingen. Na flink op al het zwart geboend te hebben was tijd voor een naborrel. Gelijk maar even een praatje gemaakt met de Piet (Coen) die de volgende dag komt black pieten op Mount Valley School. Even zijn fiets bewonderen en die avond tijdens een gezellige kroegentocht de verdere afspraken gemaakt voor de volgende dag. 7 uur in de ochtend zijn we alweer onderweg naar Matathirta. Het gezicht van Bina. nadat Coen zwart geschminkt was. zal ik niet gauw meer vergeten. Zo hè, dacht echt dat de hele school ter plekke in huilen uit zou gaan barsten van schrik bij de aanblik van een black piet. Als Bina al zo geschrokken keek? Het zwart maken van een wit gezicht is hier ook wel heel vreemd. Mensen vermijden de zon zoveel ze kunnen om maar niet bruiner te worden. Dan komt er ineens een wit persoon en die gaat zich zwart maken. Tja.

Gelukkig blijkt mijn angst voor niks te zijn. Ik sta tijdens het assembly de sinterklaassongs nog eens extra in te studeren (ze moeten het aan de andere kant van de Himalaya kunnen horen!) als er in de verte een vrolijk aangekleed persoontje aan komt lopen. Door de rijstvelden, de blauwe poort zwaait open en hij begeeft zich tussen de kinderen. Welcome, black Piet!!!!!

Het feest begint. De kinderen stralen en doen extra hun best op alle liedjes. Het hondje van de bakker, Nepalese liedjes en de sinterklaassongs. Tussen door leven black piet, Bina en ik ons uit met de kinderen opstoken, verhaaltjes en het bewonderen van al het moois dat de kinderen gemaakt hebben.

Dan is het tijd voor de vragen die Bina heeft laten bedenken door de hoogste klassen. "Black Piet, hoe komt u aan die zwarte kleur? Wat vindt U van Nepal? Hoe heeft U de weg kunnen vinden? Bent U getrouwd? Een kleine greep in het assortiment.

Verder hoort er bij black Piet natuurlijk nog zoetigheid. Voor elk kind twee snoepjes, en dan kijken ze echt heel gelukkig hoor! Wederom was 1 van de pubers erg oplettend. Miss Margo, waarom heeft black Piet een wit stipje in zijn oor? Oeps! Uhhh, daar kon het roet van de schoorsteen niet bij? Uiteindelijk bleef black Piet nog een tijdje langer op de school en was hij weer gewoon een vriend van me uit Nederland, maar helaas, daar trapten de oudste klassen niet meer in. Ach ja, ik heb ze maar gezegd dat ze nu in ieder geval ervaren hebben hoe wij het in Nederland vieren. De volgende dag toen Coen weer als gewoon Coen vertok was het echter nog steeds: Bye, bye, black Piet!!!!!!

Ze hebben genoten en ikzelf des te harder. Kan er nog steeds gelukkig van worden als ik eraan terug denk. De opgewonden gezichten, het enthousiaste gezang, de blijdschap met twee snoepjes. Echt geweldig.

Zoals gezegd bleef Coen nog een poosje op de school. We hebben samen iedereen om ons heen aan het werk gezet. Op de timmerman valt niet te wachten en dan moet je zelf maar het heft in handen nemen. In een avond en een ochtend hebben we van alle ramen het plastic glas erin gezet. Dat was nog een heel gedoe, want de man die de maten opgenomen heeft verstaat zijn vak duidelijk niet. Sjonge jonge, wat een afwijkingen, dat werd dus schuren en zagen om ze op maat te krijgen. Het was echter heerlijk om hier na drie maanden in mijn eentje rond gescharreld te hebben alles aan iemand anders te kunnen laten zien. En te kunnen praten. Over de irritaties, over wat goede hulp is, over de verschillen met Nederland. Heerlijk. Verder heeft Coen de "waardeloze" computers uit het rommelhok eens kritisch bekeken. Een of andere computerleerkracht van lang geleden is er namelijk met veel verschillende onderdelen vandoor gegaan en sindsdien beweert iedereen dat er niks meer mee te doen is. Het tegendeel is ondertussen bewezen. Van de 7 waardeloze computers zijn er drie werkende geboren. Nu enkel nog even wat codes op de kop tikken om de programma's te starten. Ze dateren namelijk nog van voor het windows-tijdperk. Met de rest van het spul dat nu dus echt waardeloos is ga ik lekker knutselen tijdens wat lessen, het spul uit elkaar halen en weer in elkaar zetten. Lijkt mezelf ook nog wel interessant.

Na dit technische wondertje werden er ineens overal en nergens waardeloze spullen vandaan gehaald. Wat nou waardeloos? Maak er wat van! Die trent heb ik de rest van de week doorgezet met het creëren van een speel-leeruimte voor de jongste kinderen. Terwijl de kinderen aan het ploeteren waren op de examens heb ik staan schilderen, lakken, timmeren en zagen. Tot nu toe heb ik enkel gebruik gemaakt van afgedankt en gekregen materiaal. Restafval van de houtfabriek zijn nu gekleurde blokken. Een paar stukken hout en wat lappen zijn een poppenbedje, de knuffels had ik uit Nederland meegekregen, de boeken voor de kleinsten zijn nu verhuist van de bieb naar de speel-leerruimte. Fotorolletjes met steentjes erin zijn er voor de muziek. Een stel lappen en een kist zijn nu de verkleedkist. Verder ga ik zondag een poppenkast maken en de puzzels een mooi plekje geven. Tja, en dan nog de leerkrachten les geven. Zoals Bina heel vaak zegt: "Kinderen leren hier in Nepal een stuk sneller dan de leerkrachten."

Gelukkig komt er weer een nieuwe vrijwilligster naar Mount Valley School. Ik ben er zelf super blij mee en ook op de school vinden ze het erg fijn.

Verder, tja, wat verder? Geloof dat ik het belangrijkste wel weer vermeld heb. Tot volgende week maar weer. Hoe zeggen ze dat nou ook alweer altijd bij villa achterwerk? Astalapasta, tot de volgende aflevering vanuit de (nepali) kasta? Of zoiets....

18 december 2004

Hallo allemaal,

Raken jullie al in de kerstsfeer? Nog een week geloof ik he? Zoveel als ik in de sinterklaassfeer zat, zo weinig zit ik nu in de kerstsfeer. Echt nul komma nul. Het meest in de kerstsfeer was ik toen ik uitgeknipte sterren van glimmend verpakkingsmateriaal van koekjes in de poppenhoek hing. Nou ja, ik heb ook wel genoeg feesten achter de rug lijkt me zo. Al wordt er in Nepal nog steeds heel wat afgefeest. Het is nu de maand om te trouwen, versierde auto's rijden af en aan en heel Nepal holt van bruiloftfeest naar bruiloftfeest. Heel Nepal behalve de mensen die een jaar moeten rouwen, zoals Bina en haar man.

Na het verzenden van mijn vorige emailtje kwam ik na een leuke ontmoeting met een hippie van 55 jaar aan in het guesthouse (10 uur in de avond) waar Purna, Dilip en Purna uit de keuken net op het punt staan om naar Pashupatinath te gaan. Bina had me al gezegd dat ik daar echt nog even heen moest die vrijdag, dus dat kwam mooi uit. Die dag en nacht was er namelijk een herdenkingsnacht voor alle gestorven Hindoes van afgelopen jaar. Zij zelf was er de hele dag al geweest om grandmother te gedenken.

Met de twee Purna's en Dilip begeef ik me in de menigte die Pashupatinath overspoeld heeft. Hand in hand zoeken we ons gevieren een weg door de menselijke mierenhoop. Overal zitten mensen achter kaarsjes met met een hoop offers eromheen. Over de paden struinen troepen dronken jonge mannen die af en toe een lied aanheffen en proberen iets van een dans uit te voren op hun wankelende benen. De sfeer is door die combinatie heel apart. Aan de ene kant de uitbundige feestende massa terwijl daar vlak naast mensen hun dierbaren stil zitten te gedenken. Zelf weet ik niet zo goed wat ik ervan moet denken en zorg maar gewoon dat ik de drie anderen niet kwijt raak en geniet tussendoor van de duizenden kaarsjes, de diverse mensen en de uitbundige sfeer op de paden. Ja, weer een bijzondere Pashupatinath ervaring erbij, begin ondertussen wel echt een band op te bouwen met die plek.

De rest van de week was heel dubbel. De melancholie van een naderend (voorlopig) afscheid had me danig te pakken. Aan de ene kant de opwinding over de komende maanden als rondtrekkend persoon, aan de andere kant het slikgevoel van een periode afsluiten.

1 avond werd het me allemaal teveel. De vele gebeurtenissen van afgelopen maanden, de irritaties, de melancholie, het had zich stiekem geloof ik toch wat opgestapeld. Ik voelde me die avond net een wandelende emotiebom en ben naar het dak gevlucht. Weg van mensen, een heldere sterrenhemel boven me, de lichtjes van Kathmandu aan mijn voeten en de muziek op volle sterkte. Een vreemd kijkende Bullit toen ik vervolgens diezelfde sterren van de hemel probeerde te dansen terwijl mijn wangen nat werden. Zo he, dat luchtte even op zeg. De rest van de week kon ik er weer tegen en heb ik de speel-leerruimte afgemaakt, iets dat overigens ook niet geheel zonder irritaties gepaard ging. Iedereen op de school werkt namelijk hard behalve de zoon van Bina. Ik heb hem al meerdere malen aan het werk gezet, maar uit zichzelf zal hij niet zo gauw iets gaan doen. Ik heb het er van de week eens voorzichtig met hem en Bina over gehad. In mijn ogen is het namelijk wel en beetje vreemd. Iedereen, inclusief een vrijwilliger die hard aan het werk is voor de school terwijl zoonlief lekker een boek leest en zich laat bedienen. Bina vindt het echter al heel wat dat hij na mijn aansporingen af en toe wat voor de school doet. Gaurov zelf? Die kwam na dat gesprek ineens uit zichzelf vragen of hij kon helpen. Jammer alleen dat ik toen net de laatste poster aan het ophangen was en alles klaar was. Goed, hopelijk heeft hij er iets van geleerd, het is namelijk de bedoeling dat het later zijn school wordt....

Ja, wat betreft de speel-leerruimte: Die is af en ik ben tevreden met het resultaat al duurde het allemaal net iets langer dan gepland. De meeste dingen zijn gemaakt van spul dat normaal niet meer gebruikt werd, maar de lego en duplo en nog wat ander materiaal uit een goedkoop winkeltje kon ik toch niet laten staan...

De ruimte heeft nu een poppenhoek, bouwhoek, verkleedkist, boekenhoek en een poppenkast. Een basis om op verder te bouwen met ander "waardeloos" materiaal. Wat was ik gelukkig toen Bina van de week het volgende zei: "Margo, wat ben ik al die jaren eigenlijk stom geweest he, door al dat hout te verbranden." "Wat we daar allemaal niet voor moois van hadden kunnen doen".

Yes, yes, yes !!!!!!!!!!!! Het recycle-idee is na bijna vier maanden doorgedrongen!!!!!!!!!

Ik heb van de week drie boeken met proefjes voor haar gekocht. De proefjes kunnen gedaan worden met goedkoop/wegwerp materiaal. Ze wil namelijk graag een eenvoudig scheikunde/biologie/natuurkundelokaal voor de school. Dat kan ze nu mooi zelf doen. Huiswerk voor Bina. Ben heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel benieuwd.

Komende zondag zal de opening van de speel-leerruimte plaats vinden. De hoogste klassen heb ik deze week laten oefenen op poppenkastvoorstellingen voor de laagste klassen en daarmee wijden we het lokaal in. De rest van de week ga ik met alle klassen en vooral ook de leerkrachten "spelend leren" en in het nieuwe lokaal. Vrees dat ik nog wel veel aandacht moet besteden aan het netjes opruimen, een zeer zwak punt van de gemiddelde Nepalees, haha. Goed, ik ben benieuwd hoe de kinderen en ook de leerkrachten gaan reageren. Ik vermeld het weer in de volgende mail. Alvast een fijne kerst gewenst (zou ik bijna vergeten).

 

Heel veel liefs Margo

22 december 2004

Heeeeeeeeeeeee hoi, ··Verassing! Een keertje niet op vrijdag of zaterdag, maar middenin de week...
De reden: De geweldige bureaucratie van India waar ik alvast een voorproefje van heb mogen nemen. Heb vanochtend van 10 tot 1 daar doorgebracht met wachten, formulieren invullen, nog meer wachten en toen ik na 2 uur wachten bijna aan de beurt was wilde meneer achter de balie gaan lunchen. Daar heb ik even een stokje voor gestoken (jaja, word echt assertief) en gelukkig hielp het. Maandag moet ik echter terug komen voor de volgende formulieren, zucht.

Maar goed, waarschijnlijk zullen mijn mailtjes de komende tijd wel vaker op rare tijdstippen komen en minder vaak. Ik hou jullie heus nog wel op de hoogte hoor, wees maar niet bang. Ben een echte schrijffanaat geworden voor zover ik dat nog niet was tenminste. Hoe is het verder in Nederland? Is er ondanks alle onrust in de politiek toch nog iets van "vrede op aarde" te merken? Ik hoop het van harte.

Oke, weer even over afgelopen week hier in Nepal: Die begon voor mij met een voetbalwedstrijd; Tja, daar zit ik dan. Een vrouw, buitenlands en niet voetbalfan. Middenin een stadion met mensen die precies het tegenovergestelde zijn. Man, Nepalees en voetbalfan. Ondertussen weet ik hoe je je als Nepalese, mannelijke voetbalfan moet gedragen. Als volgt: Je eet pinda's en mandarijntjes die je koopt bij jochies die ermee rond sjouwen. De schillen bewaar je. Die hebben namelijk een speciaal doel. Als iemand naar jouw zin niet snel genoeg gaat zitten mag je die bekogelen. Het levert grappige taferelen op. Voetbalfans die helemaal vergeten om naar het spel te kijken... Nou kan ik me dat normaal wel voorstellen, maar deze wedstrijd was echt spannend. De wedstrijd gaat tussen three stars en de politiemannen. Wij
zijn voor three stars. Three stars zet het eerste doelpunt. Hoera, een juichende mensenmassa in het hele stadion. Zo te horen hebben we
medestanders.
De politiemannen zetten het tweede doelpunt. Een juichende mensenmassa in het hele stadion. Huh?
Er zijn geen aparte vakken voor de fans van beide partijen en blijkbaar zijn de meeste mensen voor beide partijen. Nou ja, maakt het ook uit. En zo ga ik na een poosje helemaal uit mijn dak bij elk doelpunt en raak ik bedreven in het schillen gooien. Ha, ha, zo vind ik voetbal wel leuk!

Afgelopen zondag hebben we de speelruimte ingewijd met poppenkastvoorstellingen. Het was fantastisch. In wat voor puinhoop ik deze
ruimte bij terugkomst misschien ook aan ga treffen, het begin ervan was een reuze succes. De oudsten trots op hun eigen poppenkastspel, de jongsten die met open mond en glimmende oogjes zaten te kijken. Vervolgens spelen. De ruimte was in eerste instantie bedoeld voor de kleinsten , maar na de opwinding gezien te hebben van de hogere klassen is de ruimte gewoon lekker voor de hele school. Ongelofelijk was het. Ik ben ondertussen heel wat van deze Nepalese pubers gewend. Weet dat je elk idee kunt proberen en dat ze het meestal gaaf vinden hoe kinderlijk het in mijn ogen soms ook is. Toch was ik nog verbaasd bij het zien van jongens van 14,15 en 16 jaar die zich
massaal op de houten blokken en duplo storten. De meiden die over een jaar of twee waarschijnlijk zelf moeder zijn aandoenlijk in de weer met de poppen. Op wat gegiechel na als ik te lang hun kant op keek gingen ze stuk voor stuk helemaal op in hun spel. Moet je op een middelbare school in Nederland mee aankomen: "Heee jongens en meiden we gaan vandaag met duplo en poppen spelen, wat denken jullie ervan?"
Tja, je kunt het onderwijs wat dat betreft allemaal moeilijk met elkaar vergelijken.
Ach, het belangrijkste is dat ik voor de verandering eens een keer weinig moeite hoefde te doen om de fantsasie en creativiteit te stimuleren. Laat mensen spelen en die twee dingen komen blijkbaar vanzelf.

Op het moment dat ik dit schrijf (maandag, op papier) is het stil op de school. Enkel het geruis van water, vogels en mensenstemmen zijn te horen. Geen getoeter van de snelweg, geen 200 kinderstemmen. De maoïsten zijn weer bezig. Het is een poos geleden dat er stakingen waren. Ergens baal ik er gigantisch van, heb nog zoveel lesideeën voor deze anderhalve week en zo schiet de kinderboekenweek er helemaal bij in. Aan de andere kant is het voor mezelf wel goed. Even wat dingen afronden, alles een plek geven, dingen voorbereiden. Kortom lekker aanrommelen. Wat betreft die kinderboekenweek, wie weet komt het er nog van bij terugkomst op de school. Zal het overleggen
met Ilse, de nieuwe vrijwilligster op mount valley school. De tijd dat ik terug kom op de school zal zij er ook zijn en dat lijkt me erg gezellig. Met
zijn tweeën kun je elkaar ook weer stimuleren. Heb er zin in. Maar eerst ga ik onderweg zijn. Las laatst een mooie uitspraak. Onderweg, denkend aan alle mooie herinneringen en dromend over de toekomst..

Verder zal er komende zaterdag een vredesoptocht gehouden worden in Kathmandu en al de kinderen, vrienden en familie uit Matathirta gaan
meelopen. Dat beloofd dus een zeer speciale kerstdag te worden (al is dat zeer toevallig, want kerst vieren doen ze hier enkel waar toeristen aanwezig zijn). Hoera, toch nog een soort van demonstratie! Komende zaterdag zal er dan ook geen mailtje van mij verschijnen, dan ben ik te druk met "de vrede".Ik vind het zelf een prachtige afsluiting van al mijn avonturen in de Kathmanduvallei. Begonnen met straatverboden en veel onrust en eindigend in een vredesoptocht.

Het is nu ongeveer een jaar geleden dat ik in een absoluut niet nuchtere bui een zeer nuchter besluit nam. "Het moet er maar eens van komen, ik ga doen waar ik al lang van droom, ik ga reizen." En zo is het.

Margo

P.S. Nogmaals gezellige kerstvakantiedagen gewenst, maak er wat moois van,
voor oud en nieuw probeer ik nog weer even in jullie mailbox te verschijnen.

3 januari 2005 

Lieve allemaal,

Allereerst een heel goed 2005 gewenst. Maak er wat moois van met alle mensen om jullie heen! Hebben jullie gezellige feestdagen gehad? Hier in Nepal viel
ik afgelopen week van de ene verassing in de andere...

Na mijn vorige lange mail waren de Maoïsten weer gezellig bezig. Ze sloten de hele Kathmanduvallei af waardoor er geen verkeer meer in kon. Ze
kondigden aan dat het voor 1000 uur zou zijn. Ondertussen is het verkeer weer 1 en al getoeter, maar het was even lastig en leverde rare beelden op.
Zo zagen we op het Nepalese nieuws hoe zakken vol groenten en fruit de rivier in werden gegooid, omdat het de mensen voor wie het bedoeld was niet kon bereiken. De prijzen van verschillende producten schoten omhoog en de vliegmaatschappijen hadden het bijzonder druk. Ook voor het bezoek van Alex was het even lastig. Hij zou over de weg komen namelijk. Dat werd dus ook het vliegtuig pakken.

Op kerstavond heb ik in mijn favoriete Nepalese restaurantje in Thamel een verhaal aan jullie geschreven bij mijn mooiste foto's tot nu toe. Aangezien ik geen held ben gebleken in het verzenden van foto's per internet heb ik besloten ze met postbode Alex mee te sturen naar Nederland. Laat ze daar lekker rouleren en ik hoop dat ze veel van jullie zullen bereiken. De volgende ochtend was ik al vroeg weer op weg naar de school. Daar waren toen ik aankwam de voorbereidingen voor de vredesoptocht al in volle gang. Rond
een uur of 10 is iedereen er klaar voor. Kinderen verkleed en opgeschminkt als goden en godinnen, een hele stoet kinderen in hun schooluniform, een versierde wagen en een muziekinstallatie waar de muziek zo hard uittettert dat ik toeterende oren heb. De sfeer zit er goed in. We starten de wagen, althans, doen verwoede pogingen. Zo'n twintig minuten later staat Bina op het punt om in huilen uit te barsten, worden de gezichten van de kinderen steeds sipper en ben ik vurig aan het hopen op een opstartwonder. Tjoep, tjoep, mijn vurige hopen helpt. Een juichende massa, hoera! Vredesoptocht, hier komt Mount Valley School!!!
In het midden van de wagen, tussen al die prachtig verklede kinderen krijg ik het even te kwaad. Wat een enthousiasme voor de vrede en oh wat zal ik deze kinderen missen.
We hobbelen naar Kathmandu waar we vervolgens meerijden en meelopen in de optocht. Een optocht die met recht een optocht genoemd mag worden. Zo he, zo chaotisch als alles hier normaal is, zo geordend gaat een optocht. Er lopen heel veel scholen, monniken en vredesgroeperingen mee. Iedereen zorgt ervoor dat de rijen ook echt rijen blijven.Die avond zitten we de hele avond het nieuws te bekijken, want er liepen nogal wat journalisten en cameramensen rond. Helaas, helaas, die avond krijgen we niks te zien. De volgende ochtend echter staan de godinnen van Mount Valley School op de voorpagina van verschillende kranten!!!!!!!!!!
Later die week hoor ik dat er een 45 minuten durende reportage op televisie was over de optocht en dat er zelfs een buitenlandse leerkracht temidden van haar kinderen te zien was. Cool he?

Tweede kerstdag wacht me weer een verassing. Sorita komt naar het dak gerend waar ik pauze zit te houden, "Sati, sati" (vrienden, vrienden). Ik ren mee naar beneden en daar staan Purna (Nepalese broer) en Sandra! Sandra heb ik in het guesthouse leren kennen en het is geweldig om haar weer te zien. Ik laat ze de school zien, ze helpen bij lessen in de speelruimte en we kletsen lekker bij. Sandra blijft gezellig een nachtje slapen en ze heeft veel geluk. Het is namelijk volle maan en Bina en ik hebben de monniken gevraagd om momo's (Tibetaanse lekkernij) te komen eten. Het wordt een bijzondere avond. Momo's maken en eten, Gaurov die lekker gitaar speelt, kletsen, bijzonder gezellig allemaal. De gezelligheid wordt echter overschaduwd door het nieuws over de aardbeving, met gemengde gevoelens zitten we er de rest
van de avond naar te kijken. Opluchting (Nepal is ook nogal gevoelig voor zulke bevingen), medelijden met al die mensen, ongerustheid (Sandra heeft mensen ontmoet die die kant op zouden). Ja, een aparte mix.

Maandag is het net een reünie bij de Indiase ambassade. Er wordt ons na het invullen van nieuwe formulieren vertelt dat we later die dag terug moeten komen, zucht. De rest van de dag breng ik door in kathmandu en als ik terug kom in het guesthouse zegt de man achter de balie: 10 minuten geleden belde er iemand voor je, Alex en hij kan elk moment arriveren. En inderdaad, na een mooi weerzien kletsen we snel een beetje bij en moet ik alweer naar dat stomme visumgedoe. De rest van de avond zitten we rond het kampvuur met mensen uit alle werelddelen.

Dinsdag gaan we naar de school, waar we tot gisteren (zaterdag) gebleven zijn. Het is heerlijk om de school te laten zien, bij te kletsen, brieven en cadeautjes uit Nederland te lezen en uit te pakken (echt superlief, bedankt). We beklimmen samen de heuvel waar ik al 4 maanden naar heb lopen staren en nu wel eens wil weten wat erachter ligt. Het is zeer de moeite waard, we hebben de Himalaya weer prachtig kunnen zien in de ondergaande zon en werden zelfs bevestigd in ons vermoeden dat we de Mount Everest zagen. Woehoe!!!!!!!!! Stom eigenlijk, het is gewoon een berg, maar toch wel echt de top van de wereld. Alex heeft nog les gegeven. Interessante lessen, ook
voor mij. Proefjes van simpele materialen, wiskunderaadseltjes enz. De kinderen vonden het reuze interessant om eens een mannelijke leerkracht te hebben. Die zijn er niet zoveel op de school. Ik zelf ben nog snel even alle klassen langs gegaan om ze allemaal nog even te zien en liedjes te zingen. Oh ja, nou vergeet ik bijna dat we nog meer bezoek hadden. Twee Nederlandse meiden die hier op reis waren en die de organisatie waar ik voor werk kennen kwamen ook nog even langs. Een keuken met meer Nederlanders dan Nepalezen dus dit keer!

Oudjaarsavond hebben we gevierd met momo's eten (een zeer goede oliebolvervanger) mijn Nepalese familie leren twisten (oh, let's twist
again), spelletjes spelen en kletsen. De sfeer zat er heel goed in en het was super gezellig. Om 12 uur was iedereen echter bekaf en zijn we naar bed gegaan. Ben het niet meer gewend geloof ik om het echt laat te maken. Het nieuwe jaar hebben we ingeluid met het bedwingen van de jungle achter de school. Ook iets dat ik al een poos graag wilde, maar me verboden werd door de mensen om me heen. Er leven namelijk tijgers en ook de lokale bevolking gaat er alleen in groepen heen. Samen met Santosh, Alex en Bullit ging ik op pad. Eerst zijn de paden nog goed begaanbaar, maar hoe verder we komen hoe meer we verstrikt raken in overhangende takken, klitplanten en bosjes. Het
is gaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaf! We genieten tussendoor van de geweldige uitzichten en voelen ons echte pioniers die nieuw land ontdekken. Eenmaal terug op de school kloppen we alle takjes en pluisjes van onze kleren en gaan we naar de hindoeïstische tempel voor een zegenig van goeroe Dave. Iets dat ik Bina heb moeten beloven voordat we op reis gingen. Tja en na de zegening was het tijd voor het voorlopige afscheid... Het viel nog niet mee, al zei ik nog 100 keer dat ik toch weer terug zal komen en al prentte ik dat ook mezelf in mijn hoofd, er hebben toch tranen gevloeid. Bina die me met tranen in haar ogen de stevigste knuffel gaf die ik ooit van haar gehad heb en Sorita die toen ik haar omhelsde zich plotseling omdraaide en in tranen uitbarstte. Tja, en daar ging ik dan, met mijn fles vol matathirtawater, mijn rugzak volgepropt, op weg naar nieuwe avonturen. Feri betola (tot ziens)
lieve mensen, ik zie jullie snel weer, voor een nieuwe aflevering Mount
Valley school=evaringen.

De nieuwe avonturen beginnen morgen echt. Vandaag zijn we nog even naar de apentempel geweest, volgens Alex een dierentuin en museum in 1. We trekken morgen de top van de wereld (langtang) in. Wees dus niet ongerust als ik twee weken niks van me laat horen. Ik laat jullie weten hoe het daar is op grote hoogte. De internetjongen wil nu graag naar huis dus ik ga maar eens stoppen al heb ik nog wel meer te vertellen.
Tot over twee weken en begin het nieuwe jaar goed!!!!!

Liefs Margo

14 januari 2005

Hela hola,

Daar ben ik weer na twee weken bovengedoken te zijn geweest in de ijswereld die de Hmalaya op het moment is. Hoe is de winter bij jullie? Regen of sneeuw? Zon of wolken? Schaatsen of fietsen door weer en wind? Zoals beloofd dus nu een ijskoud verslag van afgelopen twee weken. Zijn jullie er klaar voor? Warme chocolademelk bij de hand? De verwarming een graadje hoger? Kaarsjes aan? Komt die hoor.

Langtang, ergens in januari 2005

De koudste maand van het jaar in Nepal, bovenin de Himalaya. Als ik het hier in Nepal vertelde aan mensen dat ik in januari op trektocht zou gaan in Langtang keken ze me even nadenkend aan. Langtang in January? "Very cold", werd me verzekerd. En nu zit ik middenin hartje Langtang. Temidden van de reuzen van de wereld, links twee gletschers, rechts 1 van de gevaarlijkste passen van Nepal (Ganga La), sneeuw op de grond, en het geluid van een halfbevroren wilde rivier in mijn oren. Ik zit hier nu lekker in de zon, warm aangekleed, een thermoskan van 2 liter thee voor me, uit een radiootje schelt "oh mani padme hum", (een Tibetaans gebed) en drie Tibetaanse vrouwtjes zijn noodlesoep aan het slurpen. Momenteel ben ik het gevoel voor dagen en de wereldproblematiek danig kwijt. We zijn hier zo heerlijk weg van van alles. In dit dorp zijn Alex en ik de enige toeristen en ook de meeste bergbevolking is naar lager gelegen (warmer) gebied getrokken. Het water is elke ochtend bevroren en je kunt nep-roken in je kamer. Vooral 's nachts mag het dan erg koud zijn, overdag levert de kou juist prachtige taferelen op.
Elke ochtend worden we gewekt door de zon in een kraakheldere blauwe hemel en met de prachtigste vergezichten op de bergtoppen.

Ons Himalaya-avontuur begint met een lange busrit van een dag die steeds meer het hooggebergte inkronkelt. Tussendoor wordt er veel gestopt om te checken of er toevallig geen maoïsten in de bus zitten. Alle Nepalezen stappen gelaten uit, showen hun paspoort, strekken de benen en stappen later even gelaten weer in. Na een poosje houden we het inde bus voor gezien en gaan we het dak op. Het is, op je houten kont na,
super. Gezellig tussen Nepalese en Tibetaanse mannetjes, de Bergen die langzaam dichterbij komen en de wind in je haren. 1 van de mannetjes kijkt me bij het naderen van de Bergen nadenkend aan. Blijkbaar is op mijn gezicht de opwinding te lezen. Vervolgens maakt hij een tjakkagebaar (vuist gebald en naar achteren trekken). "Yes", zegt hij. Ik kijk hem ook nadenkend aan. "Yes", zeg ik.

De volgende dag beginnen we de trektocht. Rugzak op en gaan met die banaan. De omgeving is prachtig. Jungle, wilde rivieren, enorme bruggen,
watervallen, krijsende apen, rotspartijen, uitzichten op de besneeuwde toppen..Het is met recht een trektocht. Je trekt van hut naar hut, rolt je slaapzak uit, wacht op de rijst met linzen en rolt in bed om de klok rond te slapen. Nou, dat trek ik nog wel..Halverwege de tocht komen we na een mooie wandeling aan bij hut "tip top". We eten de rijst met linzen, rollen onze slaapzak uit en gaan slapen..
Mmmmm, dat willen we in elk geval. De wind fluit aan alle kanten door hoeken en spleten door het houten kamertje. We bouwen een installatie van matrassen, de eigenaar timmert een laken voor het raam en we doen weer een indutpoging. Het werkt voor geen meter. We melden het probleem bij de eigenaar. Sorry, sorry, sorry. Matrassen worden weer verschoven en we mogen in de kamer van het jonge gezinnetje slapen waar het een gezellige boel wordt. Het houtkacheltje wordt nog wat opgestookt, de nichtjes met
wintervakantie kruipen dicht tegen elkaar aan, de baby ligt lekker tussen het jonge stel van alle beweeglijkheid te genieten en een jong poesje spint overal tussendoor. De eigenaar dekt ons toe met een extra deken en zo wordt ons nachtje toch nog tip-top.

Na deze ervaring bij een Tibetaanse gezinnetje is het tijd voor het echt hoge werk. Het dorp waar we vervolgens overnachten ligt op bijna 4000 meter. Voor een beter uitzicht beklimmen we een berg van 4350 meter. Het uitzicht is dat van een ijzig sprookje. De dagen in hartje Langtang gebruiken we om deze ijswereld beter te leren kennen. Bergen beklimmen, een wandeling naar een gletscher, ijsrivieren oversteken en rotspartijen klauteren. De fonkelende sterrenhemel is prachtig, maar we genieten ook enorm van het houtkacheltje. Vaag vind ik de warmtegolven van de zon in deze bevroren wereld. Het hangt als een trillende deken boven de keiharde grond. Een
boeiende combinatie.
Na een paar dagen kijken we echter voor een laatste keer naar deze verstilde wereld en stappen we weer naar beneden door de sneeuw die ondertussen onder onze schoenen kraakt. Op naar bewoondere streken.

Thamel, 14 januari 2004

Ja, ik ben er weer. Ben weer op de hoogte van de problemen in de wereld, weet weer dat het vandaag vrijdag is en ben weer in het vertrouwde Kathmandu. In de gezellige drukte, overal is wat te zien, Purna die me een pot thee komt brengen, mail gecheckt en bijgepraat over het nieuws van afgelopen twee weken. De ijswereld en het helemaal weg zijn van alles was fantastisch, maar dit heeft toch zeker ook weer zijn voordelen.
Gisteren heb ik Alex Pashupatinath en Bodhanath (zie voorgaande verslagen of internet) laten zien en vooral bij het laatste kreeg ik een warm gevoel. Bodhanath is een plek waar veel Tibetanen wonen en rondlopen. In Langtang heb ik een boek met verhalen uit Tibet gelezen. Langtang ligt tegen de Tibetaanse grens en er wonen overwegend Tibetanen. Ik merkte tijdens het zoveelste rondje stoepa dat er daardoor bij mij een fascinatie voor dat land en de mensen is ontstaan. Ik heb wel wat met de gebeden prevelende oude Tibetanen, de muziek, de boedistische monniken die regelmatig een arm om elkaar heen slaan en vooral de sfeer. Mijn boedistische vrienden uit Matathirta vroegen me een poosje geleden bloedserieus of ik niet non wil worden. Heb ze toch maar even uitgelegd dat ik volgens mij meer van nut ben
voor de wereld op een andere manier, maar ze hebben me wel aan het denken gezet. Het lijkt me wel een ervaring om eens een poosje te delen in hun leven. En wat bleek toen ik er een poosje later eens over doorvroeg? Je kunt ook part-time non worden, voor een weekje bijvoorbeeld. Nou, dat lijkt me nog wel wat. Zien jullie het al voor je? Margo als boedistische non? Ik begin zelf al meer en meer aan het idee te wennen en laat het nog een beetje verder bezinken. Eerst maar eens op naar India. Nieuwe uitdagingen en ervaringen tegemoet. Heb ondertussen al zoveel mensen uitgehoord over dat land. De 1 vind het helemaal te gek en de ander vind het helemaal niks. Ik ben zeer benieuwd en heb er heel veel zin in. Welke verhalen ga ik nu weer verzamelen?

Groeten Margo

3 maart

Joho, daar ben ik eindelijk weer eens in jullie mailbox. Allereerst super bedankt voor alle aandacht omtrent mijn verjaardag. Echt super! Vooral het cd-tje met filmpjes is echt te gek!!!! Heb er vanmiddag met heel wat guesthousejongens naar zitten kijken. Hoe zijn jullie afgelopen weken geweest? Veel sneeuwpret of zorgt het voor veel overlast? Absurd hoor zoveel sneeuw begin maart. Wel vreemd, bij jullie is het volop winter geworden terwijl wij het hier in sneltreinvaart lente hebben zien worden. Het ging weer gepaard met veel regen en hevige onweersbuien, echt een omslagdag. Net als toen het hier ongeveer een half jaar geleden winter werd. 

Ik hoop echt van harte voor alle lieve mensen hier dat er ook nog eens een omslagdag in de situatie komt. De situatie is nog steeds heel beroerd. Al merk je er als reiziger in de Kathmanduvallei nog steeds niet heel veel van. In Pokhara en omgeving is de situatie al duidelijker. Veel verkopers en hoteleigenaren die steeds passiever en triester worden. Velen verkopen in een week helemaal niks. Ondertussen kunnen sommige winkeltjes en hotelletjes niet meer rondkomen. Ook de dorpen in de bergen staan vol met lodges, restaurantjes en winkeltjes voor toeristen. Wij waren echter nog steeds 1 van de weinige toeristen en dat kan echt niet meer aan kou of zo iets liggen. Verder schieten de voedsel- en brandstofprijzen omhoog. De berichten van buiten de Kathmandu-vallei zijn verre van leuk: gevechten, wegblokkades, ontvoeringen, arrestaties, mishandeling. De Kathmandupost meldt nog steeds lang niet alles wat er gebeurd. Als er al verkeer mogelijk is op de wegen naar India tijdens blokkades (af en toe is er een blokkadevrije dag) dan gaat dat onder militaire begeleiding, kluiten verkeer op een verder lege weg. De Maoïsten verzetten zich hevig tegen de zeer ondemocratische stap van de koning en deinzen niet terug voor geweld tegen onschuldige mensen. Demonstreren is verboden en de (veelal) studenten die het toch proberen worden gearresteerd. Ook een aantal mensenrechtenactivisten en journalisten zit achter de tralies. Wat er verder gaat gebeuren de komende tijd is onzeker.

Verder gaat het met mij wel goed, al voel ik me wat dubbel. Na drie maanden vrienden en familie uit Nederland om me heen te hebben gehad ben ik nu weer "alleen". Vanochtend heb ik mijn ouders (Elja en Jan ) en tante (Willy) op het vliegtuig gezet. Het voelt heel vreemd, het samen reizen was heerlijk, maar ik vind het ook erg fijn nu weer helemaal mijn eigen plan te kunnen trekken. Dubbel dus.

Hier in Nepal vonden ze ons een heel bijzonder clubje bij elkaar en ik moet ze gelijk geven. Een kleine omschrijving van onze omgang met elkaar: Lachen tot je er pijn van in je buik hebt. Kletsen tot in de kleinste details. Eten als een hobbit.

Wat is het fijn om niet de enige te zijn met de Boogaard-eetlust. "Eten als een Boogaard" kan ondertussen wel een soort spreekwoord of zo gaan worden. Een maag van elastiek.... We hebben ons prima vermaakt met elkaar en de Nepalezen hebben gesmuld van het verhaal van hoe wij hier zo met zijn allen verzeild zijn geraakt. We gaan even terug in de tijd, zo'n 10 a 12 jaar terug. Willy is net terug uit Azië. We zitten aan de tafel bij opa en oma Boogaard met de atlas voor ons. Ik geniet van de verhalen. Ooit gaan we samen, spreken we af. En zo geschiede het....

Drie weken geleden haalde ik ze op. Drie enthousiast zwaaiende mensen, drie heerlijke omhelzingen, drie bloemenkransen. Ik heb een kamer voor vier personen geregeld. Ik weet niet wat me overkomt als ik de deur open doe. Wat een ruimte, wat schoon, wat een luxe, net een huiskamer. Leuk om dit stukje guesthouse te ontdekken en erg fijn om lekker de ruimte te hebben met elkaar.

Die middag was ik nog snel even of de school langs geweest en toen kondigde Bina alweer allerlei happenings aan die we toch echt niet mochten missen.
De volgende avond zitten we braaf op de school in Patan die is opgeknapt. De schilders en metselaars zijn nog druk bezig , maar toch wordt de opknapbeurt maar vast gevierd met het eten van momo's met de kinderen die intern zijn en de geldschieter himself.

De dag erna schuifel ik op mijn knieën langs 9 monniken om 45 roephee te verdelen. Het is een herdenkingsbijeenkomst voor een belangrijke monnik die twee jaar geleden is overleden. Nadat de monniken hebben gegeten mogen de volgelingen en ook wij eten. In het gras, heerlijk in de zon, bergen op de achtergrond. We eten met onze rechterhand . Weer even een flashback. Willy komt langs in Lelystad en we gaan Indiaas/Nepalees koken. Shoppen om vreemde kruiden, vervolgens ruikt de hele straat naar Azie en dan komt het hoogtepunt. Eten op een tafelkleed op de grond van al dat lekkers met je rechterhand. Hetzelfde clubje is weer verzameld, enkel Karlijn en Rogier missen maar die zijn er in gedachten bij. 

Op koninginnedag brengen we Pashupatinath en Bodnath een bezoek. Overal op straat hangen vlaggetjes van een chagrijnig kijkende koningin, verder zijn de straten ineens opvallend schoon. We hebben alweer mazzel, ook in Bodnath is het een speciale avond. Het is de tijd tussen Losar (het Tibetaanse nieuw jaar) en volle maan in. Overal waar je kijkt staan brandende kaarsjes. Iedereen zorgt ervoor dat ze blijven branden. Van het gesmolten kaarsvet worden weer nieuwe kaarsjes gemaakt. De vele kaarsjes, de gebeden, de murmelende mensenmassa, de groep mantra's zingende mensen, de ratelende gebedsrollen. Het is een meditatief geheel en in het guesthouse naast het klooster vallen we dan ook al snel in een diepe slaap....

De volgende keer bij "avonturen vanuit Nepal":

nog meer feestverhalen en een verslag over de langste trap van de wereld.

Margo