Stichting Hulp aan Nepal

emails van Margo 2006

margo, Lieve allemaal,

Wauw, wat een week!!!!!!!!!!!!!!! Wat ontzettend raar dat het nog maar een week geleden is dat ik met velen van jullie in de Bilt aan het feesten was. Wat een super avond en nacht! Een workshop bollywooddansen, lekker kletsen bij het kampvuur, tussen het feesten door de auto van mijn opa en oma volproppen met verhuisspul, dansen tot 5 uur in de ochtend en omdat het dan toch echt te laat is om nog te gaan slapen door naar de Utrechtse Heuvelrug voor nog een kampvuur. En natuurlijk de hele avond en nacht dikke knuffels aan en van iedereen. Heerlijk. Ik heb ze er hier uitgebreid van vertelt hoor!
Hoe gaat het verder met jullie allemaal? Ik ben alweer enthousiast aan het vertellen geslagen merk ik, maar ik denk hier veel aan jullie en ben dan ook erg benieuwd hoe jullie week was! De kleinste, simpelste dingen uit Nederland zijn hier leuk om te lezen dus schrijf maar op!
Goed, mijn week dan maar verder. Na een lang weekend mensen om me heen, lopen we in het donker door het Lelystadse park op weg naar een trein vol forensen. Het is 4 september, de scholen zijn weer begonnen, het gewone leven begint en ik ben op reis!!!!!!! Op Schiphol worden de uitzwaaiers geknuffeld met tranen in mijn ogen. Na de douane barst de vulkaanuitbarsting aan tranen pas echt los en net als twee jaar geleden ben ik er dan weer helemaal klaar voor en voel ik me net een springveer. Wiehoeeeeeeee!!!!! Daar kom ik aan...


Londen Heathrow is heftig, ik snap nu waardoor ik vorige keer de incheckpost voorbij ben gerend in mijn haast. Het is 1 heksenketel en om de 1 of andere vage reden staan er rijen waarvan het einde niet te zien is. De drie en een half uur overstaptijd heb ik daardoor en door teveel handbagage ook hard nodig (jaja, ook ik heb met een plastic zakje rond gelopen).
Vanuit het raampje kijk ik naar de maan die bijna vol is en zie het stukje dat mist steeds een beetje verplaatsen tot het ontbrekende stukje boven is in plaats van opzij. Wat ben ik ontzettend nieuwsgierig naar alle landen waar we nu in vliegtuigvaart over heenvliegen.....
Het vliegveld van Bangkok is weer heerlijk vertrouwd en bij aankomst in Nepal zie ik de toppen van de Himalaya boven de wolken uit! We hebben geen vertraging gehad en mijn tassen zijn zowaar gearriveerd.
Bij de taxi's vlieg ik Gopal van het guesthouse in de armen. Hij is geloof ik wel wat teleurgesteld dat ik eerst naar de school wil. Lopend bereik ik de uitgang van het vliegveld waar Gaurav staat te wachten met zijn rug naar me toe. Haha, weer een verrassingsactie, de informatie op het bord had aangegeven dat ons vliegtuig vertraging had (?). Deepa komt er even later ook bij.
Het is alsof ik niet weg ben geweest, alsof er helemaal geen jaar tussen heeft gezeten, zo makkelijk kletsen we verder en zo vertrouwd zijn de kleuren, geuren en beelden op mijn netvlies. De aankomst op de school is super. Vanuit de verte hoor ik de kinderen al zingen: welkom welkom, Margo miss. Alle kinderen staan in de rij met hun handen vol bloemen en tekeningen. Ik word er verlegen van. Gaurav en Bina staan te glunderen. Een heerlijk welkom.
De rest van mijn week ga ik zondag verder mailen, ik zit nu namelijk in het guesthouse in Kathmandu en er komen weer nieuwe bekenden binnen.
Kortom, het gaat hier prima, heerlijke weerziens en weer veel te vertellen. Ik hoop dat het met jullie allemaal ook goed gaat. De berichtjes op mijn site zijn erg leuk om te lezen, bedankt!!! Vinden jullie het trouwens ook zo vertrouwd, een mail vanuit Nepal in het weekend?

Dikke knuffels Margo

 

overzicht van mensen en plaatsen in Nepal Hierbij een situatieschets van mijn leven hier in Nepal: 

De school waar ik meestal les geef en waar ik woon staat in het dorpje Matatirtha. Vanaf het dak van de school heb je een prachtig uitzicht op de Himalaya (bij helder weer), de hoofdstad Kathmandu, de bomen op de heuvels achter de school en de rijstvelden.
De andere school waar ik op vrijdag lesgeef staat in Patan ( deel van Kathmandu). Op de scholen wordt lesgegeven aan kinderen van 3 tot en 18 jaar.
Er wordt een soort van middelbare school-systeem gehanteerd. De leerkrachten gaan de klassen rond en de leerlingen hebben dus voor veel vakken een andere laarkracht.
Zelf bekijk ik elke dag opnieuw welke klassen ik ga nemen. Dit hangt er mede van af of er leerkrachten absent zijn. Vaak nodig ik leerkrachten ook bij mijn lessen uit. Wat dat betreft is het allemaal flexibel.
Het schoolsysteem heb ik vaak vergeleken met hoe het bij ons 100 jaar geleden was. De aandacht van de lessen is vooral gericht op kennis stampen en amper op inzicht. Zo hoor je vanuit de peuter en kleuterklas bijvoorbeeld de hele dag het alfabet en de tafels schallen. Verder wordt als ordemiddel de stok gehanteerd. Iets waar ik zelf veelmoeite mee heb al besef ik wel dat leerkrachten op de school geen opleiding hebben gehad tot leerkracht. Sommigen hebben bijvoorbeeld scheikunde gestudeerd, maar zijn daarbij niet voorbereid op het overbrengen van kennis en hanteren van orde. Verder weet ik zelf ook hoe moeilijk het kan zijn om een groep naar je te laten luisteren.


Het dorp is een bijzondere combinatie heden en verleden. Zo wordt het land nog met de hand bewerkt, leven de mensen in huizen van rode aarde en er scharrelen allerlei dieren in het rond. Aan de andere kant hebben veel mensen televisie en telefoon. Brommers zijn een favoriet vervoermiddel en coca cola is van velen een lievelingsdrankje.
Tot zover een beschrijving van de scholen en omgeving. Dan nu de hoofdpersonen uit mijn verhalen tot nu toe.
Bina, de directrice van de school. Een vrouw met veel ambitie. Ze is dagelijks te vinden in de hindoeïstische tempel Ze gelooft heilig in de spirituele gaven van Goeroe Dev uit de tempel. Ze regelt van alles voor de mensen in het dorp.
Met haar zoon Gaurav heb ik een relatie gehad. Hij neemt ondertussen steeds meer de leiding over op de school zodat Bina zich op andere dingen kan richten. Hij speelt heerlijk gitaar en ik kan goed met hem praten, vooral over het verschil tussen de Nepalese en westerse cultuur doordat hij drie jaar in Londen heeft gewoond.
Bina haar man heet Chandra. Hij heeft de leiding over de school in Patan. Hun dochter Deepa geeft ook les in Patan.


Op de school in Matatirtha wonen verder nog Bimala en Hemma. Twee jonge meisjes die behalve naar school gaan ook veel in het huishouden doen. Beiden zijn superlieve meisjes en ondertussen zijn ze niet al te verlegen meer.
Sita komt overdag helpen met het huishouden en Shankar is de chauffeur van de schoolbus en de grote vriend van de kinderen.
Bullet was de hond van de school, maar die is op een avond plotseling verdwenen. Volgens Bina opgegeten door tijgers. Ceasar is zijn plaatsvervanger. Een jonge speelse hond. Target is de oudere hond. Ook lopen er nog drie goede waakganzen rond. Na schooltijd ga ik vaak op bezoek in een klein boeddhistisch klooster vlakbij de school. Bhodananda is sinds de oude monnik is overleden "opperhoofd". Verder wonen Annie en Kunga ook in het klooster.
Vaak ga ik op vrijdag naar de toeristische wijk Thamel in Kathmandu om andere vrijwilligers en reizigers te ontmoeten. Ik verblijf dan in het pelgrims guesthouse. Twee jaar geleden had ik een goede band met drie jongens uit de bediening, maar die werken nu niet meer in Nepal helaas. Met Purna heb ik nog steeds regelmatig contact. Hij heeft mij twee jaar geleden met broertjes en zusjes dag uitgenodigd en sinds die tijd ben ik zijn kleine zusje. Ik hoop dat hij komend jaar nog naar Nepal komt.
Ik geloof dat ik nu de belangrijkste dingen wel geïntroduceerd heb.

deel 2 vanuit regenachtig Kathmandu Zo, daar ben ik alweer met het vervolg van het verslag van vrijdag! Ik heb bedacht dat ik ook nog maar een overzicht van namen van de mensen hier en een situatieschets ga toevoegen. Dat leest misschien wel zo makkelijk.
Goed, we waren gebleven bij het fantastische welkom op de school van afgelopen Dinsdag. De kinderen gaan lekker buiten spelen, terwijl ik mijn tassen op de grond zet en van de kinderen geniet en het bijkletsen met Bina en Gaurav. De kinderen gaan weer naar huis en het wordt stil op de school. Ik maak kennis met Ceasar die mij in eerste instantie niet zo geweldig vindt. Grommen, blaffen, echt een goede waakhond. Ondertussen zijn we vriendjes geworden. Nadat ik mijn tassen in de vertrouwde kamer heb gezet (die overigens netjes is opgeruimd door Bina) gluur ik nog even naar binnen bij het bibliotheekje en de speelruimte. Wauw, zo te zien worden ze beiden gebruikt! Het is geen enorme rotzooi, maar je kunt wel zien dat er gebruik van gemaakt wordt. Dat is meer dan ik had durven hopen....
Ook het weerzien met Annie en Kunga in het bhoedistische klooster is bijzonder. Bodhananda heeft het erg druk en is er op dat moment niet.
Annie zegt telkens: "So happy, so happy." Als ik haar de foto's laat zien die ik bij haar broer Pema in Hamburg heb gemaakt straalt ze van top tot teen. Ze blijft ze bekijken. Ik vind het bijna ontroerend om te zien. Ze is nu haar vader (de oude monnik) is overleden ook helemaal alleen in Nepal achtergebleven. Haar moeder was al overleden en de rest van haar broers en zussen woont in het buitenland. Volgens mij is ze wel wat eenzaam.
Woensdag en donderdag breng ik door met praten/praten/praten, lessen bijwonen, mijn kamer gezellig maken en slapen. Mijn dag en nachtritme is danig in de war door veelte korte nachten en misschien ook wel een kleine jetlag. Tussen Gaurav en mij gaat het gelukkig prima als vrienden. Ik zag daar van te voren best wel tegenop, was bang dat er bij 1 van beiden toch weer gevoelens naar boven zouden komen, maar tot nu toe is dat niet het geval. Ik weet goed waarom ik zo verliefd was en ook erg goed waarom het nu uit is. Heel fijn dus dat we als vrienden verder kunnen. 


Verder ben ik ondertussen weer helemaal op de hoogte van het wel en wee van iedereen. Ik vind het lastig om om te gaan met de problemen die ze me vertellen. Vaak is het enige dat ik kan doen een luisterend oor bieden en waarschijnlijk is dat al heel wat. Ook gaan de beelden van bedelende kinderen, een tentdoek als huis in de stromende regen en zo kan ik nog wel wat dingen opnoemen me niet in de koude kleren zitten. Ik moet weer mijn manier vinden om daarmee om te gaan geloof ik. Misschien toch wat vernederlandst afgelopen jaar?
Wat dat betreft is het denk ik fijn als ik weer aan het lesgeven ben, dat geeft het gevoel van je nuttig maken. Het team is weer helemaal veranderd, enkel 1 leerkracht die er twee jaar gelden ook werkte. De verandering is echter zeer positief. Wat ik er tot nu toe van heb meegekregen zijn ze een stuk actiever dan het vorige team en de tiffinbreak (theetijd om kwart over 2) was al super gezellig. Een lekkere mengeling Engels en Nepalees gekletst. Ik vind Nepalees echt nog wel een moeilijk taal, maar de reacties van de Nepalesen zijn gaaf als je een poging doet dus dat stimuleert wel, ondertussen ben ik me ook op het alfabet aan het storten om de woorden op straat te kunnen lezen.
Afgelopen vrijdag ben ik naar de school in Patan geweest. Met een aantal kinderen ben ik het liedje a ram sam sam aan het zingen en direct staat de hele school om ons heen. Het blijkt nog steeds een topphit te zijn! Vervolgens door naar de Nederlandse ambassade om te melden dat ik weer in Nepal ben en wie zit daar zowaar? Sinterklaas van twee jaar geleden, erg grappig. In Kathmandu de eerste mail aan jullie verstuurd en bekenden in het guesthouse ontmoet. Gisteren de hele dag op stap geweest met Joe, een jongen die ik twee jaar geleden in Delhi heb ontmoet. Hij is drie maanden in Nepal geweest voor een irrigatieproject in de heuvels en vertrekt komende week weer naar India om het dorp te bezoeken waar hij drie jaar gewoond heeft. Fijn dat we elkaar op de valreep nog even hebben ontmoet. Vandaag dus lekker de hele dag mailen. Klinkt misschien gek, maar het is echt weer even fijn om alles op te schrijven en te kijken naar de mensen die buiten in de regen lopen. Het is hier echt nog het staartje van de moesson. Het hele weekend regent het al, ke garne (what to do? ) zoals de Nepalesen zeggen. Jullie genieten van een mooie nazomer lees ik in de mailtjes. Heerlijk hoor en gelukkig maar, want het mocht ook wel weer even na eerst die hittegolf en toen de moesson!
Vanmiddag ga ik terug naar Matatirtha en dan geef ik morgen weer mijn eerste lessen. Ik heb bedacht om het in dezelfde stijl te doen als mijn lessen op de Nijepoort over Nepal. Rode zakdoek op de grond, wat spullen uit Nederland erop waar de kinderen vragen over kunnen stellen. Een Nederlands liedje aanleren en foto's laten zien. Ben benieuwd.

Een hele fijne week allemaal en tot komend weekend maar weer.

Liefs Margo gele nagels en Matatirthamodder Hoi allemaal, Pelgrims guesthouse, kathmandu, 18.30

Hoe is het met jullie? Het weer is in ieder geval goed hoor ik uit jullie mailtjes. Veel zon, maar vroeg donker, net als hier de laatste dagen. Na een regenachtige week laat de zon zich ook hier weer meer zien en is nu net in no-time ondergegaan, het is nu half 7 in de avond.
Na een week zeer actief lesgeven op de twee scholen ben ik nu aan het bijkomen in het guesthouse. Ik zit weer helemaal in het ritme van het Nepalese leven. Even een schets van een dag hier.
Rond 6 uur word ik wakker van al het leven om me heen. Het gekabbel van het beekje naast de school wordt overstemd door bellen van tempeltjes, mensenstemmen, hondengeblaf, kortom door een ontwakend Matatirtha. Langzaam word ik echt goed wakker. Ga naar het toilet, een gat op de 1e verdieping. Was mezelf grondig met water uit de put of in een hokje bij de vuile vaat. Vervolgens ga ik tijdens een ontbijt van brood (gekocht in Kathmandu) en bessenjam (uit eigen Nederlandse volkstuin) zitten genieten van het uitzicht op de rijstvelden en bergen.
Dan is het tijd voor het voorbereiden van mijn lessen, Nepalees leren, een gesprek met Bina, een wandeling of wat spelen met de kinderen.
Om kwart voor 10 slaat Sita didi voor de eerste keer die dag op de bel. Ting, ting, ting. De schooldag is begonnen en alle kinderen rennen naar hun rij voor assembly. Tijdenshet assembly staan alle kinderen per groep in een rij. Er worden een paar gebeden opgedreund, er wordt gecontroleerd of de kinderen helemaal netjes aangekleed en schoon zijn en als er mededelingen zijn worden die besproken. Vervolgens stampen de kinderen op het ritme van een trom naar hun eerste les.
Mijn dag begint met een combinatie van ochtendgymnastiek en drama bij de allerkleinsten. Aangezien ik weet dat ze de rest van de dag geacht worden om zoveel mogelijk stil te zitten maak ik het zo actief mogelijk. Springen, dansen, stampen, rennen, rekken, strekken enz. Touch your nose, jump like a monkey, enz.enz.

De rest van dag ga ik de andere klassen langs zodat ze allemaal aan de beurt komen, dat kan nu omdat de hoogste klassen (class 8,9 en 10) nu naar de school in Patan gaan.
Tussen de middag eet ik rijst, linzen en een groenteprutje, daarna neem ik pauze. Vervolgens geef ik nog drie klassen les met een tiffinbreak tussendoor en om half vier klinkt voor de laatste keer die dag de bel. De kinderen huppelen, rennen en z ingen naar huis of naar de schoolbus en het wordt rustig op de school. De middag en avond doe ik van alles.
Wandelen in de omgeving, de boeddhistische en hindoeïstische tempel bezoeken, op de thee bij mensen uit de omgeving, kijken naar de zonsondergang, kletsen, luisteren naar gauravs gitaarspel, enz.enz. Tussen 8 en 9 wordt er voor de tweede keer warm gegeten en daarna zetten we vaak het nieuws nog even aan.
Het nieuws heeft helaas niet al te positieve berichten. Het zuiden van Nepal kampt met overstromingen, de maoïsten zitten overal in de stad terwijl de onderhandelingen nog steeds muurvast zitten. Er zijn nog steeds geen verkiezingen waardoor de Nepalesen onrustig en ontmoedigd raken. De koning lacht waarschijnlijk in zijn vuistje.
Het is zo zonde, want het leek allemaal zo goed te gaan hier. We wachten het maar weer af, ik heb me dit keer snel ingeschreven bij de Nederlandse ambassade en heb ondertussen genoeg contacten om goed op de hoogte te blijven. Het is te hopen dat er snel weer een opening komt in de onderhandelingen anders kon het nog wel eens een roerig najaar gaan worden. Het enige wat we er tot nu toe in Matatirtha van mee krijgen is de schoolbus die door stakingen, demonstraties en veel onrust het normaal al drukke kruispunt kalanki niet langs komt waardoor veel kinderen en leerkrachten een stuk later komen.
Verder ben ik uiterlijk en qua houding alweer aardig aan het vernapelesen. Heb de matatirthamodder op mijn teva's, de nagels aan mijn rechterhand verkleuren geel door de kerrie in de curries en het eten met mijn rechterhand, een rode stip begint zich permanent te vestigen op mijn voorhoofd. Gaurav zei laatst dat de manier waarop ik uit de tuktuk stapte heel erg Nepalees was en ik merk het zelf ook op straat. Er komen minder mannetjes bij me zeuren om een trekking te regelen of iets te kopen en als ze naar me toe komen dan haal ik mijn handen op, glimlach en mompel iets in het Nepalees als maaf garnoes daai/ baai(sorry, grote broer of kleine broer)
Oh ja, ik heb nou wel een beschrijving gegeven van mijn dag, maar nog niet vertelt wat voor lessen ik deze week heb gegeven. Lessen over Nederland voornamelijk. Foto's laten zien en het liedje "twee emmertjes water halen" aangeleerd wat een groot succes was. Verder heb ik iedereen van de school weer aan het puzzelen gezet, ook de leerkrachten. Een Chinese puzzel ditmaal, tangram heet het, waarschijnlijk kennen jullie het wel.
Verder heb ik gisteren les gegeven in de stad, wat ook weer een ervaring op zich was. De meeste kinderen waren dolenthousiast, maar er waren twee groepen waar ik behoorlijk moeite mee had en die me gigantisch aan het uitproberen waren. In Matatirtha zeg ik dan 1 keer heel hard stop en dan kijken ze me allemaal verschrikt aan, bij deze groepen werkte dat echter niet. Het probleem was onder andere denk ik dat ik geen stok hanteer en mijn Nepalees nog lang niet toereikend is om in het Nepalees les te geven. Misschien ligt het ook gewoon aan mijn hele verschijning, in beide groepen zaten enkel kinderen die ik niet kende en die waarschijnlijk nog nooit hebben les gehad van een westerling. Kan me voorstellen dat dat even wennen is. Verder merk ik over het algemeen een groot verschil tussen de stadskinderen en de dorpskinderen.
Uiteindelijk heb ik ze maar aan het liedjes overschrijven gezet in plaats van heel erg actief liedjes zingen, toen keerde de rust wel weer terug. Aan het einde van de les moest ik ze allemaal een handje geven, dat was dan wel weer grappig. Toen ik gisteren mijn mail checkte zag ik ineens dat enkelen van jullie een discussie gestart zijn over orde houden als je zelf de stok niet hanteert. Erg van toepassing dus!!!!!!
Zo dat was het wel weer, ik ga nog even proberen wat foto's te plaatsen en dan wens ik jullie maar weer een goede week toe. Oh ja, nog 1 behoorlijk grappig iets. De kinderen zijn nu alweer helemaal in de ban van sinterklaas(?). Bij de foto's zaten namelijk ook wat foto's van sinterklaas en black/zwarte piet en zelfs de kinderen in de stad die er twee jaar geleden niet bij waren wisten het verhaal van sinterklaas te vertellen. Pffff, Coen je hebt indruk gemaakt met je optreden!!!!!!!