Stichting Hulp aan Nepal

emails van Ilse 2005

verslag van Ilse Sjoerdsma

20 juli 2005

Na 100 dagen Nepal kijk ik terug op een tijd die mij veel inzichten heeft gebracht. Een van de grote ervaringen was het werken op de Mount Valley School in Matatirtha. Wat een heerlijke tijd is dat geweest! Toen ik voor de eerste keer in Matatirtha aankwam, voelde ik me een soort Mary Poppins; daar kwam ze aan, over het glooiende landschap door het dorpje zo prachtig tegen de bergen aangeleund. Daar was het dan.... Het grote naambord op het dak van de school glunderde me tegemoet... eindbestemming bereikt! Ik had het geluk een aantal dagen met mijn voorgangster Margo mee te kunnen draaien en al heel snel bleek dat ik aan mijn kwaliteiten als leerkracht niet (zoals ik deed uit onzekerheid daarover) hoefde te twijfelen; als Europese vrijwilliger is alleen al je "kale" aanwezigheid voor de kinderen een horizonverbreiding van hier tot ginter!

Ik zit zelf niet in het onderwijs dus heb ik daarin geen ervaring maar al snel bleek dat dit geen belemmering hoeft te zijn voor een zeer gewaardeerde bijdrage. Wel had ik een internetcursus gedaan waarin ik leerde hoe ik Engels kon aanbieden aan mensen wiens taal ik niet spreek; deze cursus heet TEFL (Teaching English as a Foreign Language). Al snel bleek dat die cursus wel leuk was maar dat mijn "core business" op school lag in "English conversation", en om een babbeltje zit ik nooit in welke taal dan ook verlegen! Ik heb veel klassen gedraaid met het "brainstormen/mindmapping" rond bepaalde thema's zoals (allemaal heel simpel, hoor..) het milieu, verantwoordelijkheden en verplichtingen rond het gezin en het huis, rechten van de mens en rechten van het dier, met heel simpele rollenspelletjes, kortom met het aanwakkeren van hun spreekvaardigheid, iedere klas op z'n eigen niveau.

Ook vulde ik veel uurtjes door de kinderen (hoe klein of groot dan ook) in "the playroom" (een prachtige bijdrage aan de school gerealiseerd door Margo!) te laten rommelen. Tijd en gelegenheid om te spelen is voor ieder kind waar ook ter wereld belangrijk, maar niet altijd even vanzelfsprekend zoals dat hier in Nederland is. Vrij spelen met puzzels, Duplo/Lego, plastic dierentuinbeestjes, poppen en muziekinstrumenten vinden ze heerlijk en wanneer "de juf" dan ook nog een spelletje Memory met ze doet, kan hun dag niet meer stuk!

Het wonen op het schoolterrein was voor mij de hemel op aarde! Ik had een ruime kamer op het dak van het schoolgebouw met een weergaloos mooi uitzicht en wist me elke dag weer omringd door de goede zorgen van Bina, het hoofd van de school die daar met haar zoon Gaurav en het 12-jarig meisje Bimela een paar kamers van de eerste etage bewoont. 's Avonds gezellig met zijn allen groenten snijden voor de simpele maar altijd weer heerlijke Daal Bath.

In een 100% contrast met mijn familieleven in Rotterdam (een heel huishouden met man, twee kinders van 15 en 16 en een hond) vond ik hier een totale vrede en vulde ik mijn avonden met een ongelofelijke rust zonder televisie, Eminen en pubergekibbel.

Zonder besognes zoals "wat kan ik vanavond nu weer ‘ns op tafel zetten" en "wat moet ik morgen aan". Een avondleven in een heerlijke simpelheid waarin ik weer heb leren genieten van het zalig nietsdoen en luisteren naar de natuur in al haar schoonheid en eenvoud.

In de weekends nam ik dan de bus naar Kathmandu (een ritje van ongeveerd 40 minuten) om daar (want ik ben en blijf een "grote-stads-meid") weer van een andere uiterste te genieten. Ook daar was het elke keer weer een echt thuiskomen onder de goede zorgen van de mensen van het Pilgrim's Guesthouse. En het de toerist uithangen beviel me toch ook wel goed. Gelijk de eerste dag heb ik een fiets gekocht en al snel karde ik -niet van de autochtonen te onderscheiden- door het hectische verkeer van Thamel en de andere wijken van Kathmandu, al bellend en manoeuvrerend tussen de motorfietsen, taxi's, riksja's en het voetvolk door.

Het waren maar een ampele drie maanden dat ik kon blijven, maar deze hebben een onuitwisbare indruk op me achtergelaten en het was een ervaring om nooit te vergeten en elke dag was een cadeautje in mijn leven. Zelfs voordat ik vertrok, was de enige gedachte die mij bezighield de manier waarop ik weer zo snel mogelijk naar Nepal kan teruggaan. Begrijp me goed, het was niet allemaal koek-en-ei en ik heb ook veel dingen gezien in de cultuur en religie waar ik mijn vraagtekens bij had en/of waar ik verdrietig van werd, maar bovenal ben ik verschrikkelijk veel gaan houden van die lachende, open gezichten en die stralende Nepalese ogen.

Namaste!

 

Enne, voor vragen enzo kun je met me mailen naar ilsesjoerdsma@yahoo.com