Stichting Hulp aan Nepal

Klik hieronder voor het verslag van:

2 november

Lieve allemaal!!

Ik zit nu al 5 minuten naar het schermpje te staren en weet gewoon niet waar ik moet beginnen!
Na alle stress op Londen Heathrow en DOHA airport ben ik om iets na 16.00 geland op Tribuvan Airport Kathmandu. Na een paar mooie stempels opgehaald te hebben kon ik kiezen uit 3 bagagebanden. Geen flauw idee welke de juiste was.
Bleek achteraf ook niet uit te maken want m'n bagage was er toch niet...
Een boel stampij gemaakt, papieren ondertekend en maar gaan. Bij de uitgang tussen honderden taxichauffeurs, fluitende en roepende nepalesen, gelukkig Malou herkend. Ik kreeg van haar direct een sjaal om mijn nek voor een 'gelukkige tijd in Nepal'. Super
Toen met de auto van het hotel door de stad... wat een chaos!! Overal auto's, riksja's, fietsen, mensen, koeien en honden. En een lawaai. Iedereen lijkt kriskras door elkaar te rijden (er zit systeem in zeggen ze) en hangt voortdurend op de toeter. Heel bijzonder.
Naast het geluid ook allemaal vreemde geuren. Een mengelmoes van wierook, uitlaatgassen en riool.
In het hotel (verwacht niet te veel voor 400 rupies, ongeveer 4 euro) een prima kamer voor mij alleen.
Gisteravond met Malou en andere vrijwilligers van stichting Veldwerk wezen eten. Lekker en spotgoedkoop. Zo ook nu net ontbeten met croissants, jam, verse jus voor nog geen 2 euro.

Ik ga op zoek naar de school om aan te geven dat ik wat later begin. Eerst de bagage terecht.
Natuurlijk zal ik ook de eerste foto's maken en ze zo snel mogelijk op de site zetten.

Namasté!!

13 november

Schone kleertjes, schone haartjes: fris meisje!

Lieve allemaal,

wat je in korte tijd allemaal kan meemaken... ik zal een poging doen tot een kort verslag.
Zaterdagavond heerlijk geslapen in m'n fijne hotelkamertje. Na het ontbijt bij Pumpernickel Bakery, verse croissants, vers geperste juice; jammie, heb ik Rahm van het hotel naar het vliegveld laten bellen. HOERA, ze zeiden dat het was aangekomen. Iets opgelucht ('eerst zien, dan geloven' ) stapten Malou en ik in de taxi naar de shopping mall. Malou wilde een spijkerbroek en ik een horloge. Ik ben blij dat Malou mee ging, zij is al aardig op de hoogte van de prijzen voor een taxi ritje. Ik zou makkelijk Rh200 betalen voor een ritje van Rh70...
Afijn, door naar het vliegveld. Inmiddels aardig gewend aan het verkeer-zonder-regels (ze stoppen alleen voor rood). Vlakbij draaide in eens alle verkeer om. Je kunt je voorstellen hoe dat gaat als men 5 rijen dik staat. Chaos dus. Wij blonde Hollanders hadden geen idee waarom deze 'traffic jam' was ontstaan dus betaalden de chauffeur de afgesproken prijs en stapten uit.
Iets verderop werd duidelijk waarom iedereen zo snel omdraaide; er was een demonstratie uitgebroken, allerlei studenten gooiden met stenen naar een ons onbekende bestemming. Helaas constateerden we dat de troep zich onze richting uit verplaatste. Dus je snapt, omdraaien en wegwezen. Gelukkig stond daar onze taxichauffeur en konden we weer verder.
Eenmaal terug in de Thamel kreeg ik mijn eerste huwelijksaanzoek. Geen goedemiddag of halllo, alleen 'will you marry me'. Er zijn ergere dingen !!

Nu is het inmiddels lunchtijd. Alle vrijwilligers zijn vandaag begonnen op hun scholen. Ik heb vanmorgen eindelijk mijn bagage gehaald. Na letterlijk 4x van kastjes naar muurtjes te zijn gestuurd, 3 handtekeningen te hebben gezet in 3 verschillende ruimtes kreeg ik mijn rugzak mee.
Wat heb ik dat gemist de afgelopen dagen. Net dus heerlijk gedouched, schone kleertjes aan en de school gebeld dat ik er nu echt klaar voor ben. Ik ga eerst even lunchen in de Thamel, maak een paar mooie foto's en zorg dat ik tegen 16.00 op school ben. Dan kan ik morgen beginnen!
Langszaam krijg ik er ook echt zin in. De afgelopen dagen waren best wennen. Ander geluid, andere geuren, ken de weg nog niet. Nu wordt het steeds beter en het gevoel dat ik erg welkom ben op de Central Public School helpt daar zeker aan mee.
Volgende week hoop ik weer een verslag te schrijven en misschien kan ik dan ook de eerste foto's plaatsen.

Groeten uit een zonnig en warm Kathmandu!

Lfs Kim
 

Kim, 16 Nov 2006 17:15 uur


Nepal, Kathmandu Goodmorning miss, nice to have you in our class!

En zo word ik elke les weer welkom geheten door vele lieve kindertjes en vriendelijke leraren.
De school is uit en Rita (mijn kamergenootje) en ik zijn nu in een heel goedkoop internetcafé. Voor een uur moeten we Rs10 betalen. Als je nagaat dat 1 Euro al Rs88 is.
Maandagmiddag heb ik een taxichauffeur laten regelen (haha, 'laten' regelen ) om mij naar de school te brengen. Hier heb ik Rita ontmoet. Ze is de zus van de principal en woont daar. Ik deel een kamer met haar. De principal en madam hebben 3 kinderen. Zij 'wonen' een verdieping onder ons. Naast ons slaapt de kokkin en helemaal beneden, naast de keuken, is het hostel voor Prabhab en Anukshaya, neefje en nichtje.
Van een bed moet je je niet te veel voorstellen. Het is een ledikant met een plank, daaroverheen een juten zak en daarop een soort matras, lees: 2 cm dikke, keiharde stoffen zak.
Ik doe al sinds maandag dus geen oog dicht. Naast dat ik niet meer weet hoe ik moet liggen van de pijn in mijn rug slaat de hondenbrigade iedere 15 minuten aan. In plaats van ramen zijn er open luiken dus het lijkt net of ze naast je staan.
De eerste avond wilde ik om 22.00u graag nog naar de WC. Dat is sowieso een avontuur . Plassen in een gat in de grond is nog tot daar aan toe... inmiddels heb ik mijn eerste 'grote-boodschap experience' gehad. Het viel mee!!
Afijn. Om 22.00u nog naar beneden gaan is haast onmogelijk. Het is pikkedonker, ook op toilet want de lichten doen het niet. De enige toiletten met licht zijn die achter op het schoolplein. En daar loop ik 's avonds in het donker echt niet meer heen.
De tweede avond was ik beter voorbereid. Ik snap nu ook beter waarom ze al om 21.30u gaan slapen. Na dit tijdstip gaan de lichten uit en om 6.00 is iedereen al weer wakker... De bel gaat, de haan kraait, rice and shine!
Gelukkig krijg ik, verwend sikje, elke morgen milk tea met koekjes op bed!!
De rest van de dag eten we Dahl Baat, meestal met groenten of aardappelen.

Om 9.30u begint morning assembly. Alle studenten, van nursery tot class 10, staan in rijen op het schoolplein. Een aantal leest een krantenbericht voor of vertelt een mop. Daarna, om 9.45u, beginnen de lessen. Elke les duurt 50 minuten en er zijn 8 lessen.
Tegen 12.00u wordt ik opgehaald om te eten.
Ik heb deze eerste week veel gekeken in alle klassen, liedjes met de kinderen gezongen ('If you're happy and you know it clap your hands' en 'head, shoulders, knee and toe, knee and toe'. Super!) Heel vaak willen ze alleen maar kletsen. Ook de leerkrachten hebben veel vragen, maken foto's van me met hun mobieltje, hihi!
Van de kinderen krijg ik dagelijks prachtige tekeningen.
Na deze eerste dagen kan ik nu wel zeggen dat het went. In het begin werd ik gek van het lawaai, de geur. Het niet weten hoe alles werkt, wat ik eet, hoe het voelt. Echt een enorme ervaring wat je eigenlijk alleen kunt voelen. Heel bijzonder.
Tot gauw weer mails,

veel liefs en een heel dikke knuffel, Kim miss

Kim, 17 Nov 2006 17:33 uur
Nepal, Kathmandu

Foto's, of het ontbreken daarvan...

Hoi allemaal,
helaas, ben een half uurtje bezig geweest 3 foto's te uploaden en dit gaat niet.
Waarschijnlijk omdat de computers te traag zijn ofzo, geen idee.
Ik doe mijn best morgen iets te proberen.

Vanmiddag na schooltijd ben ik weer naar de Thamel gekomen. Er was nog maar één kamer vrij, de duurste (alle luxe voor 8 Euro!!) en nu wacht ik op de anderen. Misschien kunnen we samen eten.
Morgenochtend neemt Prabhab (m'n tiener vriendje uit het hostel, 15 jaar ongeveer denkt hij) me mee naar Swayambunath, oftewel de Monkey Temple. Een aardige klim maar dat moet lukken!
Later meer dus!

Lfs, Kim-met-tika (zo'n stip op je voorhoofd, goed voor de integratie )
 

Kim, 18 Nov 2006 07:34 uur
Nepal, Kathmandu

Swayambunath

Wat kan douchen en slapen op een zacht matras genieten zijn !
Gisteravond hebben we in OR2K lekker pizza gegeten. Zooo lekker dat ik waarschijnlijk te snel of te veel, of beide, heb gegeten waardoor ik behoorlijk last had van m'n darmpjes. Ik ben dus ook niet mee geweest naar Niek's place voor een drankje. Snel naar hotel!! Wat is het dan toch fijn om een gewoon toilet te hebben in plaats van een gat in de grond! Even niet rondlopen met een zakje met daarin gebruikt toiletpapier... ik zal jullie de rest van de details besparen!
Met Malou heb ik nog wat gedronken in het hotel en ben om 22.30 lekker met een tijdschrift m'n king-size bed in gedoken. Heerlijk geslapen!
Vanmorgen ontbeten met toast en omelet in het hotel en m'n spullen gepakt. Dipak of Rahm zal m'n tas dan verhuizen naar een goedkope kamer wanneer die klaar is.
Om 9.00 ben ik naar Dhobichaur gelopen om Prabhab op te halen. Hij was al helemaal klaar. Ook zijn zusje Anukshaya wilde mee naar de Monkeytemple.
Het was een stukje lopen langs de 'stinky-river', ben de naam vergeten, en toen behoorlijk wat trappen omhoog. Onderweg konden we een tika nemen, zo'n stip op je voorhoofd.
Onderweg op de trappen zagen we veel vrouwen met heel kleine baby's, lijmsnuivende kindertjes, verminkte mannen en vrouwen, smekend op geld. Vreselijk om te zien en erg moeilijk om ze niet gewoon allemaal die paar rupie te geven.
Boven aangekomen veel aapjes gezien, lachen! En natuurlijk een lange rij mensen voor de ingang van de tempel. Wij zijn helemaal rond gelopen, prachtig uitzicht op Kathmandu Valley. Overal rook het naar wierook, heerlijk.
Gelukkig lukt het vandaag om foto's op de site te zetten.
Daarna ga ik lekker lunchen bij Pimpernell's Bakery, vanavond verjaardag van Jimmy, een van de vrijwilligers van Cross Boarders. Morgen ontmoet ik misschien Arthur, hij is een vriend van de vriend van Bert, waardoor ik eigenlijk in contact ben gekomen met Nepal.

Ik hoop dat jullie de foto's mooi vinden. Tot gauw mails,

lfs Kim

zondag 19-11-2006
Gisteravond vierden we het verjaardagsfeestje van Jimmy. Geweldig, met de koks van Niek's place heeft hij voor een man of 15 een kaasfondue bereid, en lekker!!! Ook de vaste life-band speelde prachtige gitaarmuziek. Na afloop zijn we naar Tom & Jerry's geweest voor nog een drankje en wat dansen.
Midden in de nacht dacht ik werkelijk te maken te hebben met klopgeesten. Het was ongeveer 5:00u en ik werd wakker van vreselijk geklop, getik en gebonk. Achteraf bleken dit hotelmedewerkers te zijn, op zoek naar Edith. Zij had toen ze thuiskwam met haar dronken hoofd de WC willen doorspoelen maar er was geen water. Toen heeft ze de kraan aan laten staan tot het water weer begon te stromen. Dit maakt een behoorlijk lawaai omdat de watertank aan slaat. Iedereen was dus op zoek naar degene die dit veroorzaakte.
Afijn, weer verder geslapen in mijn heerlijk zachte hotelbedje tot een uur of 10:00u.
Na zonnebaden op het dakterras gelunched bij de favourite bakery, m'n eerste paar honderd foto's op cd gebrand en gemaild.
Vanavond met Edith en Coby een patatje (!) gegeten en een kopje thee in Niek's place. Toen geprobeerd Joke en Herman te bellen, niet thuis, papa: niet thuis, mama: niet thuis. Dus maar weer naar huis, heel verdrietig . Nee hoor, probeer het gewoon volgend weekend weer!

Maandags weer naar school en begonnen aan een stuk voor Pankaj, de directeur. Hij wilde dat ik het één en ander op papier zette over het onderwijssysteem in Nederland en vroeg tussen neus en lippen door of ik iemand wist die met ongeveer 3 a 4 duizend Euri naar de school wilde komen... ze hebben nieuwe computers, boeken voor de bibliotheek en vast nog veel meer nodig.
Na het typen met de artteacher decorations voor de klassen gevouwen, gekleurd en geknipt. Ze zijn prachtig geworden! De kinderen zijn heel blij.

dinsdag 21-11-2006
Vannacht heb ik het hoofdkussentje (gekregen op Schiphol) onder m'n heupen gelegd en dat hielp zowaar iets. Best lekker geslapen dus!
Om 8.30u ben ik met Rita naar een tempel geweest. Elke dinsdag heeft zij een vastendag en gaat dan 's morgens naar de tempel om te bidden.
De rest van de dag veel art en music classes overgenomen want de music teacher was weer eens absent. De kinderen vinden 'Old Mac Donald had a farm' en 'If you happy and you know it clap your hands' geweldig! Ook wil iedere klas natuurlijk zulke mooie vouwwerkjes. Ik zal het weekend een paar foto's bijzetten, dat lukt hier niet.
In class 7 hebben we tulpen gevouwen, prachtig!
Na schooltijd van Anita (hulpje/kokkin/kindermeisje) een heerlijke donut gekregen, jummie!
Ook 's avonds op onze kamer is het een drukte van belang, alle kindertjes zijn meestal bij ons en knutselen met mijn stiften, tape en vouwblaadjes. Zelfs Rita is aan het tulpen vouwen!!
Prabhab heeft met WC papier zijn gezicht veranderd in die van Sinterklaas, we hebben enorm gelachen om hem!!

En vandaag dus onverwachts een vrije dag. Net toen ik op Chetrapathi een filmpje maakte van het drukke verkeer kwam mijn favoriete collega, Lok in beeld en zei: "Tell me, what shall we do today?"
Duzzz, we hebben ontzettend veel gedaan vandaag. Hij heeft met Durbar Square (heel veel tempels) laten zien, een tempeltje waar de living Godess Kumari woont, hebben in een riksja gezeten naar Rani Pokhari (een soort tempeltje in het water, vlakbij het paleis van de koning). Vervolgens heb ik hem meegenomen naar mijn lievelings bakkertje in Thamel waar we een broodje omelet en fresh juice hebben besteld. Ik geloof dat hij het brood niet zo lekker vond... .
Toen belde zijn vrouw om te vertellen dat ze in Kathmandu was. Hij woont namelijk in Pokhara. Dus vervolgens weer de stad door, naar het huis van een vriend waar hij doordeweeks woont, om zijn vrouw te ontmoeten. Prachtig meisje. Ze is nog heel jong, ongeveer 21, en ze zijn pas 5 maanden getrouwd. Volgens mij een 'arranged marriage', uitgehuwelijkt dus, maar daar over vraag ik maar niet al te veel!!
Lekker kopje mierzoete milk tea gedronken , verdwaald en uiteindelijk weer terug op school rond 14:30u.
Nu met Rita bij een vriendin geweest, hier lemon tea gedronken (nog zoeter, bleeh) en nu in internet café voor maar liefst Rs 15 per uur... Super.

Ik heb het geweldig naar mijn zin. Voel me behoorlijk geacclimatiseerd nu en heb ontzettend veel zin om nog veel meer te bekijken!
Komend weekend zal ik proberen wat foto's bij te plaatsen en misschien weer een verhaaltje te schrijven!

Fijn dat Sinterklaas goed is aangekomen, ik heb hier al twijfelende verhalen verteld en zal het nu goed maken!

Heel veel liefs,

Kim

Kim, 22 Nov 2006 17:31 uur
Nepal, Kathmandu

"War's past, peace to last"

Dit is waarmee the Himalayan times vanmorgen opende. De leider van de maoisten heeft in het bijzijn van minister Girija Prasad Koirala het vredesverdrag, de Comprehensive National Peace Treaty, getekend. Goed nieuws voor Nepal en een vrije dag voor de scholen!

Kim, 26 Nov 2006 12:09 uur
Nepal, Kathmandu Bhaktapur en bier-taxi.

Goedemorgen allemaal! Het is hier nu bijna half 12 dus bij jullie 6.15u. Mooie tijd om even mijn site bij te werken en weer wat prachtige nieuwe foto's te plaatsen.

Zijn de verkiezingen meegevallen? Ik heb er natuurlijk helemaal niets van meegekregen .

Vorige keer vertelde ik over onze vrije dag vanwege het ondertekende vredescontract. Ik merk dat een flink aantal Nepalesen er nog behoorlijk sceptisch over zijn. Niet geloven dat het nu werkelijk beter wordt. Je ziet ook nog vrij veel maoïsten op straat en in volgepakte bussen net als groepen demonstranten.
Toch is het goed dat de handtekeningen zijn gezet anders ging het waarschijnlijk volledig mis met Nepal.

Na onze gezellige vrije woensdag kreeg ik van Rita haar prachtige turkoise armband en ketting. Als 'remembrance' zeg maar. Ik vond het zo ontzettend lief van haar! Was ook erg verrast.
Donderdag was een rustige dag op school. Na het ochtend assembly om 9.30u begon ik om 9.45u bij Sharmila in class 1. Ik help haar vaak met nakijken van huiswerk engels en rekenen.
Na nog wat voorbereid te hebben voor een knip- en vouwwerk in de andere klassen werd ik opgehaald voor lunch. Na de lunch altijd even naar boven, sigaretje roken en meestal op tijd terug voor de long break van 12.45-13.10u. Dan spelen de kinderen met zelfgemaakte springtouwen, soort balletje van elastiekjes of cricket. Wij krijgen een heerlijk kopje milktea en genieten van de zon! Overdag is het meestal lekker warm, tegen de 20 graden, als je maar in de zon bent. Daarbuiten is het meteen 5 graden minder.

Pankaj, de directeur, vroeg me wat te schrijven over het onderwijssysteem in Nederland. Hiermee ben ik tussen de lessen door en 's avonds druk geweest. Vandaag afgemaakt. Lok heeft het even doorgelezen en gecontroleerd op spellingfoutjes . Vooral het gedeelte waarin ik schrijf over studiebeurs is voor hem (en vele anderen) erg interessant. Hij is niet de enige die me al gevraagd heeft of er voor buitenlanders mogelijkheden zijn een beurs aan te vragen. Ze willen allemaal dolgraag naar Nederland om te studeren en te werken.
Zelfs Rita is bereid om te bollenpellen om daarmee geld te verdienen. Niet beseffend dat het dagelijkse leven bij ons veel duurder is dan hier.

Nadat we kip hadden gegeten, eigenhandig door madam klaargemaakt, en Anukshaya en ik weer op onze kamer waren zagen we een rat over de ballustrade naar binnen komen en onder de kast verdwijnen!! Tot op dit moment was ik in de veronderstelling dat een lief, klein en schattig muisje mijn koekjes op tafel had aangevroten... Kijk nu dus wel uit met het laten slingeren van etenswaar.

Vrijdag was een drukke dag. De meeste klassen hadden games. In class 5 heb ik de energizer 'elephant, crocodile and tree' geintroduceerd, geweldig!
Daarna met de kleintjes 'put down the handkerchief' en 'can I cross the road' gespeeld. Dit vindt trouwens iedereen leuk, ook de middenbouw!
De computerteacher was er niet en Mahendra vroeg me ook die klassen te entertainen! Liedjes gezongen van 'Old Mac Donald', 'There's a hole in my bucket'. 40 minuutjes zijn dan zo om.
's Middags weer lekker naar Thamel. Ik heb direct een trui gekocht, gevoerd met fleece, heerlijk ! Ook een ring besteld. Ik had een mooie gezien maar wilde graag een zwart steentje er in. Dat maken ze nu klaar voor maar liefst Rs250. Nog geen 3 euri dus. 's Avonds met z'n zessen bij de italiaan gegeten. Het lijkt wel of mijn darmpjes volledig zijn geintegreerd. Nepalees eten wordt perfect verdragen, een lekkere canneloni daarentegen... Jammer, rest van het weekend rustig aan met eten dus.

Gister ben ik met Su-anne, Rixt en Cobi naar Bhaktapur geweest. Een stadje zo'n 14 km ten oosten van Kathmandu. Bhaktapur wordt ook wel 'the city of devotees' genoemd. Het is onder andere bekend om zijn Pottery Square. Prachtig hoe deze potten en potjes worden gedraaid, gedroogd en gebrand. Het was er ook heerlijk rustig zonder taxi's en riksja's. Het kostte dan wel Rs750 om binnen te komen maar dit was het zeker waard. Het was prachtig weer, zijn lekker verkleurd.
Al op Durbar Square ontmoetten we Sagar Kumar Lama, een jochie van een jaar of 15 die kostenloos onze gids wilde zijn omdat hij graag engels wilde leren. Hij liet ons prachtige tempels zien. Het allermooiste was het lopen door kleine straatjes waar de kindjes op hun vrije dag speelden met knikkers en touw, waar de vrouwen hun kleding, zichzelf en hun haren wasten en de mannen zaten de kaarten en roken. Schitterend!
Vanuit het Bhadgaon Guesthouse hadden we een prachtig uitzicht op het Langtang gebergte, zeker toen rond de middag de mist optrok.
Na het eten van een tosti en voor de jongens (Sagars 'broer' was ook mee) french fries en cola, snel weer weg. We zaten namelijk tussen de vliegen en zelfs uitroken was zinloos.
Tot slot moesten we de Lama Thanka Painting School en bijbehorende gallerie bezoeken. Ons gidsje was waarschijnlijk onderdeel van deze club die ons heel hartelijk ontving en de prachtigste mandala's en handgemaakte tekeningen van de live of Buddha liet zien. We kregen een kopje thee, luisterden naar een boeiend verhaal van een van de medewerkers in de master-piece ruimte.
Dit was fantastisch.
Tot er een paar 'brothers' (echt iedereen is dai = broer of didi = zus van elkaar) kwamen. Natuurlijk kregen we de grootste en door de meesters zelf gemaakte tekeningen voorgeschoteld om voor de beste prijs, tussen de 300 en 600 euro, te kopen. Ze werden erg opdringerig en we wilden erg graag weg hier.
Eenmaal buiten liepen de jochies met ons mee naar de taxi's want het was al 17.40u en donker.
Hier gaf Sagar 4 prachtig ingekleurde mandala's aan Rixt en weg was hij... Toen we dit hoorden zijn we snel omgedraaid om het wat geld te geven. Dit wilde hij niet aannemen, had een leuke dag gehad. En wij waren ontroerd door dit heerlijke kind!

Een taxi zoeken viel achteraf mee. We waren natuurlijk in de nadelige positie dat we wel naar Kathmandu MOESTEN. Nadat we overeen waren gekomen dat hij ons voor Rh320 naar Thamel bracht liepen we naar de betreffende auto. Daar steeg een enorme bierlucht uit op... na een lichte twijfel besloten we dat deze chauffeur niet gedronken had en ons wel veilig terug zou brengen. Wat ook zo was. Wel met open raampjes tegen de misselijkheid. Het rook naar opstaan na een avond carnaval vieren...
Lekker patatje oorlog gegeten bij BK's, de enige echte friettent van Kathmandu en toen even msn'en met m'n hoogzwangere zusje! Leuk zeg!

Vanmorgen heb ik heel stoer m'n haar geverfd. Was even bang dat het licht-geel gekleurde kraanwater van invloed zou zijn op de kleur maar dat viel gelukkig reuze mee. Ben er tevreden mee!!

Ik wens jullie allemaal een goede week toe en tot gauw mails!
Lfs, Kim

Kim, 29 Nov 2006 17:52 uur
Nepal, Kathmandu

Kaarslicht is ook licht!

Wat weer een overweldigende hoeveelheid reacties! Leuk hoor.

Het is weer woensdag dus Rita en ik begaven ons na het evening assembly naar Ason, een echte Nepalese wijk waar we goedkoop kunnen internetten. Na het internetten gaan we op zoek naar een nieuw neussieraad voor ons beiden. Door mijn piercing ben ik volgens mij nog sneller geïntegreerd . En daarna neem ik haar mee naar de Italiaan 'Le Dolce Vita' voor een lekkere tuna-pizza! Risicovol met betrekking tot darmen en het niet beschikken over een fatsoenlijk toilet maar hé, risico's zijn er om genomen te worden!

Nadat ik zondag mijn haren geverfd had en de foto's op de site geplaatst ben ik gaan relaxen op het dakterras. Tot mijn grote vreugde in het gezelschap van een vrolijk zingend musje en een heel nieuwsgierig eekhoorntje. Later kwamen een stel andere vrijwilligers die druk bezig gingen met het Sinterklaasgedichtje, in het engels en ten minste 8 regels! Ondertussen genoot ik van mijn kopje décafé en chocolade croissant (lang leve de Thamel!)
Na de lunch bleek mijn lieve familie ontwaakt en heb ik een half uurtje gebeld. Helaas vergeten dat pap en Brigitte in Keulen waren maar gelukkig was Roel ook n(i)et wakker.
Bellen blijkt meer geld te kosten dan 3 nachten hotel!!
Mijn ring is prachtig geworden, een soort bloem met een zwart steentje in het midden. Ik denk dat ik hier wekelijks een bestelling plaats...
's Avonds heb ik voor het eerst in het hotel gegeten. Chicken curry. Erg lekker maar ik was vergeten dat de kip alles-er-op-en-er-aan was. En ik hou niet zo van knarste-botjes, vetrandjes en kleine scherpe botjes.
Mijn mobiel heeft helaas af en toe moeite met de afstand. Een sms die pap stuurde kwam maar liefst 15x aan binnen een tijdsduur van 12 uur.
Gelukkig lijkt 'ie het nu weer te doen.

Zondagavond afgesloten met "Harry Potter and the goblet of fire". Dvd's koop je hier 8-in-one voor een paar centen. Helaas was er maandagochtend geen water dus heb ik niet kunnen douchen. Rham maakte het goed door een 'good-price' voor mijn 3-persoonskamer te vragen.
Ik was dus op tijd op school.

Maandagavond 18.30u viel ineens de stroom uit. De hele stad in het donker, geweldig. Alsof het zo moest zijn had ik net het weekend kaarsjes gekocht. Een ultiem moment dus om wat kaarsjes te branden voor een paar dierbaren.
Na 3 kwartier floepte de lampen en de computer weer aan, eigenlijk wel een beetje jammer.
Afijn, dinsdag een drukke dag op school. Een aantal leraren waren weg dus ik heb naast art nu ook science en social study gegeven. Leuk om te doen. Ik merkte dat de kinderen voortdurend 'papagaaien'. De zinnen die ze moesten voorlezen waren monotoon en volgens mij zonder begrip terwijl ze, als ze mij napraten, exact dezelfde intonatie gebruiken.
In overleg met Mahendra Sir heb ik de daily routine wat opgefrist. Logo erbij, ander lettertyp. Ik zal het uitprinten en hopelijk waarderen ze het.
Sinds gisteren is er ook een nieuwe guard op school. Sanjay vertelde me dat deze waarschijnlijk ook niet langer dan 2 weken blijft. Tegen die tijd moeten ze ook de WC's schoonmaken, met de hand, en gaan ze er allemaal vandoor !

Ondanks de kou (rond de 3 graden) heb ik, naar omstandigheden, heerlijk geslapen! Madam vroeg me de muzieklessen weer over te nemen omdat er nog geen leraar weer is. Dus met z'n allen; 'Old Mac Donald' met alle mogelijke op aarde levende dieren, hahaha. Vandaag ook 'My Bonnie' geleerd. Erg leuk.

Wat schetste onze verbazing, vanavond was er post van Sinterklaas! Voor Madam, Sir, alle kinderen, Rita, Anita en zelfs voor mij!! Ik was wel opgelucht dat hij toch maar weer weet dat ik niet thuis maar hier ben.
Hij schreef dat hij van plan is naar Nepal te komen volgende week en dat iedereen maandagavond heel hard engelse Saint Nicholas liedjes moet zingen. Dan kan de wegwijs Black Piet horen waar ze moeten zijn. Wij mogen dan allemaal onze schoen zetten.
Ik vertelde de kinderen dat ik toevallig weet dat Sinterklaas erg van tekeningen houdt dus iedereen lag gisteravond op knietjes in onze kamer prachtige bergen, lotusbloemen en rivieren te tekenen.
Een prachtig gezicht!

Voor de inspanning gaf ik ze een kauwgompje. Dit bleek de eerste keer te zijn dat ze mintkauwgom proefde. Jammer dat ik op dat moment geen fotocamera bij de hand had, die bekkies, hilarisch!

Woensdag, vanmiddag, heb ik Mahendra laten weten dat er nog steeds geslagen wordt. Ondanks een memo die hij vorige week heeft uitgedaan. Ik zie leerkrachten kinderen werkelijk met een stok tussen de schouderbladen of op de handen slaan, oren worden omgedraaid, afschuwelijk en totaal onnodig. Mahendra had het ook al gezien. Omdat hij geen eigen kamertje/ruimte heeft op school is het voor hem moeilijk om de leerkrachten hier afzonderlijk op aan te spreken. Wat hij nu gaat doen is een meeting organiseren, hopelijk volgende week nog, zodat we alle leerkrachten hierover kunnen aanspreken.
Ondanks zijn gedachte over dit slaan heeft hij zijn eigen wijze van straffen. Kinderen die hun huiswerk niet hadden gemaakt moesten buiten met oren en ogen dicht, 15 minuten op hun hurken met de rug tegen de muur zitten. Ahhh.
Goed, genoeg verhaal voor vandaag. Onze buikjes knorren en schreeuwen om junk food! Op naar de pizza.
Veel liefs, ook namens Rita vandaag,

Kim

Kim, 3 Dec 2006 14:47 uur
Nepal, Kathmandu

Is this the bus to Pashupatinath en Bodhnath?

Namasté!
Er zit alweer een bijzondere dag op. Vanmorgen om 8.00u zijn Rita en ik vertrokken, op weg naar Pashupatinath. We zijn gaan lopen tot aan de Ring Road waar we een auto-riksja (zo'n driewieler) naar Pashupati namen. Ik zat met gemengde gevoelens in de 'bus'. De plaats waar we naar toe gingen is bekend vanwege zijn openlijke crematies. Aan de voet van de Bagmati rivier zijn talloze verbrandingsplaatsen waar de lichamen van (pas) gestorvenen worden gecremeerd. Ondanks het gevoel deel te nemen aan een heel intiem ritueel wilden we toch kijken.
Alleen de mannen van de familie zijn erbij betrokken. De zoon van de overledene is aangewezen om de ceremonie te leiden. Zijn hoofd wordt hiervoor kaal geschoren. Voorafgaand aan de werkelijke crematie wordt het in doeken gewikkelde lichaam aan de oever neergelegd en gezegend met gebeden en offers. Aan de andere kant wordt een houtstapel klaargemaakt. Als iedereen en alles voorbereid is wordt het lichaam naar de houtstapel gedragen en daar tussenin gelegd. Vervolgens weer bedekt met hout en takken en wordt het aangestoken.
Uit respect voor de families zijn we weggegaan nadat we een lichaam naar de houtstapel hadden zien brengen. Foto's maken voelde hier een beetje vreemd en ongepast. Van een afstandje heb ik toch een paar na-brandende vuren gefotografeerd.
Ik voelde me erg verdrietig op deze plek en werd er chagrijnig van dat ook hier mannetjes rondliepen om me van alles te verkopen. Met een 'niet hier en niet nu' heb ik er een paar afgepoeierd.
Achter de rivier lag een park vol met vele tempels en aapjes. Hier hebben we een poosje gelopen en zijn toen verder gegaan naar Bodhnath (Boudha) waar de grootste stupa van Nepal staat. De stupa is opgenomen op de wereld erfgoed lijst van Unesco. Het barst er van de Gompa's (Tibetaanse tempels). De grote stupa is gebouwd nadat de Tibetaanse koning Songtsen Gampo, dankzij zijn twee vrouwen, was bekeerd tot het Boedhisme.
Hierboven genoten we van een Nepalese apple-pie ! We luisterden een poosje naar de troms van de monniken, heel indrukwekkend. We besloten terug te gaan met een local bus. Ook dat is een hele ervaring! Alles rammelt, bus is overvol, op het dak kloppen betekent uitstappen.
Om 13.30u waren we weer in Thamel.

Afgelopen donderdag werd ik om 6.45u wakker doordat Rita's oom even kwam kletsen met haar. Hij heeft een erg luide stem en had in elke hand een sigaret.
Anukshaya moest haar rokjes strijken voor school en liet de warme strijkbout heel even op het tapijt staan... gesmolten dus. Zij in de weer met een krant, stokje en zelfs water en uiteindelijk was de bout weer redelijk bruikbaar, "nice did, yes miss?" Hahaha!
Met Sanjay en zijn class II oefenden we de commando's voor het assembly; 'stand at ease', 'attention'.

Na het tweede uur vertrokken er een aantal leerlingen naar huis, ouders kwamen anderen halen. Toen ik even polshoogte ging nemen bij Mahendra vertelde hij dat op de campus, iets verderop in de straat, rellen waren uitbroken. Een paar maoïst-studenten wilden hun politiek programma verkondigen maar kregen uiteraard geen toestemming. Hierop riepen zij de hulp in van een nieuwe troep en werd er met stenen gegooid, met stokken en staven geslagen en zelfs brand gesticht. Er zou een student om het leven gekomen zijn. Ouders van onze school waren bang dat het zou doorslaan en namen hun kinderen mee. Na de lunchbreak waren er zo weinig kinderen dat de principal besloot om iedereen naar huis te sturen.
Dus heb ik, lekker in het zonnetje, een tafel-memoryspel gemaakt voor class I tot III. Ben er maar niet op uit gegaan.

Eén van de leraren draagt elke dag een wit pak met witte pet. Ik vond hem een beetje arrogant, op z'n minst alternatief. Nu begreep dat ik zijn vader is overleden en hij 45 dagen rouwt. Hierbij hoort hij witte kleding te dragen... daar ga ik dus weer met m'n vooroordelen.

Vorige week vrijdag wilde madam geld van me lenen. Best veel eigenlijk maar ik had het gevoel dat het kon. Dat het betrouwbaar was, ondanks alle tegenargumenten die ik, voornamelijk achteraf, veel om me heen hoorde. Ik werd na een paar dagen toch wel wat nerveus en vroeg haar woensdag om het terug te betalen. "Don't worry, miss", en nog steeds geen geld.
Aan alle kanten wordt ik door haar verwend. Als ze vraagt wat m'n lievelingsgerecht is en ik zeg 'momo's', dan staat er na een uurtje een bord met momo's. Ik maakte het memoryspel en ze hielp ineens. 's Avonds draaiden ze een Hindi- film op dvd en werd ik uitgenodigd.
Gelukkig maakte ik me zorgen om niets want vrijdag heeft ze het grootste gedeelte terugbetaald, de rest volgt komende week.

De avonden verlopen gemoedelijk. De kinderen zijn lyrisch van Jan Smit en Ilse de Lange op mijn MP3-speler, tekenen zich een slag in de rondte voor Sinterklaas, repeteren eindeloos 'look there is the steamer from far away lands' en zijn doodsbang voor de zak van Black Piet!

Vrijdags weer vertrokken voor een lekkere douche en dito bed in Mustang, kwam Malou en Jimmy halverwege tegen met een Sintpak onder de arm. Hij was verkleed door Thamel gegaan om een filmpje op te nemen voor de vrijwilligers in Pokhara. Ze lieten het zien, super!
's Avonds bij Niek's place wat gegeten, in gezelschap van ook Dennis, Marieke en Anne.
Met Dennis, Malou en Jimmy door naar Tom & Jerry's en om 2.00u thuis.
Slecht geslapen door kou, zere keel, hard bed (zelfs hier, grrr) en lawaai. Toen ook nog geen warm water dus koud gedoucht (want het was wel nodig ).
Zaterdag tussen de middag haalde Shyam (maakt op school eten voor de studenten) me op school op voor een lunch bij hen thuis. Heerlijk frietjes, toast en omelet gekregen. Ik wilde lief zijn en had onderweg wat chocolaatjes voor ze gekocht.
Deze bleken, zoals vele producten, over de datum en bij nadere inspectie liepen er zelfs 3 maden in rond... moest natuurlijk eea uitleggen .
's Middags begonnen met Sinterklaaskadootjes shoppen, 's avonds naar verjaardag van Subygya op school en daar ben ik maar blijven slapen. Zeker toen de Roxy ('home-made Nepali wine, miss!') op tafel kwam. Echt waar, een Nepalees en alcohol is geen combinatie! Na een paar slokken worden ze erg druk, gaan dansen en zingen en begonnen zelfs aan mijn sigaretten!
Nog wel een leuk verhaal: Nepalesen kunnen de 'f' en de 'v' niet zeggen (ook niet zonder alcohol). Kun je je voorstellen hoe "I feel fine, miss" klinkt??

Nu ga ik m'n laatste inkopen doen, hopelijk even lekker douchen en om 19.00u met Dennis eten, voordat hij naar India vertrekt.
Ik wens jullie een heel fijn Sinterklaas toe, verwen elkaar flink!

Dikke knuffel, Kim

Kim, 6 Dec 2006 18:34 uur
Nepal, Kathmandu

'Swagatam' baby Senna!

'Welkom' kleine Senna!

Vanmorgen om 9.37u is Senna Klaske Felicie Tolboom geboren. Een prachtig meisje, 3740 gr en 52 cm, dochter van mijn liefste zusje Josien en haar man Rob!!
Vandaag ben ik tante geworden. Ik ben nog nooit zo waanzinnig trots geweest!
Het liefst stapte ik op het vliegtuig om mijn nichtje, zus en zwager te knuffelen. Dat zal een paar weekjes moeten wachten.
Toen ik het sms'je kreeg waarin stond dat 'het' begonnen was werd ik wel even nerveus. Dan is Nepal in eens wel erg ver weg. Gelukkig kwam om 15.15u het verlossende sms'je van Rob. Hun dochter was geboren.
Ze liggen nog in het ziekenhuis en komen als het goed is morgen naar huis.

Eigenlijk wilde ik maandag liever een dagje in het hotel blijven, had hoofdpijn, erg last van m'n keel. Griep op komst. Maar ja, de kinderen verheugden zich op het schoenzetten maandagavond dus vooruit, gaan.
De pizza (ja alweer ) calzone zondagavond in Fire & Ice smaakte weer naar meer. Na het eten nog eventjes naar Tom & Jerry's voor lekkere cocktails. Een aantal andere reizigers ontmoet die in totaal al 40 dagen op trek waren. Prachtige verhalen!
Helaas was maandagmorgen het warme water weer op. Toch maar even douchen en onderweg naar school een paar geweldig warme Nepalese sokken gekocht! Zou ze, net als de Nepalesen, gewoon in m'n teenslippers moeten dragen... (krijg daar het zelfde gevoel bij als de monniken die we zagen: traditioneel gewaad maar wel nieuwe allstars er onder en ergens onder de rode jurk bliepen voortdurend mobieltjes!!)
Eenmaal op school nog gedacht om weer naar bed te gaan tot madam vertelde dat er 4 leraren afwezig waren. Toch maar werken dan. Wel rustig aan gedaan. Vanaf de lunch class VII vermaakt met verhalen over Holland, het tekenen van kerst-mandala's en lekker buiten spelletjes gedaan.
Na schooltijd naar bed gegaan, Rita heeft de kinderen weggestuurd, het licht viel weer uit en ik heb een lekker uurtje slaap gepakt.
Eenmaal wakker en kaarsen aan ook startschot voor de kindjes om weer te komen. "Wanneer mogen we nou zingen?" (Alle schoenen/slippers stonden al lang en breed klaar!)
Anukshaya droeg mijn rugzak en schoenen en speelde 'Kim miss', Subigya en Suyogya speelden met de kaarsen, vreselijk eng. Zo af en toe brandde er een mouwtje of papiertje. Gelukkig dus dat Black Piet om 19.00u zijn luisteroor in de goede richting had gedraaid en er gezongen kon worden.
En ja wel hoor!! Midden in de nacht hoefgetrappel en zelfs de suiker en het water waren op toen ik om 7.00u wakker werd gemaakt!
Ze vonden hun kadootjes prachtig. Vooral Prabhab's gezicht toen hij zijn olie-pastel krijtjes uitpakte. Hij is een fantastische tekenaar en gaf me een grote knipoog terwijl hij 'thanks, Saint Nicholas' riep!
De meisjes hadden in het nepali tegen Rita gezegd dat ze niet begrepen hoe Saint Nicholas wist dat ze armbandjes en glittergel ook écht graag wilden hebben.
Dat Sinterklaas zelfs een gedichtje op deze site heeft achtergelaten vond ik wel helemaal geweldig! Bedankt, SinterMirre!

De rest van de dinsdag ben ik in bed gebleven en heb een super mooi boek gelezen. "De vliegeraar" van Khaled Hosseini, over het Afghanistan van toen en nu. Aanrader! Had het 's avonds al uit.
Na het avondeten wat er overigens erg lekker in ging, heeft Rita mijn handen gelezen. Er is nog hoop!! Ik kan alleen niet zo goed met geld omgaan, aldus de wijze...
En vandaag ben ik dus Thuli Aama, tante.
Een goed moment om de lollies die ik mee had gekregen uit te delen. De kindertjes waren blij (vooral vanwege de traktatie) en maakten tekeningetjes voor de baby.
Ik hoop dat Sinterklaas jullie huisjes ook niet is vergeten, op naar de gezellige kerstdagen!

Zaterdag vertrek ik vroeg naar Pokhara, samen met collega Lok. Hij blijft t/m maandag en daarna heb ik Shyam, school-kok, gevraagd te komen om mijn gids te zijn voor een korte trekking. Dat wilde hij graag doen.
Ik weet nog niet hoe lang ik hier blijf, reis daarna door naar Royal Chitwan National Park en ga vandaaruit terug naar Kathmandu. Waarschijnlijk ben ik langere tijd niet in de gelegenheid te mailen.

Tot later dan maar, veel liefs, namasté!! Thuli Aama Kim

Kim, 8 Dec 2006 19:35 uur
Nepal, Kathmandu

'Only one (Nepalees) minuutje, miss'

Afspraken maken met een nepalees is een risicovolle aangelegenheid.
Zoals ik eerder al schreef zou collega en vriend Lok me vergezellen naar Pokhara. Afgelopen zondag mailde hij me dat dit, om voor mij onduidelijke redenen, niet door kon gaan. Woensdag kon hij misschien toch wel. De directeur had gezegd dat er zaterdag misschien een training voor hem was.
Donderdag was deze training toch wel heel waarschijnlijk dus ik besloot mijn plannen te wijzigen:
Zaterdag neem ik een relax-dagje. Ben nog niet van m'n verkoudheid af. Zondagochtend ga ik, samen met Shyam mijn gids, met de vroege bus naar Pokhara waar we maandag een korte trekking beginnen. Woensdag of donderdag komen we dan weer terug.
Lok was zeer teleurgesteld want hij ging toch zondag naar Pokhara... de teleurstelling duurde tot vandaag, vrijdag, hij kon toch geen vrij krijgen van Pankaj sir.
Gelukkig heb ik inmiddels mijn trekking permission op zak!

Vanmorgen om 11.30u ging ik met Shyam op pad om deze permission 'even' te halen.
Hij is gecertificeerd gids dus in 'zijn' office, schoenen uit, plaatsgenomen. Poosje zwijgend tegenover collega gezeten. Toen een gesprek over en weer tussen de twee mannen. Vervolgens weer een poosje zwijgen en 'okay, let's go'. Eenmaal buiten vertelde Shyam dat ze hier teveel geld vroegen.
Volgende office. Ga maar even zitten, 'one minute miss, don't worry'. Na 40 minuten verscheen de vader van schoolleerling Sabine en collega van Shyam. Er werd nu gesproken!! Na een kwartiertje heen en weer geloop van hem, van binnen naar buiten en terug, bleken de betreffende formulieren kwijt te zijn. 'Don't worry miss, I have a brother in law, his office is nearby'.
Vrolijk hobbelde ik achter de twee mannen aan door Thamel, het 3e office. Hier zat een deftig geklede man, wel bekend in Amsterdam volgens zijn zeggen. Voor zijn handtekening op een papiertje en een kopietje van m'n paspoort moest ik Rs500 betalen. Klaar is kees. Dacht ik.
Op pad naar het 4e kantoor. Hier haalde Shyam voor mij een TRC, volgens mij een soort trekkerspas. Rs500.
Sabine's vader en ik togen naar office 5 voor een officiele permission om in Annapurna regio te mogen trekken. Rs2000.
M'n geduld op standje nul gezet en zo liepen wij terug naar office 2 om hier een busticket te regelen.
'Take a seat miss, one second'. De tickets lagen op tafel en er werd gebeld. Na 3x proberen, geen ticket. Geen idee wie er nu gebeld moest worden en waarom maar afijn. Na ruim anderhalf uur gingen we op weg naar school, naar m'n koud geworden lunch. In het hotel heb ik inmiddels een busticket geregeld.

Eerder deze week werd mijn geduld al op de proef gesteld bij de kleermaker. Ik had mijn broek hier naartoe gebracht omdat de rits stuk was.
Woensdag bleek het niet af omdat er dinsdag stroomstoring was geweest. Donderdag kwam ik, volgens afspraak, om 15.00u terug. '30 minutes miss'. Ben vervolgens eerst naar Thamel gegaan om te mailen en kwam om 17.00u terug. 'Take a seat miss, one minute'.
Dit werden 25 minuten maar, het resultaat is prima! En dat voor Rs50...
Samen met Rita maar een biertje gedronken op de geboorte van Senna. Moest toch wachten want Rita had m'n handen in henna gezet.
Ook dit zou 15 minuutjes moeten drogen.
Het werden 4 uurtjes maar ook hier: het resultaat mag er zijn!!

Vandaag was m'n laatste dag op school. Vanmorgen de schoolkinderen en leraren toegesproken tijdens het morning-assembly. Ik bedankte ze voor hun warme welkom en gezellige tijd en gaf ze als cadeau het boek 'The cow who fell in the canal'. Holland op z'n Engels, fantastisch boek over de koe Hendrika dieop een vlot naar de kaasmarkt vaart.
De rest van de dag veel memory gespeeld met steeds twee leerlingen, bedolven onder de zelfgemaakte kerstkaartjes en zelfs van Lok een afscheidscadeautje gekregen.
Na nog een laatste kopje milktea kreeg ik van Madam het laatste beetje geleende geld terug en als cadeau een schoudertas. Ontzettend lief. Ik moest beloven nog even terug te komen voordat ik naar Holland vlieg. Dat zal ook moeten want ik heb een flinke zak met spullen achtergelaten die ik de eerste 2 weken toch niet nodig heb.

In hotel weer een prachtige kamer met warme douche. Hoe heerlijk is het toch om na een week weer echt schoon te zijn, haren te wassen. Twijfel nog een beetje of ik echt geen luizen heb. Bij de gedachte alleen al krijg ik vreselijk jeuk...

Nu dus echt het laatste bericht voordat ik afreis naar Pokhara en Chitwan.
Ik besluit met een paar nieuwe foto's van m'n nichtje en met haar wens ik jullie nogmaals heel fijne feestdagen en speciaal voor Margot: welkom thuis!!

Liefs, Kim

Kim, 15 Dec 2006 06:56 uur
Nepal, Pokhara

Seen it, been there, done it!

Ooit van plan geweest je benen te amputeren, zeg zo'n beetje vanaf vlak boven de knie? Ik had het gister graag gedaan...
Zoals gezegd, vorige week zaterdag een lazy-day genomen. Wandelend door, voor mij, nieuwe straatjes van Thamel kwam ik het Pilgrims Guesthouse tegen. Ik wist dat Margo, de andere vrijwilligster van Stichting Hulp aan Nepal, daar verbleef. En inderdaad, ze wandelde op dat moment net binnen! Gezellig bijgekletst en afspraak voor Kerst gemaakt.
Nog even lunchen bij Pumpernickel, msn met Rob en Jo en inpakken voor trekking.
's Avonds verjaardag van een paar mensen in Niek' place. Heerlijk hutspot met worst en mosterdsaus gegeten, geweldig!!
Om 6.00u stond mijn gids Shyam voor de deur van het hotel. We namen de bus van 7.00u naar Pokhara. Mijn grote rugzak werd op het dak vastgebonden en ik ging een beetje voor in zitten.
In de krant had net een artikel gestaan dat er geen Nepali meer in toeristenbussen werden toegelaten en tot mijn verbazing zaten er, naast mijzelf en nog 2 toeristen, zo'n 8 locals in de bus. Regel waarschijnlijk al weer ingetrokken.
In de parken werd al vroeg yoga-les gegeven en het leger trainde ook volop.
De reis naar Pokhara duurde 7 uur dus genoeg gezien. Ongelooflijk veel vrouwen die werken in steen'plaatsen', je kunt het geen fabrieken noemen. Zij halen in grote manden die ze met een band om hun voorhoofd, op hun rug dragen, grote stenen uit de rivier die ze vervolgens in kleine stukjes slaan. Vrouwen doen zwaar werk!

Natuurlijk bewaarde ik netjes al mijn afval terwijl de locals het raampje van de bus opendoen en alles naar beneden gooien. Dit wordt wel weer verbrand. Ook werd regelmatig het raampje opengedraaid om naar buiten te rochelen, ik zal wel nooit wennen aan deze onsmakelijke gewoonte.
Om 10.00u mochten we even de benen strekken, plassen en een kopje thee drinken, om 12.00u korte lunchpauze en om 14.00u waren we in het New United hotel in Pokhara.
Direct besloten om het Phewa Tal, het één-na-grootste meer wat direct aan de overkant van de straat ligt, over te varen en een klein tempeltje middenop te bezoeken. Prachtig. Helaas was het bewolkt dus hebben we nog geen bergen kunnen zien.

Maandag om 7.00u bracht een taxi ons naar Naya Pul, het begin van de trekking. Naya Pul ligt zo'n 1070m hoog en duurde een uurtje met de taxi. Helaas regende het vanmorgen zelfs dus absoluut geen mooi uitzicht. Het eerste stuk lopen was een eitje! Ondanks de regen steeg mijn humeur ieder uur, dit kan ik!! Zo af en toe even stoppen voor een kopje milk tea met snickers. Al om 12.40u waren we in Thirke Dunga, onze eerste overnachting. Als dit alles is, dan kan ik wel even een stukje lopen! Zo vond ik een paar honderd meter boven het dorp een klein schooltje, de Shree Bhagawati Sec. school van directeur Ganesh. Hij nodigde me direct uit voor een kopje thee en chapati in hun sobere 'lerarenkamer'. Na de lunch liet hij me alle 10 klassen zien. Wat een armoede... zo duidelijk het verschil tussen een private school en een gouvernement school. Ganesh vertelde dat een paar jaar geleden een Nederlander, Jan Laan, geld heeft gestoken in het bouwen van een aantal nieuwe ruimtes aan school. Ik zal deze Jan een mailtje sturen namens Ganesh. Het was heel bijzonder om hier even te zijn.
De rest van de middag en avond met 2 engelsen, Nick en Nicky, black-jack gespeeld en om 20.00u naar bed. Omdat er een paar maanden geleden vlakbij een aardverschuiving was geweest, was er geen electriciteit. Van 18.00-19.00u ging er even een generator aan om te kunnen eten. Het was best koud dus geslapen onder 2 dekbedden en in mijn yak-haren sjaal gewikkeld!
Om 7.30u de volgende dag weer op pad. De eerste anderhalf uur waren afschuwelijk. Ik dacht dat ik het nooit zou halen. We moesten bijna voortdurend grote stenen trappen beklimmen. Shyam wandelde rustig met zijn handen in zijn zakken en ik kwam er, hijgend als een molenpaard, achteraan gesjokt. Was bijna op een ezel gestapt die me maar omhoog moest brengen.
Na deze loodzware klim 'mocht' ik een kopje milktea! Gelukkig was het wel droog.
Ik voelde me iets minder zielig na het zien van verschillende Nepali die manden en zware zakken met rijst, op blote voetjes en behoorlijk rap, naar boven sjouwden. Was wel jaloers (toen nog wel) op verschillende reizigers die we bijna huppelend naar beneden zagen komen!! Ook werden we regelmatig ingehaald door een kudde buffels, ezels en paarden met bellen of geiten. Prachtig om te zien én te horen!
De middag liepen we door de jungle. Het rook er heerlijk fris, voortdurend het geluid van stromend en vallend water, veel vogels.
Al voor 13.30u kwamen we aan in een met sneeuw bedekt Ghorapani, de laatste stop vandaag. Na een kopje warme chocolademelk voor de houtkachel, zijn we een stukje omhoog gelopen om de eerste bergen te zien want het was eindelijk een beetje helder.
Dit was mijn eerste blik op Dhulagiri, the butterfly mountain, en Dhampus peak. On-voor-stel-baar. Ik dacht altijd dat Oostenrijk de mooiste bergen had...
Afijn, vele foto's rijker, terug naar guesthouse en een lekker warme douche. Shyam hakte 2 bamboestokken voor me om makkelijker te lopen.
We zijn inmiddels gestegen tot 3194m!
's Avonds troffen we een stel Israëlische meisjes die op weg waren naar ABC (Annapurna Base Camp). Helaas had ik een gids getroffen die van stille, beetje saaie accomodaties hield. Dus gelukkig toch meer gasten. Ging wel om 20.00u al weer naar bed want om 4.50u ging de wekker zodat we om 5.00u konden vertrekken naar Poon Hill, één van de beste uitkijkpunten van Nepal op alle Annapurnas (I-IV), Annapurna South, Dhulagiri, Machhapuchhre, Niligiri en nog vele andere 'reuzen'.
Eenmaal boven was dit het uurtje klimmen meer dan waard! We waren als eersten, het was er freezing koud, veel wind. Na een paar minuutjes kon ik mijn vingers niet meer voelen en maakte me zorgen of ik zo nog wel foto's kon maken. Gelukkig kwam dat helemaal goed!
De lucht kleurde alle kleuren blauw, paars, roze, rood. Echt adembenemend mooi!!

Na het ontbijt vertrokken we om 8.30u naar second Poon Hill, bijna net zo hoog, door een behoorlijke laag sneeuw. Het was best eng af en toe, heel glad en stijl. Midden in het bos zagen we een heel grote boom waarop men allemaal steentjes had geplaatst. Na een paar uur naar beneden, omhoog, naar beneden en uiteindelijk de laatste klim kwamen we in Tadapani. Mijn knieën waren op dit moment al hevig in protest.
Ik had mijn zinnen gezet op Ghandrung vandaag dus dat zouden we ook doen. Onderweg heb ik een stompje kaars die ik nog had aangestoken en achtergelaten.
Dwars door de jungle, uit de sneeuw al weer, veel ezels, gladde paadjes op en af, kwamen we om 16.45u aan in een simpel, klein en koud guesthouse. 12 Uur nadat we begonnen waren en na 10 uur lopen telden mijn voeten 3 blaren, mijn benen waren klaar om geamputeerd te worden vanaf het heupgewricht, mijn sokken roken krachtiger dan menig Zwitserse kaas en na het douchen was mijn gezicht roder dan de kussentjes in de stoelen.
Gelukkig hadden ze ook hier een houtkachel.
Bestelde te veel eten want bleek van pijn en vermoeidheid geen trek. Na een poosje gekletst te hebben met 2 Canadezen ging ik om 19.30u naar bed en kwam er pas om 7.45u weer uit!
Direct alweer prachtig uitzicht op Annapurna South en Dhulagiri.
Na het ontbijt en de eerste stappen naar beneden wist ik dat dit misschien wel eens de zwaarste dag kon worden. Ik had me verheugd op een dag alleen maar afdalen maar heb me daar vreselijk in vergist. Mijn knieën kunnen dat niet. Elke stap voelde alsof iemand ze vanaf de buitenkant een tik gaf.
Ieder uur moest ik stoppen, even wat drinken.
Na 2 uur kwamen we in Syauli Bazaar om te lunchen en weer had ik geen trek. Heb gelunched met een Fanta lemon en een snickers.
Na nog een paar flinke afdalingen en het laatste stuk vlak hoorde ik tegen 14.00u het geluid van toeterende taxi's vlakbij. Wat een heerlijk geluid, heb stiekem een paar traantjes gelaten. Toen de Maoïsten ook hier nog Rs 100 van me wilden omdat we 4 ipv 3 dagen waren gebleven vertelde mijn gids dat ik zo zwaar gewond was aan mijn benen dat we een extra dag nodig hadden .

De meeste tijd hebben we zwijgend gelopen. Ik puffend en pijn verbijtend, Shyam met zijn handen in zijn zakken, fluitend of zingend. Na zoveel pijn werd ik soms kriegel van zijn, goedbedoelde, hulp-bij-alles.
Terug in de taxi stopte deze na een half uur, benzine op. !^#%$@^
Gelukkig regelde de chauffeur zelf een andere die ons voor hetzelfde bedrag naar beneden bracht.

Na een kopje koffie en een gloeiend hete douche heb ik Shyam op een biertje en een pizza getrakteerd!

Vandaag zijn mijn benen loodzwaar, ik loop als een Nepalese oma door Pokhara met sokken in mijn teenslippers van hotel naar internet naar (hoera, hier zit 'ie ook) Pumpernickel bakery. Morgen begint het leven weer en ga ik plannen maken voor volgende week!

Maar, I've seen the mountains, I've been up there, I've done it !
En dat geeft een geweldige voldoening!
Lieve groetjes, Kim

Kim, 17 Dec 2006 14:31 uur
Nepal, Pokhara

Fly like an eagle!

Deze foto's wil ik jullie natuurlijk niet onthouden! Heb net een dvd'tje en wat foto's van vandaag van mijn vlieger Sebastian gekregen. Mijn eigen foto's zijn natuurlijk lang niet zo mooi dus zet ik deze er maar op .
Om 13.00u, een uurtje na afgesproken tijd, werd ik samen met nog 3 andere 'vrijwillige springers' opgehaald bij Sunrise Paragliding. Een half uurtje later lag de eerste vlieger uitgespreid en mocht onze chinese vriendin springen. Aan haar gegil te horen was het heel bijzonder. Na dat ook de japanse jongen en het franse meisje gesprongen waren was het mijn beurt. 'Mijn' stoere vlieger Sebastian vertelde, toen we stonden te wachten op wind, dat ik op zijn teken naar de rand moest rennen. Dat is dus een heel onnatuurlijke handeling en kostte even wat moeite. Gelukkig schreeuwde hij hard genoeg zodat ik echt wel naar beneden moest! En toen kwamen de beentjes van de vloer ! Echt geweldig!!
Volgens de kenners was de combinatie van heldere lucht en goede thermiek uitzonderlijk, zo goed hadden ze het in maanden niet gehad! Lucky me!

We vlogen tussen de adelaars met een prachtig uitzicht op de Himalaya. In het begin voelde ik me een beetje misselijk omdat we voortdurend omhoog draaiden. Ik kon heerlijk in mijn 'harnas' zitten, rustig rond kijken en zelfs foto's maken.
Na zo'n 40 minuten kwamen met wat loops naar beneden. Hier kon mijn maag ook niet zo goed tegen dus daar mocht hij mee stoppen. Vlakboven de grond wordt er even vaart gemaakt om vervolgens met 1 of 2 stappen stil te staan!! Waanzinnig.
Helaas heeft de video niet al die tijd in de goede stand gestaan dus staat er niet veel meer dan mijn helmpje en Sebastians verrichtingen op. Heb 'm toch maar gekocht, het is gaaf om terug te zien!

Morgen vertrek ik met de vroege bus naar Chitwan National Park om daar, vanaf een olifant, neushoorns, krokodillen en misschien zelfs tijgers te zien! Ben er helemaal klaar voor hoewel het hier in Pokhara ook errug gaaf is. Heel rustig, schoon zowel op straat als de lucht en erg gezellig. Voor herhaling vatbaar!

Dikke kus vanuit een zonovergoten Pokhara, Kim

Kim, 21 Dec 2006 12:55 uur
Nepal, Kathmandu

Face to face...

... met een neushoorn!
Helaas zit m'n 'vakantie' er al weer op. Heb met volle teugen genoten van elk moment!
Nadat ik zondagavond een paar heerlijke cocktails heb gedronken in Club Amsterdam en de Busy Bee in Pokhara moest ik om 7:30u in de bus naar Chitwan, National Park. Hier kwam ik rond 13.30u aan in een hotel op de prachtigste plek van het dorp Sauraha, aan de rand van het park. Ons hotel lag aan de over van de Rapti rivier met aan de overkant de jungle. Je kunt je niet voorstellen hoe fantastisch de zonsondergang hier is. Zittend in een luie stoel bij het kampvuur, koud biertje in de hand, alle geluiden uit de jungle om je heen en rozig van een dag van zo'n 25 graden...
Direct na aankomst heb ik met mijn guide en vriend Narayan een village tour gemaakt. Vlakbij Sauraha ligt een dorpje wat bewoont wordt door de Tharu, de oorspronkelijke inwoners van Chitwan.
Prachtig om te zien en goed om de verhalen te horen. Onderweg vertelde een paar mannen dat er neushoorns gezien waren in de rivier. Er zijn behoorlijk wat neushoorns in Chitwan en niet ongevaarlijk. Zeker in deze periode schijnen ze behoorlijk met elkaar te vechten en zullen niet schromen om mensen aan te vallen als je ze onverwacht op je pad tegen komt. Narayan had een stok bij zich en besloot op zoek te gaan naar deze rhino. En na het zien van bloedsporen en verse pootafdrukken zagen we de rhino, in elk geval zijn dikke kont, in de rivier staan. Beetje griezelig wel. Hij draaide zich plotseling om en kwam onze kant op dus wij zetten het op een lopen. Gelukkig stak hij de rivier over om in het hoge gras te verdwijnen.
Na terugkomst en een warme douche bracht Narayan me naar het plaatselijke theater voor een cultural program. Veel dans, muziek en zang door een paar Tharu. Geweldig.
Na het diner en een verrukkelijke chocolate pudding nog eventjes bij het kampvuur gezeten en naar bed.
De volgende dag werd ik om 7.30u in een behoorlijk wiebelige kano gezet. Mijn gids en zijn vriend gingen ook mee. De Rapti rivier stroomt behoorlijk snel maar is gelukkig niet diep. Er is ooit maar 1 toerist verdronken nadat de kano omsloeg. Gelukkig hoorde ik dit pas na afloop en niet voordat ik mijn eerste krokodil spotte...
Na dit avontuur en een droog pak doken we de jungle in voor een korte tocht richting het elephant breeding centre. Hier worden kleine olifantjes groot gebracht.
Halverwege rook Nayaran opnieuw een neushoorn en dook de bosjes in. Na een poosje wenkte hij ons en op nog geen 10 meter afstand stond de rhino ons aan te kijken. Dat was behoorlijk indrukwekkend. Narayan vertelde tussen neus en lippen door dat als hij op ons af kwam, ik 'gewoon de boom in moest klimmen'!! Toen hij begon te brullen en te lopen was ik al bijna aan m'n klim begonnen maar gelukkig liep hij de andere kant op. Pfffoej, zoveel spanning in een paar dagen!
Eenmaal bij de kleine olifantjes alle stress vergeten! Wat fantastisch! Zij zijn echt de grootste aandoenlijke dieren die ik heb gezien! Vooral de baby van 21 dagen. Voor Rs50 konden we koekjes kopen om ze te voeren. Geweldig hoe ze deze met hun slurfjes uit je hand pakken!
Na 2 uurtjes lopen waren we terug. Het was inmiddels al ruim 25 graden en ik had natuurlijk veel te warme kleren aan.
Gelukkig was daar weer Narayan die me vroeg of ik ook een olifanten-douche wilde... NATUURLIJK !


Het ene moment zat ik droog op een geweldig grote olifant, het andere moment had ze met helemaal kletsnat gemaakt! Alsof dat nog niet genoeg was ging ze zitten en vervolgens liet ze zich op haar zij glijden waardoor ik dus kopje onder in de Rapti rivier ging!!
Ze genoot van haar wasbeurt. Met stenen uit de rivier hebben we haar huid gescrubt. Ik klom er weer op, olifantje steeg op uit het water en liet zich na nog een douche op haar andere zij glijden. Weer zo'n hoogtepunt, een van velen deze reis.
Na een warme douche, banana lassie en vegetable mushroom burger kwam er opnieuw een olifant. Deze kwam me ophalen voor een 2 uur durende jungle safari. Na een uurtje hadden we alleen een paar wilde geiten en kippen gezien.
Gelukkig verscheen daar de krokodil, de wilde pauw en hoera, alweer neushoorns!! 2 Dit keer. Eentje was best gewond en de ander lag in het gras. Op een olifant kom je echt heel dicht bij ze dus vanaf 2 meter deze keer echt goed en rustig gekeken.
Toen we ook nog wat aapjes hadden gezien en natuurlijk een heel scala aan prachtige vogeltjes liepen we terug. De 3 andere toeristen werden afgezet en wij moesten nog zo'n 15 minuten verder. De olifantenrijder vroeg me of ik zin had haar naar huis te rijden!! Maar natuurlijk! Dus zo klom ik uit mijn 'mandje' om vlak achter haar kop te gaan zitten. Mijn voeten in beugels achter de oren en daar gingen we! Nog nooit zoveel bekijks gehad, hahaha! Olifanten zijn dan wel enorm, ze zijn ook enorme schijterds. 'Mijn meisje' was bang voor een pony voor een kar en zette het op een lopen. En gezien ik geen hindi spreek moest mijn gids met een stokje zorgen dat ze weer rustig werd.
Samen met mijn Australische vrienden Jay en Cora een heerlijke Dal Bhat gegeten, natuurlijk met de handjes en weer genoten van een zonsondergang bij het kampvuur.
We besloten samen nog een dag langer te blijven. We hadden fietsen gehuurd om naar het 20.000 Lake te gaan. Dit zou maar 13 km zijn. Het bleek bijna 2 uur fietsen op een formaat fietsje waar misschien Senna al snel op zou kunnen. Nepali style zeg maar!
De rest van de middag nodig gehad om de benen weer tot rust te laten komen.
's Avonds waren er een paar nieuwe gasten in het hotel dus het was erg gezellig bij het vuur!
Donderdag bracht Narayan ons naar de bus en na een uurtje of 5, met een beetje weemoed, weer terug in stinkend, vies Kathmandu.
Aan alle goede dingen komt een eind...
Gelukkig staan er nog een paar erg leuke dagen op het programma.

Ik wens jullie een heel fijne Kerst. Geniet van elkaar, van lekker eten en misschien wel van mooi kadootjes!
Tot gauw, groetjes van een zeer relaxte en uitermate genietende reizigster,

Kim

Kim, 29 Dec 2006 11:49 uur
Nepal, Kathmandu

Toeval bestaat niet...

Lieve allemaal!

Ik hoop dat jullie thuis allemaal fijne dagen hebben gehad en genieten van een welverdiende vakantie!
Tijdens de kerstdagen genoten we hier nog van een heerlijke zonnetje, vandaag is het een beetje somber in de Kathmandu vallei. Gisteravond hebben we zelfs wat regendruppels gehad...

Toeval bestaat niet:
In de bus van Pokhara naar Chitwan raakte ik in gesprek met één van de 2 andere toeristen, engelsman Dean (zijn naam wist ik toen nog niet). Voordat we er erg in hadden werden we de bus uitgekiept om met een taxi verder te gaan naar het hotel. Omringd door schreeuwende taxichauffeurs zijn we elkaar snel kwijt geraakt.
Vanaf Pawan Kali, mijn olifant, heb ik 'm nog een keer gezien maar daar bleef het bij. Eenmaal terug in Kathmandu besloot ik te lunchen op het dakterras van Le Bistro en wie zit daar aan een tafeltje... juist, Dean. Op dat moment hebben we ons maar aan elkaar voorgesteld en een biertje besteld! We besloten de volgende dag naar Patan te gaan, vlak onder Kathmandu. 's Avonds bij Tom & Jerry's nog een spelletje pool gespeeld en een ontbijtafspraak gemaakt bij New Orleans. Om 8.50u zat ik aan de thee en kwamen Jay en Cora plotseling binnen lopen! Dat was een gezellig weerzien! Na het gezamenlijk ontbijt zijn ze met ons meegelopen tot Durbar Square (tempelcomplex) en gingen wij naar Patan. Na toch ruim 2 uur lopen genoten we hier van een nepalese lunch met uitzicht op, natuurlijk, tempels.
Op de terugweg namen we een taxi tot halverwege. We wilden de Bihmsen tower (60m) beklimmen. Voor locals kost dit Rs49, voor toeristen Rs299!! Alleen al uit principe hebben we deze atractie overgeslagen. Dan maar chillen in het park van de Garden of Dreams. Ook hiervoor moesten we Rs149 betalen terwijl de zon al weg was en we van al die fonteinen enorm naar de WC moesten... dus in plaats daarvan douchen en naar de kroeg. Cora en Jay kwamen ook weer om samen te eten.
Na het eten zijn we naar een klein knus cafeetje geweest om een filmpje van Borat te kijken, soort pratende Mr. Bean, fantastisch!! En natuurlijk sloten we de avond af in Tom & Jerry's. Voor nog geen 5 euri heb ik me tegoed gedaan aan de cocktails en kon me niet meer herinneren hoeveel ik er op had ...
Op weg naar mijn lunchafspraak met Margo waarmee ik naar Matatirtha ben geweest, kwam ik Dean toevalligerwijs nog 1x keer tegen.
Margo zou ik om 17.15u op het drukke kruispunt van Kalanki ontmoeten om samen met de bus naar de Mount Valley school in Matatirtha te gaan. Op deze school heeft zij vrijwilligerswerk gedaan voor de zelfde stichting.
Op Kantipath baande ik me 'Kalanki'-roepend een weg door minibusjes en tuk-tuk's (van die 3-wielers) om de juiste te vinden. Het blijkt dat je best met 14 mensen in zo'n tuk-tuk past...
Gelukkig trof ik Margo en zochten we een taxi. Tot 2x toe wilde een taxichauffeur ons niet meenemen! Dit hadden we beide nog niet meegemaakt.
Gelukkig kwamen we rond 18.30u toch in Matatirtha aan. De directrice Bina stond al op ons te wachten.
Na een heerlijke Dal Bhat lekker naar bed. Dacht ik...
Om 1.00u werd ik wakker met vreselijke buikpijn. Dit werd zo erg dat ik toch echt de 3 trappen (buiten) af moest naar toilet, lees: het gat, met gruwelijke diaree. Dit herhaalde zich om 3.00u, 4.00u en 6.00u. Daarna leek het gelukkig over. De 1e Kerstdag heb ik het maar bij biscuitjes en slappe thee gehouden.
Ik was gelukkig in staat om naar de tempel te gaan waar we besprenkeld werden met gezegend water en een holy banana te eten kregen!! Na een paar uur wachten mochten we zelfs de goeroe Dev in levende lijve ontmoeten. We kregen een tika en een tasje met wederom holy fruit! Over een gezegende kerst gesproken !
In de middag zijn we op bezoek gegaan bij een kloostertje vlakbij de school. Daar spraken we een poosje met Lama Gunka en een Oostenrijkse monnik die op zoek was naar vrede in zichzelf en door de wereld om hem heen gestoord werd tijdens deze zoektocht.
Bina kookte ons een echte Kerst Dal Bhat en bij kaarslicht (de electriciteit was weer eens uitgevallen) hebben we heel bijzondere gesprekken gehad.
Op 2e Kerstdag zijn we naar een typisch Newari dorp gelopen. Newari zijn de oorspronkelijke inwoners van de Kathmandu vallei. Prachtig om te zien!
Na schooltijd namen we, samen met de kinderen, de schoolbus naar beneden.

De afgelopen dagen heb ik rustig aan gedaan, voel me nog niet helemaal fit.
Gister had ik een afspraak met een kennis van een vriend van familie. Hij werkt bij het Nederlands Consulaat en woont al bijna 3 jaar met zijn gezin in Patan. Met nog een kennis van hen zijn we Tumba gaan drinken. Dit is eigenlijk een pot met gevegeteerde gerst waar je heet water op schenkt. Ik vond het verschrikkelijk vies!!
En vandaag zouden we met z'n drietjes naar Nagarkot, een plaatsje op zo'n 2100m aan de rand van de vallei, waarvandaan je een prachtig uitzicht op de bergen zou moeten hebben... helaas is het dus bewolkt.
Dit verhaal houden jullie tegoed.

Voor nu, geniet van de vakantie, dat ga ik hier ook nog een paar daagjes doen!

Kus, Kim

Kim, 31 Dec 2006 17:34 uur
Nepal, Kathmandu The end of the journey.

Ken je het verhaal van die drie die naar Nagarkot gingen om de bergen te zien?
Juist, ze gingen wel maar zagen niks!

Gister vertrokken Malou, Edith en ik vol goede moed naar de bushalte die erg duidelijk stond aangegeven in de Lonely Planet, onze reisbijbel. Na een poosje wachten bij een oude stilstaande bus en wat heen en weer gewandel naar de 'grote' weg besloten we toch maar iemand-met-verstand te vragen. Deze vriendelijke nepalees kwam al snel tot de conclusie dat de enige toeristenbus naar Nagarkot niet rijdt op zaterdag, holiday! De taxichauffeur die al een poosje werkloos aan de kant van de weg stond wist dit natuurlijk en heeft ons uiteindelijk voor Rs1500 weggebracht. Toch wel fijn, zo'n luxe rit! Onderweg leek het steeds bewolkter te worden...
Ons 'At the end of the Universe' hotel deed zijn naam eer aan. We kregen natuurlijk de grootste (en duurste ) kamer met bijna rondom uitzicht en een gezellige tafel in het midden. Het leek wel een wintersport cottage, alleen dan zonder sneeuw...
Na de bestelling duurde het nog een hele tijd voordat de lunch arriveerde en het was dan ook al 16.00u voordat we deze op hadden.
Omdat het uitzicht-loos was hebben we ons vermaakt met 'meppen' en 'ass-hole' spelen. Fantastische kaartspellen en vooral het meppen had als prettige bijkomstigheid dat we er lekker warm van werden!
Toch om 20.30u nog maar wat eten besteld en een dvd'tje uitgezocht om te gaan kijken, boven in de televisie kamer. Helaas is het ons niet gelukt beeld bij het geluid te krijgen en omdat het toch wel koud was zijn we maar weer gaan meppen!
Geen ster aan de hemel dus een somber vooruitzicht op enige zonsopkomst.
Vlak voordat de wekkers gingen, om 5.45u klonk het alsof er een enorme rat op tafel zat en zich tegoed deed aan onze voorraad koekjes en chips. Iedereen was wakker maar het geluid bleek van boven te komen.
Naast ratten op zolder hadden we een nest adelaarsbaby's tussen de muren zitten die een hels kabaal maakten (het kunnen ook duifjes geweest zijn maar het KLONK als adelaars ).
Afijn. Toch om 6.00u maar even naar buiten, constateren dat er echt niets meer te zien was dan een donkergrijze lucht en om 7.00u zijn we nog maar een uurtje naar bed gegaan.
Het ontbijt liet, zoals verwacht, lang op zich wachten.
Over de rekening wilden we het nog even hebben want we hadden de hele dag en nacht geen water en dus een behoorlijk gevulde toilet!! Na wat gezeur over en weer kwam de manager er aan te pas om te controleren of er echt geen water uit de kraan kwam. Uiteindelijk kregen we de door ons gewenste korting op de kamer.
Bijna te laat bij de bus. Dachten we... we waren netjes op afgesproken tijdstip bij de bushalte waar deze ook al snel aankwam. Op z'n Nepalees parkeerde de chauffeur zijn bus om lekker te gaan ontbijten en vertrokken we een half uur later.
Erg gezellig avondje gehad, geen bergen gezien!

En ja, nu zit ik dus voor de laatste keer in een Nepalees internetcafé een verhaal te schrijven, voordat ik morgenvroeg in het vliegtuig stap.

Nepal is een fantastische en onvergetelijke ervaring geweest!
Ik heb er enorm veel plezier gehad, veel bijzondere mensen ontmoet, veel gezien, veel gedaan, eigenlijk alleen maar genoten!

Bizarre en bijzondere feiten:
- Nepal bestaat voor 80% uit bergen;
- Nepal heeft een oppervlakte van 147.181 km2;
- in de Terai ben je op zo'n 100m boven NAP terwijl de Mount Everest 8848m hoog is;
- er zijn 30 soorten rhododendrons in Nepal;
- de gemiddelde nepalees verdient ongeveer Rs2000 per maand. Dat is rond de 20 Euro;
- er wonen meer dan 23 miljoen mensen waarvan er zo'n 500.000 in Kathmandu;
- Kathmandu is (één van) de vuilste hoofdstad van Azië;
- vrachtwagens die met pech langs de weg staan worden bekleed met zoveel mogelijk takken en omringd door zoveel mogelijk stenen. Zo worden de andere weggebruikers gewaarschuwd;
- stroomuitval is de normaalste zaak van de wereld. Elk district heeft op een vaste avond eventjes geen stroom. En waarom zou je dat doen als iedereen slaapt terwijl het van 17.00u tot 20.00u ook kan?
- voor Rs50 kun je Dal Bhat eten terwijl een biertje (Carlsberg) 190 rupies kost;
- kinderen op straat hangen aan je been of middel en vragen om rupies, sweets of schoolpen (in deze volgorde);
- vrouwen met baby's op de arm willen je meenemen naar de supermarkt zodat jij melk voor ze koopt. Vervolgens laat ze je de duurste kopen om het, nadat jij weg bent, met winst terug te verkopen aan de winkel;
- deze vrouwen en kinderen maken we nog wel eens blij met overgebleven restjes pizza;
- Meest irritante verkooppraatje:
* Do you have 'something' like this?
# Do you like this one?
* No, do you have 'something' like this??
# I have 'something' like this!
* But I want 'something' like this, do you have that???
# I make a good price for you!!
* No, I'm only looking for 'something' exactly like this.
# How many pieces??
En na deze conversatie weet je zeker dat ze niet hebben wat jij zoekt en kun je gewoon gaan!

Vanavond vieren we de verjaardag van één van de vrijwilligsters en Oud & Nieuw, met oliebollen en champagne! Dat wordt nog een laatste gezellig feestje voordat ik om 6.00u in de taxi stap.

Ik wens jullie allemaal een heel gezellige jaarwisseling, waar je ook bent, wat je ook doet en met wie!!
Tot volgend jaar, tot morgen,

dikke kus, Kim

Kim, 1 Jan 2007 12:22 uur
Qatar, Doha Update from middle east

Happy New Year allemaal! Hoop dat jullie net zo'n gezellig feestje hadden als wij! Compleet met oliebollen en champagne en sterretjes hebben wij om 'ongeveer' 12.00u het nieuwe jaar ingeluid bij Tom & Jerry's. Er was geen klok maar voetbal op de TV dus zijn we maar ergens begonnen met aftellen, hihihi!
Toen om 5.45u de wekker ging had ik graag nog even willen blijven liggen. Ik was dus ruim op tijd op Kathmandu airport, zeker gezien de vlucht om onduidelijke redenen pas om 10.30u vertrok, ipv 9.10u.
In Doha dus rennen naar de juiste gate waar bleek dat onze vlucht naar München 3 uur vertraging had.
Nu sta ik dus in het midden oosten op een luxe maar saai vliegveld. Gelukkig is er dan gratis internet en heb ik een portemonnee gevuld met Dohaans geld!
Hopelijk is er straks nog een vlucht naar Amsterdam, het wordt in elk geval (weer) een latertje.

Vermoeide groetjes,

Kim

Please sit down,wait just a minute."

Ik kan het niet meer horen...
Bijna 3 uur na aankomst in Doha, beetje lopen, zitten, plassen, roken, zitten, internetten, etc, sjokten we naar de incheckbalie voor onze vlucht naar München. Eenmaal aan de beurt kreeg ik te horen dat ik een nieuwe boardingpas moest halen bij de transfer-balie omdat ik vertraagd vanuit Kathmandu in Doha aankwam.
De dame achter deze balie vertelde dat ze me uit het systeem hadden verwijderd omdat ik mijn aansluitende vlucht toch al niet meer kon halen. Ze hadden een nieuwe vlucht voor me geboekt, rechtstreeks naar Amsterdam. Deze vlucht ging om 23.50u (het was op dat moment 15.45u.) dus zouden ze, met mijn paspoort in de hand, een hotel voor me regelen. "Please sit down and wait just a minute". Na ruim een uur wachten ben ik eens gaan vragen. Het probleem was dat er niet veel hotelkamers beschikbaar waren, 'wacht u nog heel even'.
Na 3 uur wachten en inmiddels een andere baliemedewerker ben ik maar weer eens verhaal gaan halen. Toen bleek dat mijn paspoort nog gewoon achter de balie lag en dat er helemaal niemand een hotel aan het boeken was. Deze vriendelijke meneer stuurde wél iemand weg, mét mijn paspoort en verklaarde dat niet het hotel maar de nieuwe boardingpas een probleem was. De juiste desk was nog niet open... Voordat ik mijn mond open kon doen, gelukkig voor hem, zei hij dat ik evengoed wel naar het hotel kon gaan en 's avonds mijn pas kon afhalen. Dat hadden ze me 4 uur geleden hebben moeten vertellen!!
Dus. 2 uur voor vertrek en 8 uur na aankomst verliet ik het airport met een stempel van Doha in mijn paspoort. Zoals verwacht moest ik buiten 'even wachten' voordat de juiste bus kwam. In het hotel had ik recht op een maaltijd, een hotelkamer en 3 minuten internationaal bellen.
Diner had ik al op dus nam wat fruit, snacks en drinken mee naar m'n kamer, belde naar m'n moeder en nam een heerlijk, gloeiend hete douche.
Na 3 kwartier ging de telefoon. Mijn wake-up call. Ik vroeg hoe laat het was (21.00u) en hoe laat de bus ging (22.00u). En of ze me alsjeblieft over 3 kwartier weer wilden bellen zoals ik ook van te voren had gevraagd... Tsja, en als je dan echt in slaap valt en na ruim een half uur wakker wordt gebeld ben je niet blij. Ik voelde me weer net zo dronken als een paar uur geleden. Toen de receptionist me wilde laten betalen voor anderhalve minuut te lang bellen naar Nederland heb ik, in het nederlands, verteld dat hij in deze dohaanse centen kan stikken en, in het engels, dat hij dit maar op Qatar
airlines moest verhalen. Toen mocht ik gaan.

Op het vliegveld vroeg ik waar ik mijn boardingpas kon ophalen. Bleek erg lastig zonder ticket (die hadden ze 's middags van me afgenomen want was niet meer geldig) dus er werd iemand weggestuurd, 'gaat u maar even zitten mevrouw'. Ik kon het niet meer horen en ben bij de balie blijven staan.
Gelukkig was deze vrolijke arabier met tulband binnen een kwartier terug, mét een boardingpas!
Hij moest me toen door de juiste check-points naar de goede gate brengen (dit was geen vraag maar een opdracht) waar ze al aan het controleren waren. Natuurlijk kreeg ik geen pasje terug. Er moest 'iets' gecheckt worden. Het was niet duidelijk wat want ik moest maar even gaan zitten en wachten. Met stoom uit m'n oren heb ik 'm laten weten dat ik al 10 uur op dit ^@%&^!@% vliegveld stond, heel moe was en met dit vliegtuig naar Amsterdam vloog dus of ik NU mijn boardingpas mocht hebben. Hielp niet. Moest weer gaan zitten en na 10 minuten en een check van de stewardes kreeg ik dan eindelijk mijn pasje!!
En zowaar, de Flying Dutchman vertrok op tijd, nam een korte tussenstop op Damman en landde om 6.03u, 20 minuten te vroeg, op Schiphol.
Ook mijn bagage kwam hier heel snel door en eindelijk kon ik door de deuren en in de armen van het ontvangstcomité!
Een paar uur later had ik dan eindelijk mijn nichtje in mijn armen. De prachtigste, liefste en leukste baby!!

Dit was het dan echt.
Dankzij Senna heb ik nog geen tijd om al te veel na te denken en dat is misschien maar goed ook... ik zou morgen zo weer terug vliegen .

Laatste groetjes van een nat en koud eiland, Kim